Conclave (2024)

Te voorspelbaar wie gekozen wordt, zo voor de hand liggend. Erg jammer voor het verhaal.

Een islamitische aanslag tegen de sixtijnse kapel verzinnen en uitvoeren in de film...dat is me nogal wat.
Volkomen Tarantinesk zo'n 'what if' alternative reality die nooit heeft plaatsgevonden. Slecht bedacht en gemakzuchtig van schrijver Harris.
En dan ook nog zo'n lauwe reactie op de aanslag? De enige kardinaal die zich er dan terecht over opwindt wordt afgeserveerd als te conservatief?
Van de pot gerukt deze film en boek.

Deze regisseur maakt bizar slechte films.

Ik heb als atheïst niets met de katholieke kerk, maar ik vind dit wel een interessante film om een inkijkje te krijgen hoe het er aan toe gaat binnen deze gesloten wereld.

is er nou echt gefilmd in Vaticaanstad? nee toch?

en Ralph Fiennes is een zeer bekwaam acteur!

Er is niet gefilmd in Vaticaanstad maar in de studio en op verschillende locaties in Rome zoals de tuinen van Villa Medici, interieurs van het Museum van de Romeinse Beschaving (Museo della Civiltà Romana) en de kerk van de heilige Geest (Santo Spirito) Ook zijn er verschillende interieurs van het Paleis van Caserta (bij Napels) in de film gebruikt.

Was Conclave Filmed At The Vatican? All Filming Locations Explained - screenrant.com

Een film die me op voorhand niet erg aansprak maar waar ik gezien de actualiteit nu wel benieuwd naar was. Keek de film daarom ook met extra aandacht. Iets wat wel helpt, want het zit m veelal in de kleine dingen. Echt spannend wordt het eigenlijk niet maar het is toch een interessante film.

De twist op vond ik wel wat onnodig.

Kleine 4*

Als iemand die altijd geïnteresseerd is in de complexiteit van machtsstructuren en politieke intriges, leek Conclave een veelbelovende film. Het onderwerp, de pausverkiezing, is uiteraard relevant en biedt de kans om diep in te gaan op de persoonlijke en institutionele belangen die spelen binnen de katholieke kerk. Helaas kwam de film in mijn ogen niet verder dan oppervlakkige thema's en werd deze gekarakteriseerd door geforceerde woke-elementen die de kwaliteit van het verhaal ernstig ondermijnden.

Het idee van de film is aantrekkelijk: een gesloten groep kardinalen probeert een nieuwe paus te kiezen, een proces dat vol geheimen, persoonlijke conflicten en politieke intriges zit. Het leek een ideale setting voor een drama waarin menselijke zwakheden en machtsspelletjes elkaar zouden raken. De spanning die je zou verwachten in zo’n beslissend moment in de katholieke kerk werd echter overschaduwd door een aantal, wat ik beschouw als, onnodige en geforceerde wendingen die de film afleidden van zijn oorspronkelijke focus.

Waar de film voor mij echt begon te falen, waren de woke-elementen die op een manier werden gepresenteerd die meer als een boodschap dan als een natuurlijk onderdeel van het verhaal aanvoelden. De uiteindelijke paus, Vincent Benitez, blijkt intersekse te zijn, en hoewel het idee van inclusie en diversiteit op zich belangrijk is, werd het in dit geval een gemiste kans. In plaats van de nadruk te leggen op de politieke of morele implicaties van de pausverkiezing, wordt de film afgeleid door deze symbolische keuze. Het voelt alsof de film liever deze boodschap wilde uitdragen dan een diepgaand verhaal te vertellen.

Ik heb altijd het gevoel gehad dat films die proberen om te "woken" vaak de oorspronkelijke kracht van hun verhaal verliezen. Dit gebeurde in Conclave ook. De keuze om de nieuwe paus intersekse te maken, voelde niet organisch aan. Het leek meer een statement dan een deel van het verhaal zelf. Dit maakte het moeilijk om echt betrokken te raken bij de karakters en de situatie waarin ze zich bevonden. Het werd voor mij niet meer over de pausverkiezing, maar meer over het verkopen van een agenda, wat de geloofwaardigheid van het verhaal aantastte.

