V/H/S/Beyond (2024)

V/H/S/Beyond'

Dit is alweer de zevende film in de V/H/S horror-anthologiereeks. De film bestaat uit zes losstaande segmenten en er is weer een centraal verhaal die je tussen de segmenten door te zien krijgt.

Het centrale verhaal, genaamd Abduction/Adduction, fungeert als raamwerk en behandelt het onderzoek van paranormale gebeurtenissen, waaronder een vreemde ontmoeting met buitenaardse wezens.

Segment één, genaamd Stork, gaat over een groep agenten die op zoek zijn naar vermiste baby's, maar in plaats daarvan oog in oog komen te staan met monsters. Dit was misschien wel mijn favoriete segment. De monsters zagen er geweldig uit, het verhaal was spannend en goed gefilmd en er zat genoeg gore in.

Segment twee, genaamd Dream Girl, gaat over een twee paparazzi die op jacht zijn naar beelden van een Indiase superster, maar ontdekken dat ze te maken hebben met iets gruwelijks en bovennatuurlijks. Dit zag er visueel ook goed uit en het verhaal was leuk bedacht, maar ik was geen fan van de schokkerige cameratechnieken.

Segment drie, genaamd Live and Let Dive, gaat over Zach, die voor zijn verjaardag met zijn vrienden gaat parachutespringen. Maar in het vliegtuig gaat het mis wanneer het toestel geraakt wordt door een UFO. De skydive-scène was prachtig gefilmd en zag er intens uit. Helaas vond ik de CGI niet altijd even overtuigend, maar ik kon dit segment toch waarderen vanwege de originaliteit en spanning.

Segment vier, genaamd Fur Babies, gaat over een groep dierenrechtenactivisten die een hondenopvang infiltreren om vermoedelijke mishandeling te onderzoeken. Dit segment deed me een beetje denken aan The Human Centipede. De vrouw in het verhaal herinnerde me ook een beetje aan Annie Wilkes uit Misery, haha. Hoe dan ook, een interessante toevoeging met best nog wel wat gore, maar zeker niet mijn favoriet.

Het vijfde en laatste segment, genaamd Stowaway, gaat over een vrouw die UFO-waarnemingen onderzoekt nadat ze haar familie heeft verlaten om op zoek te gaan naar buitenaards leven. Persoonlijk vond ik dit segment het minste van de vijf. Hoewel het verhaal interessant begint en het een stuk rustiger is dan de voorgaande segmenten, wordt het wat vreemd zodra ze het ruimteschip binnengaat. Ik snap wat ze willen laten zien, maar het is gewoon niet mijn ding.

3,5 sterren.

De afgelopen vier jaar op rij is er een Shudder Original; “V/H/S”-film Het zou dus bijna geen Halloween/ horrorchallenge zijn zonder. Dit is inmiddels het zevende deel uit de Found Footage-horroranthologie. Net als bij eerdere delen draait het rond een thema of tijdsperiode, deze keer is dat Aliens en sciencefiction. Je krijg vijf afzonderlijke verhalen van ongeveer 15 minuten en één allesomvattend verhaal.

Het allesomvattende segment is 'Abduction/Adduction', geregisseerd door documentairemaker Jay Cheel. (maker van de documentaireserie "Cursed Films') Een pseudo-documentaire waarin de ontdekking wordt gedocumenteerd van twee banden die zogenaamd bewijs bevatten van buitenaards leven. Cheel's segment is meer opgedeeld rond de andere filmpjes dan dat er een samenhangend geheel ontstaat.

Het eerste segment is "Stork" van regisseur Jordan Downey (The Head Hunter en ThanksKilling) Het gaat direct vol erin met een heerlijke first-person-zombie-shooter. Een groep agenten is op zoek naar enkele vermiste baby's en komt terecht in een oud huis dat is overspoeld door monsterlijke mensachtige wezens. Gewoon een fijne adrenalinestoot met als absolute traktatie lef, bloed en spectaculaire praktische en digitale effecten. Top-segment!

Het tweede segment is 'Dream Girl' van regisseur Virat Pal. Relatief nieuw en volgens mij ook de eerste keer dat een regisseur uit India een filmpje maakt. Een paar beginnende paparazzi achtervolgen de Indiase filmster Tara. Wanneer één van de twee de trailer van haar binnensluipt, ontdekt hij iets onvoorstelbaars, en, nou ja, er ontstaat chaos. Toch blijf ik het opmerkelijk vinden dat er altijd weer een manier wordt gevonden om ergens een Bollywood-zang- en danssequentie in te krijgen. Wat erger is dat het filmpje enigszins slap overkomt, zowel qua horror als andere hevigheid. Maar er zijn wel een paar coole momenten.

