Never Let Go (2024)

Matige thriller/horrorfilm. Het verhaal is best aardig maar de uitwerking is erg wisselend. Het begin is best even doorkomen en de jumpscares en horror momenten voelen erg geforceerd aan. Halverwege stijgt het niveau wat en ontstaat er zowaar een redelijk mysterie. Jammer alleen is dat Aja geen keuze maakt op het einde en de kijker met een vraagteken achterlaat, terwijl een mooie twist voor het oprapen lijkt te liggen. Het acteerwerk is verder prima, zeker van de twee jonkies. Visueel redelijk maar niet top. 3.0

Een moeder [Halle Berry] verblijft met haar zoontjes Nolan [Percy Daggs IV] en Samuel [Anthony B. Jenkins] in een huisje midden in de jungle waar ‘The Evil’ [Stephanie Lavigne] constant op de loer ligt. ‘The Evil’ kan verschillende gedaantes aannemen en er is maar één aanraking nodig om het hele gezin is levensgevaar te brengen. Nolan en Samuel kunnen zich alleen buiten begeven met een touw om hun middel dat is vastgebonden aan het huis. Duidelijk geïnspireerd door A Quiet Place, maar net geen rip-off omdat het een paar verrassingen in petto heeft. Aja gooit zijn eigen glazen in door ‘The Evil’ al in de proloog te onthullen en meer te vertrouwen op CGI-effecten in de melodramatische ontknoping. De slotwending kun je nu niet echt verrassend noemen.

Never let Go een film met mijns inziens een veel te lage score! Het sfeertje zit er goed in en de jongens acteren behoorlijk goed. De verhaallijn is boeiend genoeg. Prima film.

De Franse regisseur Alexandre Aja levert als doorgewinterde horrorfanaat altijd wel de benodigde kwaliteit af, zelfs al wijkt zijn pad weleens af van het desbetreffende genre. Never Let Go levert die ook zeker, maar redt het niet bij zijn andere films. De aanloop mist op die manier de benodigde spanning, de vormgeving van de dreiging boet weinig angst in en de insteek laat zich al snel raden. Halle Berry en de twee jonge castleden doen het verder verdienstelijk, maar maken een weinig geloofwaardige indruk als familie in een post-apocalyptische wereld. Naar de finale toe schroeft Aja het tempo en daarmee ook de spanning op, maar voor een te groot gedeelte blijft het een typerende film waar je na afloop je schouders bij ophaalt.