Wat ik persoonlijk het meest teleurstellend vond, was de uiteindelijke conclusie van de film. Waar je, gezien het onderwerp, had verwacht dat de film zou eindigen met een dramatische climax die de complexiteit van de pausverkiezing zou vangen, eindigde het verhaal abrupt en met weinig impact. De film slaagde er niet in om de morele en ethische vragen rondom de keuze van de paus goed te verkennen. De nadruk op de identiteit van de paus overschaduwde de echte vraagstukken die hadden moeten worden behandeld. Het voelde haast alsof de film snel naar een eind moest werken zonder de tijd te nemen om echt door te dringen in de politieke en religieuze implicaties van zo'n keuze.

Ik had gehoopt dat de film me meer zou laten nadenken over de rol van de paus in de wereld en wat de keuze voor een nieuwe paus zou betekenen voor de kerk en haar volgelingen. Helaas voelde de film als een gemiste kans, waarin de boodschap over gender en identiteit de belangrijke thema’s van macht en geloof verdoezelden. Dit maakte de afwikkeling voor mij, persoonlijk, tamelijk zwak en mager.

Conclave had potentieel om een diepgaande film te zijn over de machtsdynamiek binnen de katholieke kerk. Wat begon als een veelbelovend verhaal over macht, geloof en persoonlijke conflicten, werd echter verstoord door geforceerde woke-thema’s die de kern van het verhaal afleidden. In mijn ogen had de film veel meer kunnen zijn dan een platform voor het uitdragen van een agenda. Het voelde als een film die zichzelf niet in de hand had en zijn eigen kracht verloor door de nadruk op diversiteit ten koste van de echte diepgang. Het resultaat is een film die niet weet te leveren op de verwachtingen die het onderwerp met zich meebrengt.

Voor wat mij betreft: Net een voldoende.

Off topic disscussie verwijderd. Algemene discussies over de katholieke kerk horen hier niet thuis en discussies over het verwijderen van posts ook niet.

Best wel tof eigenlijk. Zelf ben ik ook niet zo religieus aangelegd, maar ik vind het wel een zeer interessant onderwerp.

De locaties zijn zeer fraai. Dit zorgt voor een aantal mooie composities. De muziek past ook zeer goed bij de film. Verder zijn de kostuums goed gelukt. Het konkelfoezen van de kardinalen staat centraal in deze film. Het einde kwam voor mij een beetje uit de lucht vallen.

Om de een of andere reden vind ik rokende kardinalen en kardinalen die computeren om gaan geestig om te zien. 3,5*

Deze stond al een tijdje op m'n lijstje en nu maar eens bekeken. Zo'n 2 uren, maar vervelen deed het niet. De cast deed het uitstekend en verder zag de film er prima uit. Vond het wel eens interessant om gezien te hebben.

Spijtig! Na een sterk, intrigerend begin die je helemaal meeneemt achter de schermen van het Vaticaan, ontspoort de film naar het einde met enkele onnodige en ongeloofwaardige plotwendingen. De intriges daarvoor leken nog enigszins aannemelijk, maar daarna verloor de film me helaas.

Deze film had ik oorspronkelijk overgeslagen want politieke intriges rondom de pausverkiezingen – de Volkskrant noemde het ‘pauspulp’ – sprak me niet echt aan, maar in de herkansing heb ik ‘m alsnog meegepikt en hij is een stuk beter dan ik had verwacht.

