The First Omen (2024)

Gisteren gezien tijdens de Horror Night, beter dan verwacht.

Toen ik de trailer zag, sprak het me totaal niet aan.

Maar de film zelf valt echt prima mee.

Verhaal zat goed, prima gefilmd, af en toe schrikken.

Maar is wel niet zo eng zoals sommige beweren. Maar dat is puur om volk te lokken.

Het is 1 van de betere horror films van afgelopen jaren.

In de horrorklassieker The Omen ontdekte een voormalige Amerikaanse ambassadeur dat zijn adoptiekind een duivelskind was, verwekt door een jakhals. Deze prequel toont hoe die verwekking tot stand kwam en speelt zich in het Rome van 1971, toen het nachtleven werd gedomineerd door disco en jongeren uit hun dak gingen op de muziek van Boney M (sic!). De Amerikaanse non (en voormalig probleemkind) Margaret [Nell Tiger Free] is op uitnodiging van haar voormalige mentor kardinaal Lawrence [Bill Nighy] naar een klooster in Rome gekomen, waar ze met open armen wordt ontvangen. Ik vermoed dat vele fans van The Omen met mij dan al weten hoe af gaat lopen, vooral wanneer sleutelscènes (hint: “All for you” en het 'afscheid' van David Warner) ongestraft worden gekopieerd! Stevenson is goed in het maken van sinistere beelden en Mark Korvens poging om de Oscarwinnende score van Jerry Goldsmith te evenaren is lovenswaardig. Maar sinistere plaatjes maken nog een enge film en Nell Tiger Free heeft een scène die je wel moet bewonderen, ook al is het eerder bizar dan angstaanjagend. Het scenario heeft een goede aansluiting met The Omen en baant zelfs de weg vrij voor een spin-off, maar de nadrukkelijk gesignaleerde nep-schrikeffecten in de eerste helft zijn pogingen om te verhullen dat vooral de eerste helft langdradig is.

Sfeervolle prequelfilm van regisseuse Arkasha Stevenson, die zich duidelijk raad weet met de wat eigenzinnigere horrormomenten. Tot op zekere hoogte is het duidelijk dat de makers geen bronmateriaal meer hadden om inhoudelijke kracht uit te putten, maar de compensatie met hallucinante beelden voldoet naar mijn inzien meer dan genoeg. Ik ben geen groot liefhebber van de originele film, dus de uitvergrote focus op het visuele was voor mij erg welkom. Jammerlijk is dat de hoofdrol van Nell Tiger Free zeer schaars weet te overtuigen en de belachelijke look van Ralph Ineson (wie zijn kapsel in deze productie heeft goedgekeurd mag zichzelf gerust voor de kop slaan) zorgt voor onbedoelde hilariteit. De eerste helft is volgens de norm wat trager en dient met name als opbouw, maar het is jammer dat het scenario hier de daadwerkelijk interessante insteken verwaarloosd. Zo is het personage van Nicole Sorace is bijvoorbeeld intrigerend, maar komt door een gebrek aan focus totaal niet van de grond. De tweede helft daarentegen wekt meer de indruk van een dromerige trip, waarin specifiek de horrorbeelden erg sterk voor de dag komen. Na lang malen toch maar besloten het nadeel van de twijfel te geven met betrekking tot het eindcijfer, aangezien het verhaal zelf weinig boeiend was. Ik vraag me bovendien af wat de makers zagen in het (gebrek aan) acteertalent van Sônia Braga, die een hopeloos drakerige bijrol speelt.

Met The First Omen heeft Hollywood weer een manier gevonden om de male lead van een filmfranchise te vervrouwelijken. Damien is gecancelled, het gaat nu om zijn moeder, die dan toch geen jakhals blijkt te zijn, maar een non. Dat levert helaas minder interessante plaatjes op. Vooral de slepende aanloop vraagt veel van de kijker. Beetje te artistiek op misplaatste momenten, oninteressante personages, inspiratieloze horrormomentjes, soms zelfs copy paste uit het origineel. Het verloop is voorspelbaar en de plot te belachelijk voor woorden. Later komen er wel nog een handvol interessante scènes voorbij, maar de middelmaat overheerst. Zou het niemand aanraden.

