Land van Johan (2025)

Terstall op de nostalgietour en hij vergeet daarbij een film te maken, laat staan een goede film. Sowieso ben ik al geen fan van zulke films die van hoogtepuntje naar hoogtepuntje hobbelen (veel biopics hebben daar ook last van, ik denk aan een gedrocht als The Iron Lady) maar de stukken ertussen zijn ook volstrekt oninteressant met weinig leuke personages die doen denken aan amateurtoneel. Zelfs de muziek uit die tijd zijn vooral greatest hits en passen eigenlijk nooit bij de beelden van dat moment maar lijken lukraak gebruikt te worden om alle hitjes maar af te vinken. Het acteerwerk is wisselend maar wel gemiddeld aan de magere kant. De film oogt soms ook enorm amateuristisch. De achtergrond in bijvoorbeeld het Haagse Bos was overduidelijk nep, maar stukken op straat of bij de mistwedstrijd ogen vooral heel leeg alsof er maar 20 figuranten beschikbaar waren.

Het boeiendste was nog het verhaal rond de Marokkaanse jongen in dit geval omdat Terstall daar nog probeert iets van een film te maken en die stukken waren een welkome afwisseling. Al zit het stukje racisme en maatschappijkritiek hier ook niet bepaald subtiel verwerkt waarmee het en geen drama is maar ook geen komedie (beide had gekund als je er vol vor was gegaan). Of had de film enkel rond wat voetbalwedstrijden gezet (zoals de film Steve Jobs ziet op ook maar drie momenten rond een presentatie), al had dat neppe juichen dan wel achterwege mogen blijven.

Enkele losse momenten werken nog wel, de dialogen zijn oké en vooral Petzoldt straalt in elke scène waar ze zit. 1,5*

Gedeeltelijke verfilming van de gelijknamige roman van Onno G. De Becker. Bram Suijker speelt zijn alter ego, een aspirerende schrijver die in Amsterdam bevriend raakt met Gijs [Reinout Scholten Van Asschat] en via zus en Dolle Mina Lianne [Annemaaike Bakker] kennismaakt met zijn muze [Roberta Patzoldt]. In Marokko Abdelkarim [Ibrahim Ben Hadi] dat hij in Nederland aan het werk kan om zijn familie financieel te ondersteunen. Volwassenwordingsdrama speelt zich af vanaf de legendarische voetbalwedstrijd tussen Ajax en Liverpool in december 1966 tot aan de kroning van Beatrix op 30 april 1980. Het uiterst rommelige scenario bestaat uit oppervlakkige, soms extreem korte scènes. Bianca van der Steen (make-up), Zuma Pleijzier (aankleding sets), Britt Benschop en Esther Edenburg (kostuums) verdienen lof voor hun werk en er is een fijne soundtrack met muziek van Shocking Blue, Golden Earring, Earth & Fire, Supersister en Focus. Maar het slechte scenario en de vaak onverstaanbare dialogen maken dit wel erg moeilijk uit te zitten.