Materialists (2025)

Nieuwe A24!

Trailer

Zomer 2025 in de bioscoop (Sony Pictures Releasing via Universal Pictures International Netherlands)

Betekent dat dat een Pathé release er vermoedelijk wel inzit? Met deze cast moet dat kunnen toch, ook al is het A24

EDIT: Vanaf 7 augustus 2025 in de bioscoop

EDIT: vanaf 12 juni 2025 in de bioscoop

Net naar preview geweest: Saaaaaaaaaaai....

Twee jaar geleden debuteerde Celine Song met het indrukwekkende Past Lives, één van mijn favoriete films van dat jaar. Was dan ook erg benieuwd naar haar tweede film 'Materialists'.

Op zich een aardig romantisch drama, maar echt interessant wordt het nooit. Ik vond de film behoorlijk miscast en kwam er daardoor nooit lekker in. Verder vond ik het verhaal van de klant die aangerand en gestalkt wordt veel interessanter dan de liefdes zoektocht van Johnson.

Pedro Pascal is een prima acteur uiteraard, maar krijgt hier veel te weinig te doen. Ben geen groot fan van Evans, ook al speelt ie op zich best aardig in deze film. Probleem is dat hij compleet ongeloofwaardig er uit ziet als een working class persoon die continu blut is.
Dakota Johnson kan deze film ook niet dragen, veel te weinig charisma voor zo'n rol, en speelt ook veel te vlak.

Voordat ik de film zag schrok ik van het stemgemiddelde hier. Toegegeven, het verhaal doet vermoeden dat we hier te maken hebben met een romantische komedie. Maar dat is dit natuurlijk niet. Deze film gaat over de kwetsbaarheid van liefde, de zinloosheid van een huwelijk, chemistry, rijkdom, armoede maar vooral echte mensen. Na haar schitterende Past Lives is Céline Song weer geslaagd als regisseuse. Materialists is een prachtig drama en toont ons de kracht van echte liefde. Onbegrijpelijk lage scores hier. Overigens hulde voor Dakota voor haar prachtige ingetogen rol. Gewoon gaan zien jullie, allemaal.

Professioneel koppelaar Lucy [Dakota Johnson] viert de negende keer dat een door haar gearrangeerde date heeft geleid tot een huwelijk. Na enig tegenstribbelen laat zich verleiden tot een date met “Eenhoorn” Harry [Pedro Pascal], de broer van de bruidegom, maar ontmoet bij toeval ook haar ex John [Chris Evans] die op zijn 37e nog altijd niet zelfstandig woont en de touwtjes aan elkaar knoopt, terwijl hij nog altijd een carrière op het toneel najaagt. Aan aantrekkelijke cast zit opgescheept met soms banale dialogen die nimmer vonken in een romantisch drama dat om zeep wordt geholpen door Songs uiterst trage regie.

Prima film. En ja, oké... Stiekem zie ik Pedro Pascal ook gewoon heel erg graag.

Aardige film over een vrouw die succes heeft in haar werk als professionele koppelaarster. Het werk van het hoofdpersonage is boeiender (het oppervlakkige karakter van de moderne dating wereld) dan de driehoeksrelatie die wordt geïntroduceerd (dat aspect van de film is vrij voorspelbaar).

Wat een trage bagger... Wellicht zit de trailer in de weg die de verwachting schept dat dit een rom-com is. Maar wat een ellende.

Celine Song? Zegt me helemaal niets, maar ik vermoed dat ze Frans is. Huh, hoezo?

Haar naam doet gewoon denken aan baguettes en cider, wijn. Tot zover mijn gebazel?

O, ze is van geboorte Koreaans. Juist, vandaar de ietwat trage, slepende 'tonen' van deze film.

Eerlijk gezegd behoorlijk intens slaapverwekkend, maar toch met bepaalde accenten van licht en donker.

Niet genoeg om werkelijk in te dutten, maar ook niet geniaal-oh-wat-een-heerlijke-zwijmel-film. *geen geniale-oh-wat-een-heerlijke-zwijmel-film*.