Derde segment is “Live and Let Dive” van regisseur Justin Martinez (Southbound en deed voor V/H/S het filmpje Radio Silence) Een groep vrienden gaan parachutespringen voor een verjaardag van hun vriend Vlak voor de sprong verschijnt er een UFO, ze knallen er tegenaan en ze komen terecht in een sinaasappelboomgaard samen met een Alien...Schitterend zoals de beelden duizelingwekkend en desoriënterend werken, zowel in de lucht als op de grond. De groep is onaangenaam maar het lijden des te vergenoegzamer! Zeer goed!

Vierde segment is 'Fur Babies' van Justin Long (acteur uit Jeeper Creeper, Tusk enz.) en zijn broer Christian Long (tja eigenlijk weinig) Een activistengroep tegen dierenmishandeling doet onderzoek naar Becky Baxter en het huisdierminnende Doggy Dream House-imperium dat ze heeft opgebouwd. Zij is het type persoon dat iets te veel van honden houdt vooral in haar kelder. De Cam Recorder beelden zijn nogal lukraak; YouTube-advertentiefilmpje, beveiligingscamera, halsbandcamera maar het zijn het komisch bedoelde plot en de tegenvallende effecten die verhinderen om er iets meer van te maken. Ach er was nog steeds iets van plezier te beleven,

Vijfde segment is "Stowaway" het regiedebuut van Kate Siegel, die getrouwd is met Mike Flanagan, die dan ook script heeft geschreven (al staat dat niet gerant voor iets goeds) Een documentairemaker die verslag doet van een reeks vreemde lichten die zijn ontdekt in de Mojave-woestijn. Terwijl je deze Halle Halley volgt, ontdekt ze iets... nou ja, de titel zou je een idee moeten geven van wat er daarna gebeurt. Het is het meest rechttoe rechtaan "wees voorzichtig met wat je wenst"-drama dat veranderd in een ongelooglijk snoozefest. Opzettelijk gebrek aan duidelijkheid door vervaagde beelden, en uitgebleekte belichting. Het kijk mij eens kunstig zijn vertroebelt elke vorm van actie.

Hoewel de segmenten wel verenigd zijn door een sciencefictionthema worden ze niet goed door "wraparound" verbonden maar dat is altijd een wel probleem geweest voor de V/H/S-serie. En eerlijk gezegd was dit keer ook niet zo geweldig goed. Ander probleem is dat als je gebruik maakt van beginnende filmmakers het risico dat deze niet altijd over voldoende kwaliteit beschikken. Juist deze laten hier het een beetje afweten! Zeker die laatste halen de waardering naar beneden.

Een Redditor [Mitch Horowitz] heeft 2 VHS-tapes in handen weten te krijgen met bewijs dat buitenaardse wezens bestaan. In de raamvertelling van dit vijfluik buigen experts zich over de voorgeschiedenis van de tapes en de authenticiteit van de beelden. De bedenkers van de vijf korte verhalen geven hun fantasie de vrije loop met betrekking tot het uiterlijk en de eigenschappen van de ‘aliens’ waarbij opgemerkt moet worden dat Fur Babies niets met buitenaardse wezens te maken heeft. De eerste drie segmenten bestaan voornamelijk uit gasten die jammerend rondrennen, terwijl ze één voor één worden afgeslacht. Het laatste segment (Stowaway) is de enige die een ruime voldoende krijgt.

Ik vond de eerste 3 delen van de film echt goed...heel veel gore, de nodige spanning enzo.... goed gefilmd dus zeker ok.... bij het vierde deel met die honden had ik zo iets van .... euh wtf is dit?!?! En het laatste deel is echt saai..... jammer.... heel goed begin van de film, toch ietswat teleurstellende einde.

In tegenstelling tot velen hier vond ik het segment van Kate Siegel wél het leukste van de hoop. Het is visueel erg aantrekkelijk en heeft naar het einde toe een soort psychedelische sfeer. Het is zeker niet eng maar wel origineel. Dit segment heeft de film een significant hogere score gegeven van mij.

De rest van de film is standaard V/H/S-gedoe met vage shorts met als thema aliens. Het thema zelf is misschien wel mijn minst favoriete in het genre dus het was sowieso moeilijk om me te overtuigen ermee. Het stuk van Justin Long heeft dan weer niks te maken met buitenaardse wezens maar bevat genoeg originaliteit om me te boeien.