Verder uitmelken noem ik dit. Langdradig en totaal niet spannend, waren blij dat hij gedaan was, één van de vele zwakke horrors van dit jaar...

prima film, het is echt geen remake, integendeel.

maar zoals de titel al zegt "The First Omen" is meer wat er aan vooraf ging....

en wie de oude reeks 1-2-3 van "the Omen wel kent.

ziet ook aan het einde de verwijzing naar de oude reeks Omen films..

mocht je die nl. niet gezien hebben, zal het einde van deze film voor de niet-kenners.

niet duidelijk zijn.

ps: aan het einde vd film zie je nog duidelijk door het vuur heen het bekende silhouet van een jakhals

dit zal voor de kenners van the Omen reeks bekend klinken.

Verrassend sterke prequel, over een jonge amerikaanse vrouw (Nell Tiger Free) die in Rome te maken krijgt met duistere praktijken binnen de kerk. De plot komt langzaam op gang en echt eng wordt het nergens, maar de langzaam escalerende sfeer is knap getroffen en visueel ziet alles er zeer indrukwekkend uit. Bepaalde nachtmerrie-achtige beelden blijven daarnaast lang op het netvlies staan. En met het toepasselijke onheilspellende einde is de verhaalcyclus mooi rond.

Redelijke film over een vrouw die vanuit Amerika naar Rome reist om daar non te worden. Een prequel van The Omen reeks. Een trage horrorfilm waarbij het nogal lang duurt voordat het verhaal boeiend begint te worden. De eerste helft is in dat opzicht dan ook wat aan de saaie kant. Wel een prima setting (Rome begin jaren '70) en een aantal lekkere horror-momenten.

“The miracle of life can be a messy business,”

Samen met "The Exorcist" is "The Omen" denk ik wel een van de meest iconische, op religie gebaseerde horrorfilms. Niemand zal bij de naam "Damien" ook als eerste denken aan de getroebleerde priester Damien Karras uit "The Exorcist" Het was dus een kwestie van tijd voordat deze horrorfranchise (The Omen (1976) en vier vervolgen)) ook weer opnieuw tot leven zou worden gewekt,

Nu hebben Puristen de gewoonte om in het geval van remakes, sequels, reboots of zoals dit geval prequels het te beschouwen als niet creatief, ondergeschikt, inferieur en bijgevolg nooit zo goed als het origineel. Toch is het maken van deze vervolgen, herstarten of vóórvervolgen al zo oud als de film zelf. Wie uit nieuwsgierigheid The First Omen toch een kans gunt, krijgt een uiterst doeltreffende prequel, vol unheimisch beelden en satanische gekte.

Oké er is die onvermijdelijke beperking van dat de Antichrist hoe dan ook geboren zal worden, dat is in dit scenario tamelijk voorspelbaar, maar er zitten genoeg verrassingen in van de verontrustende visioenen en soms wansmakelijke horror-beelden. Ja inderdaad er zijn opmerkelijk confronterend horror-beelden voor een in de studio geproduceerde horrorfilm. Uiteindelijk krijgen antwoord op hoe het kwam dat Gregory Peck precies bij Damien terecht kwam en waarom je besluit om op 6 juni om 18.00 uur een kind te adopteren.

Aangezien de eerste film in de jaren '70 uitkwam speelt deze zich ook in deze tijd af. De jonge Amerikaanse noviciaat Margaret arriveert in Rome. Pater Lawrence (Bill Nighy) verwelkomt haar in de door protesten onrustige stad en begeleid haar naar het Vizzardeli-weeshuis. Het verhaal neemt dan bewust de tijd om Margaret en de kijker vertrouwd te alten raken met deze nieuwe omgeving. Een wereld waar de schaduwen geheimen fluisteren en de muren kwaad herbergen. Regisseur Arkasha Stevenson geef je een eersteklas film in de ouderwetse stijl.

Maar dat betekent niet dat de film geen hedendaagse horrorfilm is! Gelukkig overladen ze het verhaal ook niet met op trauma gebaseerde invalshoeken (een valkuil waar veel van de recente horrors, helaas in trappen) Subtiel wordt lichamelijke autonomie en vrouwen in het bijzonder (de vernietiging van Roe v. Wade) onder de aandacht gebracht. De timing kan dus niet beter zijn en is vergelijkbaar met de recente release van Immaculate , een film die vergelijkbare karakters en locaties deelt, maar anders is qua productie.

