Jiating Jianshi (2024)

Deze film lijkt even een coming of age film te zijn, maar ontpopt zich verderop tot wat de film echt is. Een wat ambivalente variant op Plein Soleil, maar dan met twee Chinese pubers en het wordt in het midden gelaten of Shuo bedenkelijke intenties heeft of niet. In deze zeer verzorgde film geeft de ambivalentie van het plot de film ook zeer voorzichtig ruimte tot wat maatschappijkritiek. De een kind-politiek, de succesgerichte prestatiecultuur komen onder meer voorbij. Vrij streng in zijn kaders en vormgeving en juist vrij open in zijn verhaal. Imperfect, maar een zeer interessant debuut dat erg nieuwsgierg maakt naar de volgende film van deze regisseur.

De film is eerst en bovenal een overweldigend audiovisueel spektakel zoals ik die al lang niet meer heb beleefd: elk beeld is prachtig en kent naast heel strakke frames een verfijnd spel van scherp en onscherp, pastel en zuiver, troebel en helder en ook de modernistische soundrack, afgewisseld met klassieke muziek, is fascinerend waardoor de film een echt kunstwerk is. Alleen al voor deze vormgeving zou ik de film vijf sterren willen geven. Het verhaal is daarentegen minder bijzonder: een verlaten maar intelligente jongen uit de onderklasse vindt een nieuw thuis in een rijk gezin waarvan de moeder hem graag opneemt omdat het oude één-ouder-beleid van China haar geen tweede kind toestond en hij ook de vader charmeert omdat hij ambitieus is (net als de vader acht hij zelfverbetering de belangrijkste deugd) maar waar hij ook in steeds fellere competitie en conflict komt met het natuurlijke kind dat juist onderpresteert en z’n tijd verdoet met games. De film maakt in dat verband een toespeling op het coronavirus dat zich aan bloedvaten hecht en die weet te misleiden om zich voor het virus te openen: de jongen is een virus dat de natuurlijke (bloed)band van het gezin infecteert en ziek maakt.

Het zijn met name de fascinerende beelden en het even fascinerende geluid die je sowieso in de ban houden en die ook helpen je in de ban van het verhaal en zijn spanning te brengen: zoals de jongen zegt is kunst niet zozeer de registratie van schoonheid maar de schepping ervan (dat ook voor zijn schepping van zichzelf als ideale zoon staat) en daar is de film zelf ook beslist in geslaagd. Ik kijk nu al uit naar de volgende film van Lin.

Tu Wei [Lin Muran] laat zijn vader [Feng Zu] en moeder [Guo Keyu] kennismaken met zijn nieuwe (platonische) vriend Yan Shuo [Sun Xilun]. Tu Wei bekruipt al snel het gevoel dat zijn ouders in Yan Shuo de zoon zien die ze nooit hebben gehad. Is dat omdat de eenkindpolitiek hen verbood om een tweede kind te nemen, of is het een afwijzing van de zoon die ze wél kregen? Een intrigerend uitgangspunt waar Jianjie niet goed mee uit de voeten kan. Het scenario doet denken aan een vrij onschuldig familiedrama, maar Jianjies stijlvolle cameraregie en de nerveuze, elektronisch soundtrack wekken de indruk dat er iets heftigs staat te gebeuren. Was dat maar waar.