3*

Whoopsie. Nadat ik me bij de vorige challenge best vermaakt heb met V/H/S (2012), leek het me aardig er nu weer een te kijken, maar kennelijk ben ik vergeten om V/H/S/2, V/H/S: Viral, V/H/S/94, V/H/S/99 en V/H/S/85 te kijken. V/H/S/Beyond is namelijk alweer het achtste deel van de franchise, en deze oktober komt met V/H/S/Halloween (2025) alweer het negende deel uit, met segmenten van onder andere Paco Plaza en Alex Ross Perry. Want dat is het format bij deze films; een handvol horrorshorts van verschillende regisseurs (vaak filmmakers on the rise), in een wat lossig raamvertellinkje dat ze aan elkaar praat. In dit geval is dat buitenaardse wezens en sci-fi.

V/H/S/Beyond sprak me aan boven zijn voorgangers vanwege segmenten van Jordan Downey (ThanksKilling (2009), The Head Hunter (2018)), en omdat ik benieuwd was wat Justin Long en Kate Siegel zouden doen in een horror anthology als dit. Downey opent de film gelijk lekker met beklemmend POV shots van een politieteam in een verlaten huis met infected, wat een beetje op een shooter lijkt. But done right. Erg creepy en met toffe special effects. Ik zat er gelijk in!

Het tweede Bollyhorror-achtige segment van de Indiase Virat Pal viel me wat tegen, al heeft het zoals onze joolz zegt wel een paar coole momenten. Het derde segment van Southbound regisseur Justin Martinez, over een groepje skydivers dat het aan de stok krijgt met een alien in de lucht en een boomgaard, maakt dit weer goed. Heel leuk gedaan; ook hier werkt de POV echt uitstekend, en dat komt van iemand die Hardcore henry niet zo vond. Wtf. Ambitieus segment. Helaas kon ik met segment 4 (Long) en 5 (Siegel) weer minder.

All in all komen we dan alsnog op een voldoende uit, maar segment 1 en 3 sprongen er voor mij toch wel uit.

3*

Degelijk.

Zonder twijfel één van de betere delen binnen de V/H/S-reeks, terwijl de bij elkaar verzamelde regisseurs in dit geval beduidend minder naam hebben gemaakt in vergelijking met voorgaande namen. Het hint voorzichtig naar een collectie van passie in plaats van kwaliteit en dat werkt in het geval van Beyond erg in het voordeel.

Abduction/Adduction (2,5*). Het overlappende segment neemt de vorm aan van een documentaire over aliens. Het valt zeker met de opzet (en weinig evidente beelden) niet erg serieus te nemen, maar de makers lijken dit voor een lange tijd wel te proberen. Het levert vooral een geheel op met wat saaie stukjes tussen de segmenten door, maar het eindigt in ieder geval goed en de opzet is origineel genoeg.

Stork (4,0*). Regisseur Jordan Downey levert hier zonder twijfel het beste segment mee af en misschien zelfs het beste segment van de volledige filmreeks. Een heerlijke mix tussen praktische gore en visueel aantrekkelijke actie. Origineel opgenomen met genoeg liefde voor het vak en vooral een hoop snelheid. Inhoudelijk uiteraard niet bijzonder en de afwisseling tussen diverse perspectieven en camera's verloopt bij vlagen wat rommelig, maar Stork vormt een geweldige opening.

Dream Girl (3,5*). Een film die zelfs binnen een korte speelduur wat tijd nodig heeft om op gang te komen, maar de finale wordt uitstekend uitgewerkt door regisseur Vital Pal. Een beetje jammerlijk is het enigszins slappe acteerwerk van de cast en het bij elkaar geraapte concept. Het idee waarbij deze beelden klaarblijkelijk op VHS moeten worden opgenomen wordt bovendien een aantal keren uit het raam gegooid door het consequente gebruik van Hd-camera's.

Live and Let Dive (3,5*). Regisseur Justin Martinez is vaker binnen deze reeks betrokken geweest en levert in ieder geval genoeg kwaliteit af om zijn aanwezigheid te rechtvaardigen. Leuk opgenomen met een treffende liefde voor praktische effecten en zeker in de eerste helft opvallend spectaculair. Uiteraard is het allemaal op inhoudelijk vlak zeer dun, maar de makers laten vooral (en gelukkig) zien dat het in dit geheel primair draait om entertainment.

Fur Babies (2,5*). Minder kwalitatief dan de voorgaande segmenten, maar niettemin relatief vermakelijk. Op het vlak van techniek ziet het er allemaal vlot uit, het is vooral het concept dat regisseursduo en gebroeders Justin & Christian Long in de steek laat. Het past hoe dan ook niet in het overlappende thema en er wordt bovendien qua spanning en gore onvoldoende uitgewerkt. Het sterk aangezette acteerwerk is daarentegen een plus.

Stowaway (1,5*). Een dapper regiedebuut vanuit Kate Siegel en in tegenstelling tot het vorige segment zonder twijfel een toegewijd opgenomen geheel, maar het oogt volstrekt ongecontroleerd, rommelig en slecht geacteerd. Op visueel vlak te onoverzichtelijk opgenomen om ervan te genieten en qua inhoud juist te uitgekauwd om er actief wat mee aan te vangen. Punten voor een poging tot originaliteit, maar helaas vormt dit het minste hoofdstuk binnen deze film.

