Conclave (2024)

Het is sinds Dan Brown's Angels & Demons geleden dat ik zo geboeid was door het Vaticaan.

Conclave is een film die vanaf het eerste moment opvalt door zijn erg sterke sound design en soundtrack. Hoewel er weinig gebeurt zat ik toch continu op het puntje van mijn stoel vanwege de prominente violen en verhoogde achtergrondgeluiden. Een erg knap staaltje sound engineering die zeker niet onopgemerkt mag blijven.

In Conclave moet er een nieuwe paus verkozen worden door een groep kardinalen die elk hun eigen geheimen proberen te verbergen. Daarbovenop heeft de pas overleden paus ook nog het een en ander in petto voor de groep ambitieuze geestelijken. Een interessant uitgangspunt die, ondanks wat teleurstellende plotwendingen, me helemaal in zijn greep had. Er worden verschillende (terechte) kritieken gegooid naar de Kerk zonder prekerig over te komen. Aan het eind van de film was er een bepaald plotpunt die me niet honderd procent kon bekoren maar waar ik zeker en vast achter sta. Kijkers zullen wel weten welk moment ik bedoel.

Ralph Fiennes is een god. Dat weten we inmiddels wel dankzij zijn gevarieerd oeuvre en enkele perfecte prestaties op zijn palmares. Deze rol zal hem niet opnieuw een Oscarnominatie opleveren maar het is wel een erg sterke die met veel overtuiging en kracht wordt neergezet. Stanley Tucci is weer helemaal op dreef en ook aan zijn lippen hang ik vast iedere keer als hij zijn mond opendoet. Isabella Rossellini is geweldig als een non die alle chaos en manie moet observeren zonder in te mogen grijpen. Een specifiek savage moment omtrent haar informatie, gevolgd door een dramatische vape-wolk vanuit Sergio Castellitto's kamp zorgde voor luid gejuich in de zaal. Een voorbeeld van de perfecte mic-drop.

Deze film is een perfecte afwisseling van een toch wel zeer experimentele (althans door onze eigen filmkeuze) editie van het Gentse Filmfestival. Opvallend dat dit de zesde film is dit jaar en toch de allereerste Engelstalige film in ons rijtje.

4*

Na het onverwachte overlijden van Paus [Bruno Novelli] moet Deken Thomas Lawrence [Ralph Fiennes] toezien dat de verkiezing van een opvolger op een ordentelijke wijze en volgens de rooms-katholieke tradities verloopt. Zolang niemand een meerderheid van de stemmen krijgt, worden er dagelijks nieuwe verkiezingen gehouden. De eerste stemronde duidt op vier favorieten. De conservatieve Tedesco [Sergio Castellitto] zou de eerste Italiaanse Paus zijn in 40 jaar, Adeyemi [Lucian Msamati] de eerste Paus van het Afrikaanse continent sinds Gelasius I (492-496) en verder behoren Tremblay [John Lithgow] en Bellini [Stanley Tucci]. Lawrence [Ralph Fiennes] en nieuwkomer Benitez [Carlos Diehz] hebben genoeg stemmen gekregen om door te gaan naar de tweede stemronde. Naarmate het conclaaf vordert, begint Lawrence te twijfelen aan de rechtmatigheid van het conclaaf. Hij komt voor een groot dilemma te staan wanneer blijkt dat hij alleen zekerheid kan krijgen door te breken met heilige tradities. Een statisch geven dat veel leunt op dialoog en zich beter leent voor een toneelstuk. De uitmuntende cast houdt de aandacht vast en camerapersoon Stéphane Fontaine doet wat hij kan om het visueel interessant te houden. De ontknoping is verrassend, al is dat niet direct een aanbeveling.

Degelijke verfilming van het gelijknamige boek van Robert Harris. De setting leent zich goed voor een verhaal vol intriges. Het plot kent dan ook de nodige wendingen, waarvan ik de laatste de minst sterke vind. De kleine - en gesloten - setting wordt goed in beeld gebracht. Het acteerwerk is in orde. Veel bekende gezichten in de cast, van wie met name Fiennes en Tucci een zeer behoorlijke rol neerzetten.