Dat heeft ermee te maken dat de film diepgang heeft: er is aandacht voor de spanning tussen het werelds-politieke van de verkiezingen, inclusief de zonden der ambitie, wedijver en corruptie, en het religieuze (dat zeker voor het christendom juist een zuiverheid van het wereldse behelst), met de paradox dat de juiste paus degene is die het niet wil zijn (zoals Plato al had gezegd van de juiste leider), van de politieke richtingenstrijd over wat de eenheid en daarmee toekomst van de kerk kan bewerkstelligen (de zekerheid door middel van opgelegde taal en dogma of juist de onzekerheid door middel van twijfel en tolerantie), resulterend in strijdende reactionaire en progressieve facties, en de last van het ambt nu niemand zonder zonden is maar de tijdgeest dicteert welke zonden wel en welke niet acceptabel zijn. De organisator van het conclaaf (de ‘manager’) krijgt heel wat op z’n bord en ziet zich genoodzaakt tot dieper onderzoek dan hij zou wensen. Daarmee worden de geheime verkiezingen een thriller en natuurlijk zijn er elementen toegevoegd om het dramatisch effect te verhogen maar deze zijn niet ongeloofwaardig – sowieso voelt de hele weergave authentiek en waardig – en het einde vind ik goed gevonden: aan de ene kant levert de uitschakeling van de favorieten als ‘ongeschikt’ een uitkomst die formeel gezien helemaal ongeschikt is maar aan de andere kant zet het de progressieve lijn op volmaakte wijze voort in de zin dat je soms meer krijgt dan waar je naar streefde.

Interessant kijkje in het Vaticaan rondom de dood van de paus, iets wat sinds vorige maand natuurlijk weer erg actueel werd. Het levert een film op vol intriges, complotten, overleggen en politiek. Iets dat ik best de moeite vond, maar waar ik na een uur ook wel weer mee klaar was. Het weet niet de volle speelduur te boeien en het tweede uur ontspoort een beetje, maar het kan er ook mee te maken hebben dat ik vrij weinig met het geloof heb. Gelukkig ziet alles er realistisch uit en acteert de cast naar behoren, waardoor dit gewoon een voldoende is.

3*

Tegenvaller.

De positieve punten: realistisch inkijkje hoe het conclave werkt, goed geacteerd, sfeer wordt prima neergezet. Ik ben zelf Katholiek opgevoed, maar heb al lang geen band meer met het instituut Kerk (alle schandalen hebben daar zeker aan bijgedragen) en deze film gaat dat niet veranderen. Wat een poppenkast. En ook een belangrijk en interessante keuze van deze film: je ziet alles vanuit één perspectief, het perspectief van de Deken. En dat is direct de grote achilleshiel van de film... Alle complotten, het gekonkel, de aantijgingen, niets wordt naar de finish lijn gebracht. En dat maakt dat ik na 2 uur kijken naar een stel oude mannen die stembriefjes in een bus doen dacht: hoezo? Waar ging het over? Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? Het is zeker een interessant concept, maar na een uurtje was ik er wel klaar mee en hoopte ik op een interessante ontknoping (die dus volledig uitblijft). De nieuwe Paus is gekozen en we stoppen met filmen en alle vragen die je nog hebt, daar verzin je zelf maar een interessant antwoord op. Wat dat betreft heeft de film veel weg van het geloof zelf.

Opportune oude mannen die verlekkerd ruiken aan de vacante Heilige Stoel: het concept van Conclave is even aantrekkelijk als actueel. De film zit technisch prima in elkaar, wat helaas niet altijd van het verhaal gezegd kan worden. Maar treur niet: ondanks de bij vlagen ridicule plottwists kijkt Conclave dankzij de prettige spanningsboog best lekker weg. Onderhoudend is het zeker, maar geloofwaardig allerminst.

3,5 * Witte rook

Vrij rustig vertelde verhaal over de verkiezing van een nieuwe paus. Geeft je een inkijk over wat er gebeurt tijdens de afzondering van de kardinalen en de stemrondes. Enkele complotten en plottwists zorgen ervoor dat het allemaal boeiend blijft. Verwacht geen Dan Brown mysteries, wel onderlinge gesprekken in hoekjes en kantjes waar favorieten worden gekozen en de rivaliteit tussen de kardinalen om die ‘Heilige Stoel’ te veroveren mooi in beeld wordt gebracht. Film moet het meer hebben van pure acteerwerk en sfeersetting, met name Ralph Fiennes die hier als deken en verantwoordelijke van het conclaaf de film volledig draagt.

De twee uur waren zo gepasseerd.

Of het er in het echt zo aan toe gaat zal niemand ooit weten, maar net hierdoor spreekt deze film tot de verbeelding.