Gemiddeld komt alles neer op een 2,91*, afgerond naar een 3,0*. Op het eerste gezicht niet het beste cijfer, maar dat heeft er alles mee te maken dat het laatste segment het geheel met een behoorlijke domper afsluit. In vergelijking met de cijfers die ik de andere films uit de reeks heb gegeven is het toch één van de betere delen. Enkel de tweede film uit de reeks vond ik persoonlijk wat sterker.

Toch wel weer leuk zo'n VHS-deel.

Wel jammer dat ze niet nog enkele retro-afleveringen hebben gemaakt na 94, 99 en ook zeker het fenomenale 85.
Ditmaal lijkt de franchise nu iets met buitenaards leven te willen doen. Ja, dat is nu wel vrijwel weinig verrassend meer.

Maar de samenstelling wil nog wel leuk en zeer vermakelijk (maar toch ook wel schrijnend) zijn. Centraal staat zo'n suffe documentaire dat een beetje allerlei bewijzen, archiefbeelden en monotoon geneuzel aan elkaar plakt over dat er wel degelijk ufo's bestaan. Vrij zoutloos; tenzij het als een karikatuur moet dienen. En VHS kennende...

Het eerste deel Stork bewijst weer dat de reeks actie en horror prachtig kunnen combineren. Een inval van een politiebende in een één of ander huis, alwaar ze worden belaagd door allerlei vreemde wezens en ze aan alle kanten moeten schieten. Levert een leuke Raid op waarin het pief paf poef, het gevloek en gescheld en het aanschouwen van het onwerkelijke een vermakelijke samenstelling vormen. En het climax... Tsja, wat had je anders gedacht.

In Dream Girl gaan we naar Mumbai, waar twee paparazzi-amateurs met een hoop testosteron zich obsessief richten op een recente Bollywood-actrice. Die hele musicaltraditie waar de westerse kijker zich helemaal aan dood ergert, lijkt hier ook op een sarcastische manier op de schop te gaan. De frustraties achter de schermen; de hiërarchie... en dan het feit dat die ene actrice niet menselijk blijkt te zijn. Resulterend in een magistraal bloedbad waar geen fan, cameraman, manager en alles wat er ook maar mee te maken heeft bespaard blijft.

Live and Let Dive. Je voelt de adrenaline al op het moment dat het groepje skydivers op het punt staat om uit het vliegtuig losgelaten te worden. Maar dan verschijnt er een vreemd object in de lucht, raast er een straaljager voorbij en verschijnt er ineens die hand op het raam... en dan die duikvlucht die absoluut escaleert (althans, voor sommigen). Om dan pas op de grond erachter te komen (of het al gedacht te hebben) waar ze mee te maken krijgen. Fijne uitwerking dat de adrenaline tot het einde aan toe uitrekt. Die scene waarin Zach in die pick up wordt meegezogen in een ufo is geniaal.

Fur Babies.
Tsja, wat moet ik hier nou van zeggen... Zegt genoeg denk. Iemand was me al voor met de vergelijking van The Human Centipede. Maar met de titel van dit segment kan je de rest wel raden.

Stowaway.
Ja, het begin is knap en subtiel gemaakt. Een vrouw die de Mojave-woestijn intrekt zonder het aan haar echtgenoot en aan haar kind te vermelden. Klinkt een beetje als 127 Hours, maar uiteindelijk wordt het al snel duidelijk waarom ze hier is. Best spannend wanneer het nacht wordt, maar op den duur is de verloop wel aardig schrijnend en.... ja... Het zit nog steeds in mijn hoofd. Even opsommen: Man en kind weten niet waar moeder is en wat ze doet. Moeder wil die ufo van binnenuit zien. Komt er niet meer uit. Dan dat stofje. Dan dat moment dat ze vanachter het glas de aarde ziet en je de emoties zelf in mag vullen (hoe zou je het zelf vinden als je ineens van de aarde wordt geplukt en je kan niet (zomaar) terug.) Tot het moment waarbij alles vaag gefilmd wordt, maar je toch wel ziet hoe ze in een afzichtelijke creatuur transformeert. Ja, deze lag een beetje raar op de maag. Toch anderzijds wel knap. Geschreven door Mike Flanagan.

Conclusie: VHS gaat de buitenaardse kant op. Cliché, maar toch wel interessant en sterk uitgewerkt. Alle segmenten schommelen wel tussen een 3,5 of een 4,0, terwijl het doorlopende stuk minder scoort.

Zo komen we toch wel uit op een 3,5*