De boeiendste aspecten (en geen idee of die al vanuit het boek kwamen) zijn de tegenstelling van dit klassieke concept maar dan aanwezig in de moderne tijd. Kardinalen op hun telefoon kijken, de moderne kantine, een kardinaal die koffie aanbiedt maar gewoon gebruik maakt van een espressoapparaat, de pendelbusjes van hotel naar conclaaf. Ook als politiek schouwspel en hetgeen in de achterkamertjes gebeurt is boeiend. En Fiennes is erg sterk en weet je als kijker mee te nemen in zijn gevoelens en gedachten. De film blijft boeiend. Verder valt vooral het sterke sounddesign op, of dat nu de muziek is die indringend binnenkomt of de geluidjes in de hallen, de echo in die grote hal, het rumoer op de achtergrond.

Allemaal veel positiefs te zeggen alleen uiteindelijk viel de film wat tegen. Het een en ander is te gemaakt, al die twistjes deden me maar weinig en ook het einde is nogal een sof die best wel te voorspellen is vanaf het moment dat de Kaboelse kardinaal zijn intrede doet. Je weet: hier gaat wat mee gebeuren. Die zou weleens hoge ogen kunnen gooien. Ook zijn de kardinalen net iets te veel neergezet als voorbeelden voor hun stromingen en de an sich boeiende politiek (conservatief of progressief?) komt daardoor niet helemaal overtuigend over. Helemaal vreemd wordt het als een van de kardinalen ineens fulmineert tegen moslims. Dat kwam echt vanuit het niet.

Kortom genoeg boeiends om te zien en vooral te horen maar met een matig overkoepelend verhaal. 3,0*

Mijn hemel wat een overschatte film zeg. Normaal zou ik zeggen het boek is vast beter, maar met dit enorm vergezochte verhaaltje kan ik me dat ook al niet voorstellen.

Het begint aanvankelijk allemaal best goed met een soort politieke House of Cards in het Vaticaan. Al liggen de diverse stromingen en belangen er allemaal nogal erg dik op.

Maar zo halverwege lijkt werkelijk iedereen er wel een soort driedubbele agenda met slechte bedoelingen op na te houden, komop zeg. En dan ben ik nog niet eens toegekomen aan die onzinnige aanslagen en als klap op de vuurpijl de onthulling van de dubbele geslachtspaus hahahaha, come oooon.
Echt een gevalletje gekunsteldheid dat ik lang niet meer heb gezien. Bah.

Ik hou wel van de glitter and glamour van het Vaticaan en een pausenfilm zet ik wel hoog op het kijklijstje. Als je dan ook nog twee kanjers als Tucci en Fiennes kan opvoeren, dan zijn de verwachtingen hoog gespannen. Het duo zet alvast een top acteerprestatie neer.

En voorts laat de film zien dat de oudemannenclub ook maar gewone mensen zijn met gebreken en hun kleine kantjes. Zeker wanneer macht en aanzien om de hoek komen leunen. Het viel me op hoe weinig er echt gebeden werd. Als zij het al niet doen.

Het lijkt eerder een politieke thriller vol intriges, achterklap en (openlijke) rivaliteit. Een paar eeuwen terug zouden er een paar een kopje kleiner zijn gemaakt. Onze vriend Lawrence zou voor minder aan het twijfelen slaan, niet om zijn geloof (want zonder twijfel is er géén geloof), maar wel omwille van zijn taak als leider van het conclaaf.

Prachtige aankleding en decor, zonder twijfel. Het einde had niet gehoeven voor mij, net weer dat tikkeltje too much, de film had dit niet nodig. Een halfje eraf daardoor.

Als de paus sterft, is het de taak van kardinaal Lawrence (Ralph Fiennes) om het conclaaf te leiden dat zijn opvolger zal kiezen. De bijeengekomen kardinalen vormen geen homogene groep. Scènes in de eetzaal alwaar de kardinalen zich verzamelen om voedsel te nuttigen, wijzen dat meteen al uit. Men eet in groepjes. Scheiding vindt plaats op basis van gelijkgezindheid en vaak ook op basis van de taal die men spreekt. De tegenstellingen tussen de kardinalen met betrekking tot de koers die de kerk moet gaan voeren, is groot. De dood van de paus legt die tegenstellingen verder bloot.

