Land van Johan (2025)

Terstall op de nostalgietour en hij vergeet daarbij een film te maken, laat staan een goede film. Sowieso ben ik al geen fan van zulke films die van hoogtepuntje naar hoogtepuntje hobbelen (veel biopics hebben daar ook last van, ik denk aan een gedrocht als The Iron Lady) maar de stukken ertussen zijn ook volstrekt oninteressant met weinig leuke personages die doen denken aan amateurtoneel. Zelfs de muziek uit die tijd zijn vooral greatest hits en passen eigenlijk nooit bij de beelden van dat moment maar lijken lukraak gebruikt te worden om alle hitjes maar af te vinken. Het acteerwerk is wisselend maar wel gemiddeld aan de magere kant. De film oogt soms ook enorm amateuristisch. De achtergrond in bijvoorbeeld het Haagse Bos was overduidelijk nep, maar stukken op straat of bij de mistwedstrijd ogen vooral heel leeg alsof er maar 20 figuranten beschikbaar waren.

Het boeiendste was nog het verhaal rond de Marokkaanse jongen in dit geval omdat Terstall daar nog probeert iets van een film te maken en die stukken waren een welkome afwisseling. Al zit het stukje racisme en maatschappijkritiek hier ook niet bepaald subtiel verwerkt waarmee het en geen drama is maar ook geen komedie (beide had gekund als je er vol vor was gegaan). Of had de film enkel rond wat voetbalwedstrijden gezet (zoals de film Steve Jobs ziet op ook maar drie momenten rond een presentatie), al had dat neppe juichen dan wel achterwege mogen blijven.

Enkele losse momenten werken nog wel, de dialogen zijn oké en vooral Petzoldt straalt in elke scène waar ze zit. 1,5*