Had er misschien iets meer van verwacht maar onderwerp van film is weer eens iets wat je niet veel tegenkomt.

3,5*

Wel een interessante film vanuit het oogpunt te kunnen zien hoe het er op zo'n conclaaf aan toegaat.

Dat wil zeggen dat specialisten zeggen dat dit aardig in de buurt komt.

Het lijkt een beetje gek om die op het oog rare twist aan het einde van de film er in te brengen.

Toch klopt dat weer helemaal met het door Robert Harris geschreven boek.

Dat is ook weer wat waard, een film die gewoon het boek volgt.

Doodzonde van dat einde eigenlijk en bepaalde plotwendingen want ik zag hier echt wel een zeer goede en boeiende film in. Maar het geeft een beetje een slechte nasmaak. Echt zonde, kost de film punten voor mij. Net zoals bij First Reformed. Het is wat het is.

Interessante film. Atypische dialoog film met veel oog voor detail in kleding, accessoires en decor. Hij is niet echt spannend maar ik was toch erg benieuwd hoe hij afliep. Het zijn de intriges, het handje klap, het elkaar vertrouwen en met name elkaar niet vertrouwen die dit een nog spannende vertelling maken. En natuurlijk het acteerwerk draagt er aan bij. Dat was van hoog niveau.

De keuze om de buitenwacht, de Katholieken, die in spanning wachten, ee pers nauwelijks mee te nemen in de film begrijp ik. In een Conclaaf leef je in afzondering, en die sfeer moest aanwezig blijven in de film en dat is gelukt. Wat niet helemaal lukte was die typische Katholieke sfeer die er in Sixtijnse kapel heerst over te brengen. Toch wat te sobere cinematografie.

Zaterdagavond even lekker met de beentjes omhoog en deze Conclave erin die ik via een actie niet al te duur bij Bol had aangeschaft en sowieso op mijn interesse kon rekenen vanwege de vele nominaties bij de Oscars. Dus kom maar op...

Het verhaal is vrij snel duidelijk rond de overleden Paus en het aanstaande conclaaf om een nieuwe Paus te kiezen. Grappig detail vooraf is dat er verschillende bizar lange conclaven geweest zijn in het verleden waarin men er niet uitkwam om een paus te kiezen en dan spreken we over meerdere jaren in één geval zelfs meer dan 3 jaar. Gelukkig duurt dat tegenwoordig niet meer zo lang en in het geval van deze film ook niet waar hoofdpersoon Lawrence, belast met de voorbereidingen, al snel de druk voelt en van hot naar her vliegt om alles te regelen. En dan zou je kunnen zeggen; puh...blegh, saai! Want wat is er nu aan een paar geestelijken te zien die vergaderen en met een verkiezing bezig zijn? True...

Maar gelukkig loopt het verhaal dan ook al snel over van de intriges. Een topkandidaat die zwart gemaakt wordt met een jeugdzonde, gekonkel rond een andere kandidaat die niet goed ligt en veel te conservatief is. Een soort van mystery guest die zieltjes aan het winnen is, een door anderen vooruitgeschoven topkandidaat die eigenlijk niet wil, en een andere kandidaat waar geruchten over zijn dat hij uit zijn Ambt gezet zou worden. Laten we het zo zeggen dat er nogal wat lijken uit de kast vallen en vieze spelletjes gespeeld worden, het moet gezegd dat het wellicht allemaal niet heel erg realistisch is en eerder lijkt op een aflevering GTST qua ontwikkelingen, maar daar wordt vervolgens de film dan toch wel een beetje mee te kort gedaan.

Want Conclave wordt wel degelijk heel erg mooi opgebouwd. Het is een hele fijne rustige film, met een geweldige cast waar er verschillende mannen in topvorm zijn, dit allemaal begeleid door een fraaie soundtrack. Buiten de dreiging van terreur die dan misschien net weer wat teveel is en en de lichtelijk zoetsappige ontknoping was dit voor mij toch een film die meer dan prima smaakte en mij van begint tot einde geboeid heeft.