Op dat moment zou de film voor een diepgaande analyse van de verschillende zienswijzen kunnen kiezen. Dat gebeurt niet. Het accent ligt op het gedrag van de personages die proberen stemmen te winnen en stemgedrag te beïnvloeden. Het gaat in deze film om intriges. Om gekonkel. De film laat heilige mannen zien die zich bijna alles permitteren om de pauselijke macht te grijpen. De scènes die daadwerkelijk de onderliggende strijdpunten raken, zijn kort en oppervlakkig. Wat mij opviel is trouwens dat de hervormende kant meer sympathie krijgt dan de behoudende kant. De kardinale personages die de conservatieve leer aanhangen, zijn bepaald geen vrolijke en warme mensen.

Conclave is geen film waarin de diverse zienswijzen kritisch en diepzinnig worden beargumenteerd. Conclave is daarentegen een gemakkelijk kijkbare film die gelukkig behoorlijk vermakelijk is. Het is spannend om de gebeurtenissen en de verschillende verrassende plotwendingen te volgen. De finale plotwending ging me iets te ver. Maar goed. Het sterke acteursensemble is overtuigend bezig en de setting in het Vaticaan zorgt voor een passende sfeer. De twee uur film gingen snel voorbij. Ik heb me goed vermaakt.

Heerlijk acteerwerk in dit rustig maar doeltreffend opgebouwde drama over de verkiezing van een nieuwe paus. Gaandeweg stuit kardinaal Lawrence (een geweldige Ralph Fiennes) op intriges, samenzweringen, roddel en achterklap. Regisseur Edward Berger leidt alles vakkundig in goede banen maar verslikt zich helaas in het vergezochte en nogal potsierlijke einde, waardoor de film op de valreep bijna als een kaartenhuis in elkaar stort.

Helaas wordt er een beetje te veel Engels gesproken en worden er ook geen religieuze axioma's besproken. Het zou de dialogen alleszins naar een hoge niveau kunnen stuwen hebben.

Deze film is gemaakt als vermaak, en niets meer dan dat.

Ik bekeek recentelijk de docu 'Van God Los'. Ik moet zeggen dat de kardinalen die daar te sprake kwamen in de eerste plaats mensen van vlees en bloed waren, maar bovenal ook vrij intelligent overkwamen. Dat mis ik een beetje in deze film.

Een boekverfilming en een redelijk bijzondere dialoog-gedreven ervaring: Goed als kijkje achter de schermen van hoe het eraan toegaat, hoe en welke rituelen er plaatsvinden na het overlijden van een paus. Veel van de acties die kardinaal Lawrence en de rest van de kardinalen ondernemen tijdens het conclaafproces zijn nauwkeurig in overeenstemming met het katholieke geloof. Goed is het dat de film niet echt standpunt tegen of voor het Vaticaan en het geloof inneemt, de gebruiken van het conclaaf gebeuren gewoon. De film is een soort mysterie, aangezien Lawrence in stilte verschillende van de hoofdkandidaten onderzoekt terwijl hij ook begint te worstelen met zijn eigen ongemakkelijke status als favoriet. De enige spanning zit hem in de vraag wie wat te verbergen heeft. Daarnaast speelt de richtingenstrijd binnen de Kerk, de spanningen tussen traditie en modernisering een rol. Dit werd sterk karikaturaal uitgebeeld! Uiteindelijk valt de keuze op iemand, welke kant wint is geen verrassing maar de allerlaatste wending van 'tussen-sekse' opvallend wel. Waarom kijkers die niet zien zitten, snap ik niet helemaal want voor mij deed het juist besluiten om er een halfje bij te doen....

