Le Mangeur d'Âmes (2024)

Het regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury weten toch maar mooi weer te verassen! Oh "Le Mangeur d'Âmes" of "The Soul Eater" is zeker geen meesterwerk, maar niettemin wel een zeer professioneel goed gemaakte, meeslepende, spannende en vaak verontrustende film.

Het is ook meer een politie-moordmysterie en thriller dan een echte horrorfilm vol shock, maar wees gerust, er zijn nog steeds een handvol misselijkmakende momenten (met praktische effecten) om van te genieten. Een ander verschil tussen deze film en de eerdere films (behalve "Leatherface") is dat ze niet werken vanuit een scenario dat ze zelf hebben geschreven, maar vanuit een "nieuwe" bewerking van het boek van Alexis Laipsker.

De gruwelijke dood van een echtpaar in een afgelegen Frans bergstadje lijkt op de een of andere manier verband te houden met een reeks onopgeloste verdwijningszaken van kinderen. Twee politie-inspecteurs van verschillende divisies doen onderzoek en stuiten op een oud folkloreverhaal over een gehoornd wezen dat zich voedt met zielen.

Vanuit twee verschillende benaderingen proberen ze de bijna onmogelijke puzzel op te lossen. Naarmate dat onderzoek vordert, wordt de lokale legende van de ‘zieleneter’ een steeds dreigende aanwezigheid tot het allemaal samenkomt tegen de tijd dat de film eindigt. Is er na het einde een heftige en bloederige scene maar bijzonder genoeg is dit voor het regisseursduo een nogal een ingetogen film met weliswaar ook een aantal goede onvoorziene wendingen.

Een deel dat zo goed is komt voort uit de geweldige uitvoeringen. Virginie Ledoyen (dat meisje uit The Beach, 8 Women) schittert als Elizabeth Guardiano en Paul Hamy (The Ornithologist, 9 Fingers) weet goed de geheimzinnige Franck de Rolan neer te zetten. Zo de vertolkingen brengen het verhaal op een manier die druipt van de spanning tot leven, terwijl de visuele elementen voor genoeg verschrikkingen zorgen. Heerlijke eersteklas detective-thriller!

Een tegenvallende film voor regisseursduo Alexandre Bustillo en Julien Maury, die in het verleden herhaaldelijk de juiste toon wisten aan te slaan en deze kans met The Soul Eater niet nog een keer kunnen benutten. Gelukkig blijft het duo in de basis nog altijd vakkundig, waardoor de praktische effecten verzorgd ogen en het acteerwerk goed wordt begeleid. Paul Hamy steekt er positief tussenuit als mysterieuze protagonist met een verleden en de overige rollen doen het evenzeer aardig. De opbouw van spanning is echter bijzonder ineffectief voor het doen van Bustillo en Maury, die zich zeker naar de slotfase toe verslikken in de inhoud. Een aantal belachelijke plotwendingen en verklaringen doen het geheel namelijk geen goed en de speelduur is te uitgesponnen voor de redelijk beperkte informatie die wordt voorgeschoteld. The Soul Eater brengt nog altijd kwaliteit, maar is niettemin teleurstellend.

De vorige horrorchallenge liep er een beetje tegenaan dat ik van de New French Extremity de meest aansprekende titels met goede waarderingen al zo'n beetje gezien heb; Martyrs, In my Skin, Inside, Haute Tension etcetera. Dus ik was blij om op de Letterboxd New French Extremity-lijst de nieuwe film van Alexandre Bustillo en Julien Maury te vinden. Op een enkele review na vind ik verder weinig 'bewijs' dat we deze onder New French Extremity mogen rekenen, but I'll take it.

Ledouen en Hamy spelen de twee coppers die het mysterie van de moorden en verdwenen kinderen proberen te ontrafelen. Ik had Virginie Ledoyen niet meer gezien sinds Danny Boyle's The Beach (2000), dus ik herkende haar 25 jaar later niet direct (ik had de cast niet bekeken). Het meisjesachtige is er vanaf, maar met inmiddels 48 levensjaren achter de rug, is het nog steeds een fraaie verschijning. Hamy kende ik nog van Malgré la Nuit (2015) en Sibyl (2019) en is een degelijke mysterieuze leading man, voor zover we daarvan kunnen spreken bij deze film.

Bustillo en Maury zijn natuurlijk oudgedienden van de [New French Extremity, de twee werken al 20 jaar samen en leverden eerder films als À l'Intérieur (2007), Leatherface (2017), Livide (2011) en The Deep House (2021) af; op een na allemaal zevens voor mij. Dat verandert met deze bovennatuurlijk police procedural (een echte horror is The Soul Eater niet) gelukkig niet, al hoort de film voor mij niet bij hun betere werk.

Het is wel fraai en vakkundig genoeg om naar boven af te ronden.

3,3*