Chris is natuurlijk heerlijk, Dakota is en blijft een plaatje op zich en dat is het.

De vorige film van Celine Song, Past Lives, vond ik geweldig en daarom viel deze film mij tegen. Dakota Johnson in de hoofdrol vond ik sterk en geloofwaardig. De manier waarop zij met haar klanten spreekt is inlevend en erg professioneel. Het treurige leven van eenzame rijke New Yorkers wordt fraai weergegeven.

Het aloude thema 'liefde is meer waard dan geld' is natuurlijk een cliché en deze film stijgt daar helaas niet boven uit. Het laatste half uur vond ik ronduit zwak. De verhaallijn met de aangerande klant komt wat geforceerd tot een voor de hoofdrol soort goede afloop. Was niet nodig en de manier waarop de hoofdrolspeler tot haar inzicht komt, maakte niks bij mij los. Hopelijk komt de volgende film van Celine Song wat dichter bij het niveau van Past Lives.

In de bios bekeken maar de film kon mij niet echt bekoren. Niet dat ik de zaal uit wilde lopen, maar ik merkte wel meerdere keren dat mijn gedachten wat afdwaalden. En dat heeft te maken met het trage tempo in de film en de keuzes die gemaakt worden.

Het verhaal rondom de aanranding en ruzie met haar cliente is interessant, evenals de struggle van Lucy om wel of niet te stoppen met haar baan. het daten is een goede toevoeging aan het verhaal maar het grijpt je nergens écht om te zien hoe het afloopt.
Acteerwerk verder ruim voldoende maar desondanks is deze film een niemendalletje.

Weet niet zo goed wat ik ervan moet vinden, dat heb ik ook niet vaak voor.

Het is idd een niemendalletje.

Het is niet heel goed maar ook niet heel slecht.

Beetje te traag mss.

Intelligent geschreven romantische komedie vol interessante ideeën en sterke dialogen, al duurt de film te lang en is de rek er tegen het einde wel een beetje uit. De prima cast maakt veel goed; de drie hoofdrolspelers zijn stuk voor stuk uitstekend. Het einde voelt een beetje aan als een ongeloofwaardig compromis voor de sympathieke maar halsstarrige personages, maar al te storend is dit gelukkig niet.

Eens met bovenstaande recensie. Hele prettige film qua sfeer, fantantische kadrering en keuze van achtergronden. Ook mooi langgerekte scenes. Maar die rek is het laatste half uur wel een beetje uit. Je zou er zo nog 15 minuten uit kunnen snijden en je had een nog betere film gehad. Maar wel veelbelovend en hier voorlopig wat mij betreft nog niet op waarde geschat.

Gekeken omdat Pascal tegenwoordig de hype is. Voor mij een beetje apart, ik heb hem ook gezien in Narcos, waar hij er wat mij betreft beter uitziet, maar goed. Als acteur stelt hij in ieder geval niet teleur. Dat doet deze film ook niet. Het is allemaal niet erg vernieuwend, maar de film schetst een aardig profiel van een professionele koppelaar, die zelf nogal cynisch is. De uitwisseling van gedachten tussen haar en het karakter van Pascal is met name interesant. Dat de afloop zich laat raden doet verder niet veel afbreuk. 3*.

Mijn god, wat een snoozefest. Er kwam maar geen einde aan de laatste 30 minuten. Dakota heeft daarnaast ook niet de draagkracht om deze hoofdrol interessant te maken. Chris Evans is wel sterk als de uitgebluste verloren liefde, maar van echte romantiek of komedie is geen sprake. Pedro krijgt ook veel te weinig om mee te werken, zelden zo’n geforceerde romance gezien. Een film die nergens indruk weet te maken en morgen weer vergeten is. Materialists lijkt zelf vooral niet te weten wat voor film het wil zijn.

Celine Song serveert ons dit keer een ietwat satirische blik op het moderne dating-leven. Het is mooi gebalanceerd en bevat enkele spitsvondige momenten. De comedy zit vaak snor en ook de zwaardere thema's komen goed over. Ik wacht gewoon nog steeds op het moment waarop A24 leert een film te maken met een normaal tempo.