Conclave had me eigenlijk voor lange tijd wel mee, maar neemt in de latere helft zoveel vreemde beslissingen, die het plot in een steeds oninteressantere richting duwen, dat ik het op het einde van de rit nauwelijks nog een goede film kan noemen. En dat is zeker spijtig, want hier is best wel wat talent aan verbonden, zowel voor als achter de camera. Fiennes ontpopt zich hoe langer hoe meer tot één van mijn all-time favoriete acteurs en zet weer een hele fijne rol neer. Hij stuurt de film met gemak aan, maar kan al zijn talent ten spijt het ontsporende plot ook niet redden. De andere bijfiguren zijn ook leuk, met Stanley Tucci op kop. Aankleding is mooi, sets zijn mooi, sfeer zit redelijk goed. Het is in feite enkel het verhaaltechnische aspect dat deze film op een gegeven moment de das omdoet. Misschien til ik er wel te zwaar aan, maar de film had gewoon zovéél interessantere richtingen uitgeduwd kunnen worden. Vanaf de aanslag verloor de film me volledig, en werd het verdere verloop veel te makkelijk uitgewerkt. Met de vreemde twist op het einde op kop. Wat de film er allemaal mee wilt zeggen; ik heb er ook het raden naar.

Voor de rest zeker een oké film, hoewel nooit baanbrekend goed, maar vanaf een heel specifiek punt in de film was ik het eigenlijk met geen enkele verhaaltechnische beslissing nog helemaal eens, en was letterlijk eender welke andere richting in het verhaal een betere of interessantere geweest, naar mijn mening. Maar goed, toch nog een kleine voldoende, door de andere goede elementen. 3*.

Goeie film waarin na de dood van de paus een nieuwe paus gekozen moet worden. De film oogt authentiek met de kostuums, locaties en kerkelijke gebruiken. Mooi camerawerk en de muziek verhoogt het thriller-element van de film. Het einde viel me wel een beetje tegen, maar verder wel een onderhoudende film met goed acteerwerk.

Glansrol van Ralph Fiennes die als geestelijk “manager,” oftewel als deken de uitverkiezing van de nieuwe Paus moet leiden. Hij vindt van zichzelf dat hij de spirituele diepgang mist om tot Paus te mogen en kunnen worden benoemd, bovendien twijfelt hij over zijn geloof. Zijn toespraak, eerst van papier en keurig voorbereid, maar eenmaal begonnen besluit hij om vanuit zijn hart te spreken: zijn betoog overstijgt religie (uhh, kan dat wel?) en met zijn woorden zou ieder weldenkend mens het eens kunnen zijn: "Stelligheid is de grote vijand van eenheid. Stelligheid is de doodsvijand van tolerantie." Wat mij betreft het hoogtepunt van de film.

Hier en daar piept en kraakt het verhaal door een uitglijder die je zonder nadenken zo in de schoot van de Goddelijke voorzienigheid kan leggen; het is en blijft ten slotte een Katholieke exercitie. Dan volgt er toch nog een onverwachte, delicate, provocatieve en passende afsluiter, want de Kerk zal wederom voortbestaan met een geheim, met een door God zelf geschapen en vleesgeworden twijfel. Wat dan weer perfect resoneert met de eerder genoemde toespraak. Uitstekende film!

Conclave is een degelijk gemaakte film die een interessant kijkje geeft in de keuken van het Vaticaan. Ralph Fiennes is goed op dreef als kardinaal/manager die de herverkiezing van de nieuwe paus in goed banen moet leiden. Zijn preek aan het begin van de film maakt indruk. Persoonlijk had ik wel wat moeite al die verkiesbare kardinalen uit elkaar te houden. Op een gegeven moment suddert het wat te lang door, maar het verrassende einde maakt veel goed.

En of Edward Berger zijn stiel verstaat! ‘Conclave’ is onweerstaanbaar vakkundige cinema: met thrillerallures in beeld gebracht, en nagenoeg perfect opgebouwd richting intrigerend deus-ex-machina. Ondertussen ontploft vlak buiten het Vaticaan nog een obligate autobom, kwestie van de actualiteit nog prangender in het gezicht van de toeschouwer te laten exploderen. Nou! En! Of!

Onderwijl tekent Hauscka voor een bloedstollende score en zet een reeks klassebakken een handvol feilloze archetypes neer. Kortom, alle punten voor de voortreffelijke leerling die Edward Berger heet? Niet helemaal, want het narratief doet wel erg aangedikt aan, en de cinematografie legt de suspense er vingerdik op.