Dit is geen luie geldgreep bedoeld om een ​​gevestigde franchise uit te melken. De film bevat zelfverzekerde regie, verbluffende mooie cinematografie (al doet kaarslicht en katholieke symboliek het bij mij altijd wel goed), is niet afhankelijk is van jump scares of vermoeide gimmicks. Het werkt allemaal om een ​​film te maken die zich niet gebonden voelt door franchisebeperkingen en uiteindelijk op een coole manier aansluit bij het origineel uit 1976. up deze film is geslaagd als verontrustende en griezelige horrorfilm!

Matige prequel, met een paar gedenkwaardige scenes en een trage, maar op zich wel boeiende opbouw. Wat ik wel wat vreemd vond was dat degenen die het hele plan in werking hadden gezet dat hadden gedaan om de leegloop van de Kerk tegen te gaan, het waren met andere woorden geen satanisten, maar gelovigen. Toch gedragen ze zich rond de geboorte wel als satanisten, die zelfs het duivelskind zegenen. Kies dan ook niet voor zo'n rare verhaallijn denk ik dan, of wees consequent. Nu vond ik het maar slap schrijfwerk.

Ook iets te veel na-aperij, uit het origineel natuurlijk, met die zelfmoord (die hele verhaallijn met die griezelige non sloeg eigenlijk nergens op achteraf), maar ook Adjani's manische aanval uit Possession wordt hier gekopieerd. First Omen is best onderhoudend, maar niet bepaald goed of origineel.

Aardige horrorfilm, maar komt niet in de buurt van het eerste deel. Het verhaal zit aardig in elkaar en sluit mooi aan op het origineel. De uitwerking is wisselend. De sfeer en settings zijn redelijk maar sommige scenes zijn voorspelbaar en voelen ook wat geforceerd aan en dragen niet bij aan de beklemmende sfeer waarin het eerste deel juist in uitblonk. Verder kijkt de film prima weg en zitten er een aantal 'lekkere' scenes in. Het acteerwerk is in orde. Visueel is de film verzorgd met goede effecten. 3.0/3.5

The First Omen is de prequel van The Omen (1976) en speelt zich af in het Rome van 1971. Om het tijdsbeeld weer te geven geeft regisseur Arkasha Strevenson haar cast een jaren 70 look en laat in Rome oude bolides rondrijden. De score is aangepast aan de tijd, waarbij het me opviel dat het nummer Daddy Cool van Boney M dat uit 1976 stamt in een scène in een discotheek was te horen. De film wordt verfraaid met een ouderwets aandoende manier van filmen die bestaat uit snelle zooms, ongecoördineerd gezwenk van de camera en een kleurenpalet dat zich uitstekend leent voor de weergave van nevelige straten en pleinen en het oproepen van een duistere sfeer in de vele gangen en kamertjes in het weeshuis waar de protagoniste novice Margaret werkzaam is.

Het functioneert. Prima sfeertekening. Als Margaret met een klimmend verontrustend gevoel over verlaten pleinen en door smalle straatjes trippelt, in het weeshuis vreemde kamertjes betreedt of bovenaan de trap staat die naar de donkere kelder onder het weeshuis leidt, dan kun je zeggen dat het Stevenson goed is gelukt om een horrorwaardig kader te scheppen voor het verhaal. Dat verhaal is snel verteld en houdt voor de kijker die de andere Omen-films kent amper verrassingen in. De invulling van het verhaal is behoorlijk voorspelbaar. Dat is niet heel erg, want de manier waarop is spannend genoeg.

In een bedaard tempo en in een sfeervolle omlijsting manoeuvreert Margaret (die prima wordt gespeeld door Nell Tiger Free) zich onvermijdelijk in een broeinest van duistere intriges en raakt steeds dieper verwikkeld in geheimzinnige en onheilspellende gebeurtenissen. En zo ontwikkelt The First Omen zich tot een sacrale horrorfilm die voorspelbaar afstevent op de aanvangssituatie van de eerste film uit de reeks, maar dat wel doet in een fijne sfeer, op een intrigerende manier en met een incidentele en leuk geplaatste jump scare op z’n tijd.