Johnson, Pascal en Evans zijn een goed trio. Hun perstour samen was ook een genot om naar te kijken. Misschien wel leuker dan de uiteindelijke film?

3,5*

Van Materialists - ikruikversemosterd:

"Na de platte porno van Fifty Shades of Grey en het al dan niet door AI in elkaar geknutselde Madame Web kon ik mij niet voorstellen dat Dakota Johnson nog een vruchtbare acteercarrière zou opbouwen. Tenzij Johnson zich helemaal oké voelt als veredeld oogsnoep. En toen zag ik haar spelen in Materialists, de nieuwste van Celine Song (je weet wel, van het overgewaardeerde Past Lives).

Kijk eens aan. In plaats van urenlang halfnaakt in de sekstuigjes hangen of lusteloos generieke teksten voor te dragen komt Johnson helemaal tot bloei als (oh ironie) geflopte actrice die het dan maar probeert als koppelaar en langzaamaan wordt verteerd door de wereld van perfectionisme en scoringsdrang. Eindelijk een rol die meer eist dan voor de camera staan en, nou ja, niet meer dan dat.

Song is intussen bezig om de romantische komedie (of het romantisch drama, het is hoe je het bekijkt) aan te pakken. Alhoewel Materialists wel het gebaande pad van dit genre volgt (je kan raden wie de liefde vindt) concentreert Song zich liever op precieze regie, essayistische dialogen en statische shots. Dat voelt een beetje gereserveerd, Johnson heeft affiniteit met de zakelijke stijl en die toewijding geeft de film weer smaak.

Een aangename verrassing."

De veters van Past Lives mag dit niet strikken natuurlijk, maar ik was andermaal overtuigd door Celine Songs filmkunsten. Ook al is Materialists een stuk meer ''mainstream'', herken je moeiteloos haar stijl en visie - enerzijds dat poëtische en melancholische, anderzijds dat rauwe en oprechte kantje. Al had ik de film zonder twijfel beter gevonden als er opnieuw ''nobodies'' in de hoofdrollen gecast waren geweest. Nu zie je toch vooral Pedro Pascal, Dakota Johnson en Chris Evans, en niet zozeer de personages. En dat is wel jammer, ook al doen ze het alle drie heel verdienstelijk, Evans nog het meeste van de drie. Zijn scènes voelen ook het meest oprecht en naturel aan - wat natuurlijk ook de bedoeling is, om zijn levensstijl af te zetten tegen het decadente, rijke, stilistische (en uiteindelijke 'fake') wereldje waar Harry zich in bevindt. Met Lucy als middelpunt, schommelend tussen de twee. Die scènes in dat groezelige appartementje van Evans komen Songs' stijl het meest ten goede vind ik, en ook het laatste halfuur, vooral die scènes waar Lucy en John in het donker praten, verlicht door die versiering: prachtig gefilmd, en het raakte een juiste snaar.

Uiteindelijk denk ik dat de hele ''rom-com''-marketing rond de film, inclusief de drie knappe filmsterren met wisselende reputaties op carrièrevlak, de ontvangst van Materialists geen deugd heeft gedaan. Want dit is uiteindelijk wel een stuk minder ''mainstream'' nog dan ik verwacht had, en wie een rechttoe-rechtaan romantisch verhaal wilt zien, krijgt dat deels, maar lang niet helemaal. Song heeft wel het een en ander te zeggen over klasse-verschillen, de kwalijke gevolgen van ver doorgedreven materialisme en kapitalisme en hoe - zéker in de Amerikaanse samenleving - arme mensen bijna gedemoniseerd worden. Geld en macht en oppervlakkige pracht en praal zijn een nieuwe religie. Komt dat allemaal perfect tot uiting in de film? Nee, zeker niet, veel ideeën blijven te veel aan de oppervlakte. Zo blijven ook opening en slot, hoewel interessant, meer een tof 'idee' dan dat het echt fantastisch en naadloos in het geheel past. Maar heb ik me hier een stuk harder mee geamuseerd dan ik had verwacht? Ja, absoluut. Ik blijf fan van Celine.