Dat betekent: graag gezien, maar omwille van het entertainmentgehalte en de kunstgrepen allicht ook snel vergeten…

3,25*

Met een inkijk in de conclaves, waarbij machtspositie en manipulatie niet geschuwd wordt. Prachtig geschoten shots van gebouwen, personen en omgeving. Het magistrale komt goed tot uiting. Fiennes is goed op dreef in zijn rol als deken geflankeerd door goed acterende Tucci and Lithgow. Het geloofsgeheel wordt goed neergezet binnen de context van onze huidige samenleving met een verrassende finale.

Spannende en intrigerende dramafilm waarbij ik vooraf enigszins, of liever gezegd behóórlijk op het verkeerde been was gezet door de trailer met de explosie die suggereert dat we ons in Dan Brown-territorium gaan begeven. Uiteindelijk is dit gewoon een strakke film die niet zo gek veel loopjes met het realisme en de waarheid neemt (criticus Brian Tallerico noemde de film voor de grap 12 angry popes), maar met een clou die na alle voorafgaande machtsspelletjes en verdachtmakingen toch enigszins teleurstelt, ondanks de geweldige vertolkingen van met name Ralph Fiennes en de altijd betrouwbare Stanley Tucci. Ook John Lithgow zou ik hierbij kunnen noemen, maar het vervelende van zijn rollen van de laatste jaren is dat ik zodra hij op het scherm verschijnt automatisch al weet dat hij wel een schurk zal zijn. Zo heb ik de film uiteindelijk met veel interesse gevolgd, maar bleef ik na afloop toch een beetje ontgoocheld achter: was dit nou alles?

Conclave is op zich een mooie film. Bedachtzaam gefilmd met oog voor detail. De gebruiken van het overlijden van de paus en het stemproces voor een nieuwe paus lijken me overtuigend in beeld gebracht.

Het plot daarentegen, mja.... Het voelt een beetje aan als een detective-thriller. De schandalen stapelen zich op (de ene kardinaal heeft een kind verwekt bij een zuster, de andere doet massaal aan omkoping in ruil voor stemmen) en bovendien vindt kardinaal Lawrence (notabene in de verzegelde slaapkamer van de overleden paus) een 'smoking gun' die de hele conclaaf op zijn kop zet. De daaropvolgende 'ontmaskering' overtuigt niet en een zuster (Rossellini) die tegenover alle kardinalen uit de school klapt is natuurlijk sowieso ondenkbaar. De uiteindelijke slotact is bovendien vrij voorspelbaar en enigszins ridicuul te noemen. Maar goed, het is een boekverfilming, dus dat is de film niet aan te rekenen.

Dat gezegd hebbende, Ralph Fiennes is een fijne acteur en hoewel het geen megaspannende rol is, is het toch vermakelijk om hem bezig te zien.
Verder is er natuurlijk nog het wondere wereldje van het Vaticaan en de verder uitstekende cast om te bewonderen. Maar een topfilm, nee.

3,5*

Ik heb echt 0,0 met de paus en alles eromheen, maar als ik dan toch deze film ga kijken leek vandaag me wel een geschikte dag.

Ik hoopte dat de cinematografie, sfeer en acteerprestaties de boel interessant genoeg zouden maken voor me en op zich was dat ook wel zo. De shots en belichting zijn regelmatig erg mooi, net als de muziek, en Ralph Fiennes speelt een interessante rol en een prettig personage om 2 uur lang te volgen.

Wat het plot betreft, erg realistisch zal dit wel niet geweest zijn qua hoe het er achter de schermen aan toegaat (maar goed, who knows), regelmatig gaan dingen er toch iets te sensationeel aan toe. De ontknoping met de gekozen paus die intersekse blijkt te zijn zag ik ook niet aankomen. Weet niet echt wat ik daarvan vind, net als eigenlijk de rest van het hele verhaal, maarja dat zal verder wel.

Voor de rest degelijk gemaakt en mooi om naar te kijken.

3,5*

Kerkhistoricus en (katholiek)theoloog Paul van Geest was van mening dat deze film dicht bij de werkelijkheid komt over hoe het er zal toegaan tijdens het komende conclaaf om een opvolger voor paus Franciscus te vinden. Dat maakt deze film natuurlijk extra actueel. Gehoord dat hij daarom weer opnieuw in de bioscopen komt. En dat is geen straf, want het verhaal zit goed in elkaar, heeft mooie in- en exterieurbeelden, een paar aardige twists en een verrassend slot. Heb me geen minuut verveeld. Ook door het geloofwaardige spel van Ralph Fiennes. Maar ja, die man kan alles spelen.

