Miséricorde (2024)

Jérémie [Félix Kysyl] keert terug naar zijn oude woonplaats Saint-Martial voor de begrafenis van zijn baas en vindt tijdelijk onderdak bij Martine [Catherine Frot]. Hij krijgt het al gauw aan de stok met Martines zoon [Jean-Baptiste Durand] die gelooft dat Jérémie zijn moeder wil verleiden en moet zich daarom verantwoorden bij Martines ex-man [Serge Richard]. Komt erg langzaam op gang en slaat de weg in van misdaadthriller voordat het een nadrukkelijk zwartkomische toon aanneemt. Heeft amusante momenten, maar de onderkoelde humor komt lang niet altijd goed over.

De film deed me denken aan Quand Vient l'Automne (2024) hetgeen immers ook een misdaadmysterie is dat zich afspeelt op het Franse platteland waar men paddestoelen (champignos) in het bos plukt en waar het ook om (seksuele) geheimen gaat waarbij je als kijker in eerste instantie 1-0 achter staat omdat je niet weet wat de anderen al weten als het hoofdpersonage na vele jaren leven in de stad terugkeert in het dorp. Terwijl het plot zich ontvouwt, wordt de film echter steeds absurder: de film combineert het genre van de serieuze misdaadthriller met een soort seksklucht die steeds absurder wordt en je net als het hoofdpersonage dat ’s nachts in bed bezoek krijgt van de politierechercheur niet meer weet of wat er allemaal gebeurt nog enigszins geloofwaardig is. Maar omdat het zo bevreemdend is – terwijl de film toch ook serieus is en de onderdrukte seksuele verlangens op het platteland op de kaart zet – is de film verrassend en interessant waarbij de film ook als thriller vermakelijk is.

De trailer suggereert een thriller en in zekere zin is Miséricorde dat ook. Maar de film blijkt al snel een komedie over verlangens die je niet uit. Over de regels van een klein dorpje waar veel mensen uit wegvluchten. En dat komische werkt en is echt grappig en vond ik uiteindelijk duidelijk beter dan de constructie die Rester Vertical was (dat was de laatste die ik zag). Een zelfverzekerde film met een knappe pace.

Misericorde trapt af met een lange scene waarin een auto een typisch Frans dorpje nadert, het dorpje inrijdt en uiteindelijk stopt bij de bakker. Deze scene komt op een andere manier later nog een paar keer terug. Zo zijn er meer scenes die zich min of meer herhalen. En dat geeft de film een strak keurslijf dat goed werkt. Wat begint als een thriller, wordt gaandeweg een (Alex van) Warmerdamiaanse klucht. De film wordt ook grappiger naarmate het einde nadert.

Aanvankelijk snapte ik de titel niet omdat Miserocorde, zo begreep ik van mijn dochter, een soort stang is waarop dansers kunnen leunen als ze lang moeten wachten.

Even gegoogeld: Een miserocorde is een deel van koorbanken waarop monniken kunnen leunen tijdens het lange wachten. Ok.

En...genade of vergeving.

Aha, nu begrijp ik het.