Dikke 3.5*.

Ik vond het een slome film.

Een simpele verhaallijn over een koppelaarster, die zelf niet echt succesvol is in de liefde.

beetje cliché dus.

Dakota Johnson vind ik altijd zo vlak en eendimensionaal spelen.

ben geen fan van haar.

Rare boel.

Op zich is het plotje wel wat erg simpel, maar voldoende - het past bij het genre. Maar de casting schuurt - te veel typecasting, te weinig talent. Veel als experiment aanvoelende keuzes in stijl en substance, te veel Tarantino in de soundtrack. Volop pretentie, maar geen invulling.

En dat zou nog wel ietwat ok zijn, maar de beelden zijn net iets te vaak gewoon butt ugly. Licht van de verkeerde kant, en een achtergrond die er uit ziet alsof die er met een greenscreen ingeshopt is door iemand die dat voor het eerst doet. Als het al geen AI is.

Zo ongeveer het enige wat er uit komt is het idee van relaties als een business deal, maar precies juist dat wordt te weinig uitgewerkt, achteloos en gemakzuchtig vergeten als er iets van romantiek in de lucht zit. Maar was dat nou juist net niet de aanleiding voor dit plot, met deze titel. Probeer daar dan ook iets van te maken, denk ik dan.

Binnen vijf minuten vergeten

In tegenstelling tot Past Lives vond ik Materialists een eentonige en oppervlakkige film waarin eigenlijk niet veel gebeurd. De uitkomst zie je van mijlenver aankomen, en wat voor mij zeker niet bijdroeg aan het geheel was de slecht geselecteerde cast. Pedro Pascal acteert op de automatische piloot en Dakota Johnson acteert veel te vlakjes. Chris Evans vond ik dan nog veruit het meest overtuigen, maar het flinterdunne, niet bepaald boeiende script geeft hem weinig gelegenheid om echt iets met het personage te doen.

De keuze tussen geld en liefde is niet nieuw, maar de film mist de kans om dit thema psychologisch uit te diepen. Waar Past Lives subtiele emoties en complexe keuzes uitdiept, kiest deze film voor voorspelbare plotwendingen en een script dat weinig ruimte laat voor nuance.

In hoeverre hebben mensen de neiging om hun eigen situatie af te zetten tegen die van anderen en een relatie te baseren op financieel gemak? In hoeverre zijn deze mensen echt gelukkig? Is dit afhankelijk van hoe materialistisch iemand ingesteld is? Thema’s waarmee Materialists wel speelt, maar waar echt wel de nodige verdieping in had kunnen worden aangebracht. Het eindresultaat is nu een film die, net als de relaties die deze uitbeeldt, weinig indruk achterlaat. Hierdoor was ik deze film vijf minuten later alweer vergeten.

2,5 ★

Redelijke romantisch drama/komedie. Het verhaal is best aardig maar is te beperkt om bijna 2 uur mee te vullen. Dat zie je ook terug in de uitwerking. De film duurt net iets te lang om te blijven boeien. Zeker halverwege kakt de film wat in. Richting het einde leeft het weer wat op. De thema's die men aankaart zijn best interessant en levert een aantal leuke dialogen op. Verder is de film vrij serieus en valt er weinig te lachen. Het genre komedie is daarmee wat misplaatst, hoewel drama weer iets te zwaar weegt. Het acteerwerk is prima, maar de chemie tussen Evans en Johnson is niet helemaal volgens verwachting, de vonken vliegen er niet vanaf. Visueel goed geslaagd met mooie settings. 3.0/3.5

Op een bepaalde manier een prettige film waar de rustige ingetogen stijl zorgt voor een redelijk eigen sfeer die zorgt dat de film aangenaam kijkvoer is en op een bepaalde manier bijzonder is (in de positieve zin van het woord) maar anderzijds is de film enorm gezapig en vaak zit er geen tempo in en wordt de film saai. Visueel geeft de film een fijne wat luxe uitstraling en de acteurs zijn oké. Maar ja, de film blijft afstandelijk en koel en te traag. 2,5*.