Deze stond al een tijdje op m'n lijstje en nu maar eens bekeken. Zo'n 2 uren, maar vervelen deed het niet. De cast deed het uitstekend en verder zag de film er prima uit. Vond het wel eens interessant om gezien te hebben.

Deze film had ik oorspronkelijk overgeslagen want politieke intriges rondom de pausverkiezingen – de Volkskrant noemde het ‘pauspulp’ – sprak me niet echt aan, maar in de herkansing heb ik ‘m alsnog meegepikt en hij is een stuk beter dan ik had verwacht.

Dat heeft ermee te maken dat de film diepgang heeft: er is aandacht voor de spanning tussen het werelds-politieke van de verkiezingen, inclusief de zonden der ambitie, wedijver en corruptie, en het religieuze (dat zeker voor het christendom juist een zuiverheid van het wereldse behelst), met de paradox dat de juiste paus degene is die het niet wil zijn (zoals Plato al had gezegd van de juiste leider), van de politieke richtingenstrijd over wat de eenheid en daarmee toekomst van de kerk kan bewerkstelligen (de zekerheid door middel van opgelegde taal en dogma of juist de onzekerheid door middel van twijfel en tolerantie), resulterend in strijdende reactionaire en progressieve facties, en de last van het ambt nu niemand zonder zonden is maar de tijdgeest dicteert welke zonden wel en welke niet acceptabel zijn. De organisator van het conclaaf (de ‘manager’) krijgt heel wat op z’n bord en ziet zich genoodzaakt tot dieper onderzoek dan hij zou wensen. Daarmee worden de geheime verkiezingen een thriller en natuurlijk zijn er elementen toegevoegd om het dramatisch effect te verhogen maar deze zijn niet ongeloofwaardig – sowieso voelt de hele weergave authentiek en waardig – en het einde vind ik goed gevonden: aan de ene kant levert de uitschakeling van de favorieten als ‘ongeschikt’ een uitkomst die formeel gezien helemaal ongeschikt is maar aan de andere kant zet het de progressieve lijn op volmaakte wijze voort in de zin dat je soms meer krijgt dan waar je naar streefde.

Interessant kijkje in het Vaticaan rondom de dood van de paus, iets wat sinds vorige maand natuurlijk weer erg actueel werd. Het levert een film op vol intriges, complotten, overleggen en politiek. Iets dat ik best de moeite vond, maar waar ik na een uur ook wel weer mee klaar was. Het weet niet de volle speelduur te boeien en het tweede uur ontspoort een beetje, maar het kan er ook mee te maken hebben dat ik vrij weinig met het geloof heb. Gelukkig ziet alles er realistisch uit en acteert de cast naar behoren, waardoor dit gewoon een voldoende is.

3*

Tegenvaller.

De positieve punten: realistisch inkijkje hoe het conclave werkt, goed geacteerd, sfeer wordt prima neergezet. Ik ben zelf Katholiek opgevoed, maar heb al lang geen band meer met het instituut Kerk (alle schandalen hebben daar zeker aan bijgedragen) en deze film gaat dat niet veranderen. Wat een poppenkast. En ook een belangrijk en interessante keuze van deze film: je ziet alles vanuit één perspectief, het perspectief van de Deken. En dat is direct de grote achilleshiel van de film... Alle complotten, het gekonkel, de aantijgingen, niets wordt naar de finish lijn gebracht. En dat maakt dat ik na 2 uur kijken naar een stel oude mannen die stembriefjes in een bus doen dacht: hoezo? Waar ging het over? Waar heb ik in godsnaam naar zitten kijken? Het is zeker een interessant concept, maar na een uurtje was ik er wel klaar mee en hoopte ik op een interessante ontknoping (die dus volledig uitblijft). De nieuwe Paus is gekozen en we stoppen met filmen en alle vragen die je nog hebt, daar verzin je zelf maar een interessant antwoord op. Wat dat betreft heeft de film veel weg van het geloof zelf.