Ik hou een dubbel gevoel over aan The First Omen. Allereerst is het veel beter dan je doorgaans mag verwachten van een prequel op een 45-jaar oude horrorfilm. Technisch is het een enorm vakkundig gemaakte film, met een strakke regie en artistieke visuele keuzes. Regisseur Arkasha Stevenson levert hier haar debuut mee af en is er op zich wel eentje om in de gaten te houden. Ik vond het heel mooi gefilmd in ieder geval. Dat jaren '70-sfeertje is altijd leuk, maar benadert natuurlijk nooit dat unieke, groezelige sfeertje dat een échte horrorfilm uit de jaren '70 heeft. Ik denk maar bijvoorbeeld aan X, nog zo'n recente horrorfilm waarbij ik hetzelfde gevoel had. Het is te proper, te artificieel. Hoewel Stevenson zeker haar best doet, en met de sets van de kloosters in Italië wel een goede locatie in handen heeft. Vooral de surreële insteek kon ik zeker smaken. Lynchiaans zou ik het niet willen noemen, maar The First Omen onderscheidt zich op deze manier wel echt van de doorsnee geesten- of duivelsfilm.

Maar plot-technisch laat ze wel wat steken vallen. De interne logica van de film wordt niet helemaal doorgetrokken, had ik het gevoel, wat hierboven door andere users ook al wordt aangehaald. Het hele plan om de Anti-Christ geboren te laten worden, komt vanuit een radicaal groepje van de Kerk zelf, in plaats van satanisten. Maar datzelfde groepje gedraagt zich wel enorm hard als duivelaanbidders, doorheen de hele film, maar zeker tegen het einde tijdens de geboorte. Het valt gewoon niet te vereenzelvigen, dus had dan gewoon voor een andere uitleg gekozen. Ook vond ik de hele duidelijke parallellen met The Omen er té vingerdik bovenop liggen, tot op zo'n niveau dat het me uit de film haalde. De zelfmoord van de zuster op kop. Dat was voor mij allemaal niet nodig geweest, dan had de film nog meer z'n eigen identiteit kunnen hebben. Ook het einde zelf stelde me niet helemaal tevreden. Ik snap de opzet richting de film uit 1976, maar het voelt bijna aan alsof ze naar een vervolg hinten met Margaret. Het is, opnieuw, zo onsubtiel allemaal.

Dubbel gevoel dus, zoals ik al zei. Een dikke voldoende is het zeker en vast, daarvoor zitten er teveel goede elementen in en is de regie op zich eigenlijk veel te sterk. Maar het komt nooit helemaal samen tot een echt sterk geheel. 3*.

Een tamme film, die wat goedkoop aandoet. Standaard horror. Kijkt wel lekker weg.

Film net gesjembekt.

The Excorsist was 100x zo eng

Deze film gaat nergens over.

The First Omen

Redelijke prequel.

Een jonge novice genaamd Margaret Daino arriveert in Rome, in een weeshuis genaamd Vizzardeli. Ze is daarheen geroepen door Kardinaal Lawrence, die het weeshuis in Massachusetts leidde waar ze opgroeide en altijd als een vaderfiguur voor haar is geweest. Daar ontmoet ze al snel een jong, getroebleerd meisje genaamd Carlita Scianna, met wie ze meteen een band krijgt. Ook ontdekt ze dat er duistere praktijken in dit weeshuis plaatsvinden.

Deze film deed me meteen denken aan Immaculate, een vergelijkbare film uit 2024 die ik persoonlijk net iets beter vond. The First Omen heeft een interessante insteek, maar ik had moeite met het tempo; het verhaal sleept zich voort en de echte horror komt pas aan het eind om de hoek kijken. Hierdoor blijft de spanning eigenlijk de hele film lang afwezig.

De paar schrikmomenten die we tussendoor krijgen, voelen helaas wat goedkoop aan en lijken vooral bedoeld om je wakker te houden. Maar goed, niet alles was slecht. Visueel ziet de film er mooi uit, met een fijne cinematografie die toch nog wat onheilspellends weet mee te geven. Ook met de muziek en de acteerprestaties zat het wel goed.

Kortom, de film heeft zeker goede kanten, maar weet uiteindelijk niet echt te overtuigen voor mij.

3 sterren.

Een fan van het origineel was ik nooit. Ook de vervolgen en de remake kon mij niet bekoren. De eerste film kon mij niet boeien en vond ik saai. Slaapverwekkend zelf. Deze film kreeg best goede kritieken, dus maar een kans gegeven. En het stelde niet teleur. Ik had wel echt moeite met een bepaalde syjg cene. Poeh! die was echt heftig. Verhaal is best onderhoudend. Vooral richting het slot. De beelden zijn mooi en een goede belichting ook. De muziek is soms echt te aanwezig en hard. Net als in het origineel, haalt het mij echt uit de sfeer. Je hebt slowburner films en je hebt gewoon te lang de tijd nemen omdat je anders niet aan de 2 uur speelduur komt. Voor mij was het wel een beetje het tweede. De opbouw duurt te lang en het verhaal is daar te dun om je aandacht er volledig bij te kunnen houden.