Opportune oude mannen die verlekkerd ruiken aan de vacante Heilige Stoel: het concept van Conclave is even aantrekkelijk als actueel. De film zit technisch prima in elkaar, wat helaas niet altijd van het verhaal gezegd kan worden. Maar treur niet: ondanks de bij vlagen ridicule plottwists kijkt Conclave dankzij de prettige spanningsboog best lekker weg. Onderhoudend is het zeker, maar geloofwaardig allerminst.

3,5 * Witte rook

Vrij rustig vertelde verhaal over de verkiezing van een nieuwe paus. Geeft je een inkijk over wat er gebeurt tijdens de afzondering van de kardinalen en de stemrondes. Enkele complotten en plottwists zorgen ervoor dat het allemaal boeiend blijft. Verwacht geen Dan Brown mysteries, wel onderlinge gesprekken in hoekjes en kantjes waar favorieten worden gekozen en de rivaliteit tussen de kardinalen om die ‘Heilige Stoel’ te veroveren mooi in beeld wordt gebracht. Film moet het meer hebben van pure acteerwerk en sfeersetting, met name Ralph Fiennes die hier als deken en verantwoordelijke van het conclaaf de film volledig draagt.

De twee uur waren zo gepasseerd.

Of het er in het echt zo aan toe gaat zal niemand ooit weten, maar net hierdoor spreekt deze film tot de verbeelding.

Had er misschien iets meer van verwacht maar onderwerp van film is weer eens iets wat je niet veel tegenkomt.

3,5*

Doodzonde van dat einde eigenlijk en bepaalde plotwendingen want ik zag hier echt wel een zeer goede en boeiende film in. Maar het geeft een beetje een slechte nasmaak. Echt zonde, kost de film punten voor mij. Net zoals bij First Reformed. Het is wat het is.

Zaterdagavond even lekker met de beentjes omhoog en deze Conclave erin die ik via een actie niet al te duur bij Bol had aangeschaft en sowieso op mijn interesse kon rekenen vanwege de vele nominaties bij de Oscars. Dus kom maar op...

Het verhaal is vrij snel duidelijk rond de overleden Paus en het aanstaande conclaaf om een nieuwe Paus te kiezen. Grappig detail vooraf is dat er verschillende bizar lange conclaven geweest zijn in het verleden waarin men er niet uitkwam om een paus te kiezen en dan spreken we over meerdere jaren in één geval zelfs meer dan 3 jaar. Gelukkig duurt dat tegenwoordig niet meer zo lang en in het geval van deze film ook niet waar hoofdpersoon Lawrence, belast met de voorbereidingen, al snel de druk voelt en van hot naar her vliegt om alles te regelen. En dan zou je kunnen zeggen; puh...blegh, saai! Want wat is er nu aan een paar geestelijken te zien die vergaderen en met een verkiezing bezig zijn? True...

Maar gelukkig loopt het verhaal dan ook al snel over van de intriges. Een topkandidaat die zwart gemaakt wordt met een jeugdzonde, gekonkel rond een andere kandidaat die niet goed ligt en veel te conservatief is. Een soort van mystery guest die zieltjes aan het winnen is, een door anderen vooruitgeschoven topkandidaat die eigenlijk niet wil, en een andere kandidaat waar geruchten over zijn dat hij uit zijn Ambt gezet zou worden. Laten we het zo zeggen dat er nogal wat lijken uit de kast vallen en vieze spelletjes gespeeld worden, het moet gezegd dat het wellicht allemaal niet heel erg realistisch is en eerder lijkt op een aflevering GTST qua ontwikkelingen, maar daar wordt vervolgens de film dan toch wel een beetje mee te kort gedaan.

Want Conclave wordt wel degelijk heel erg mooi opgebouwd. Het is een hele fijne rustige film, met een geweldige cast waar er verschillende mannen in topvorm zijn, dit allemaal begeleid door een fraaie soundtrack. Buiten de dreiging van terreur die dan misschien net weer wat teveel is en en de lichtelijk zoetsappige ontknoping was dit voor mij toch een film die meer dan prima smaakte en mij van begint tot einde geboeid heeft.