De horrorliefhebber die zich reeds in de wortels van het genre verdiept heeft en de klassiekers een beetje heeft verkend, is uiteraard bekend met Richard Donner's The Omen (1976). Overigens is dat ook voor mij geen klassieker zoals The Exorcist dat wel is; ik zag The Omen pas na mijn dertigste voor het eerst, en vond het een solide zeven. Een invloedrijke horrorfilm zonder twijfel, maar niet eentje die JM's canon haalt.

Het niet hebben van torenhoge verwachtingen hielp wellicht, maar ik was blij verrast door The First Omen (2024) vanaf de opening. Het ziet er goed uit, is adequaat gespeeld (Als je bijrollen Ineson, Dance en Braga zijn mag je niet klagen). Mooi dat regisseur Arkasha Stevenson deze kans gekregen heeft na haar TV verdiensten, ik ben erg benieuwd naar wat ze hierna gaat maken.

3,4*

Zoveelste zielloze remake/prequel/onnodig vervolg (vul zelf maar in) op een oude klassieker, maar dan zonder de charme die er destijds bij paste. The First Omen zou spannend moeten zijn, maar is gewoon redelijk saai en kent geen enkel schrikmoment of iets wat ik me over een week nog zal herinneren. Het is overigens geen troep, daarvoor zit er best kwaliteit in de cast en ook wel in het script, maar dit had niet gemaakt hoeven te worden. Ik zet de originele film nog wel eens een keer op, die was oprecht heel goed.

2,5*

"Listen to me, Margaret. There are two churches. One follows God. And the other follows something else.”

Het is een feit dat ik deze film nu driemaal heb geprobeerd te kijken maar, twee keer heb ik niet echt naar de film gekeken, de eerste keer hebben ik en mijn maat de film zelfs vroegtijdig uitgezet, de tweede keer ging wel wat beter maar ik was al praktisch alles over deze film vergeten. Nu heb ik dan eigenlijk een beetje van mezelf verplicht deze film ook genoteerd voor de horror challenge zodat ik de film nu ook eindelijk eens heb kunnen afkijken, en het daar ook mee heb afgedaan. Een poosje geleden heb ik het originele deel uit de jaren zeventig al wel eens gezien, alleen is het snel duidelijk dat deze nieuwe gewoon totaal niet kan tippen aan het niveau wat Donner destijds neer wist te zetten. Het was tevens ook niet zo heel interessant allemaal.

Dus ik snap oprecht ook wel waarom ik er behoorlijk veel moeite mee had. Want hoewel de film best prachtig is aangekleed, en er heel verzorgd uitziet, is het me allemaal wel gewoon wat te braaf. Geen enkele personage wist mij de kriebels te geven zoals Damien wist te creëren. Wat een geweldige rol was dat zeg. En er zitten echt wel wat leuke horrormomentjes in hoor, ook best wat gore momenten waar bijvoorbeeld die hand uit de vagina van die vrouw kwam zetten, was zo'n moment dat de film eigenlijk een beetje buiten zijn eigen lijntjes trok. Alleen was dat misschien ook direct wel het meeste wat je zag. Er was maar weinig echte horror momenten, ook die possession bij die auto vond ik niet bepaald spectaculair. Het was gewoon echt tam.

Het verhaal interesseerde me eigenlijk ook allemaal niet zo heel veel, deed me overigens ook gewoon niet zoveel dus het keek me een beetje irritant weg. Het wist me gewoon allemaal wat minder te pakken als het origineel, misschien dat ik ook wel een beetje moe ben van dit soort horrorfilms, die de laatste jaren toch wel heel erg in trek waren, en misschien ook nog wel lange tijd blijven, alleen kan ik er niet zo heel veel meer mee.

De horror momenten die overigens in de film zaten, waren ook wel leuk om te zien. Al mocht het van mij wat heftiger. De derde keer is scheepsrecht zeggen ze dan ook wel, eindelijk eens afgekeken en heel stiekem ook wel mee vermaakt, daar blijft het allemaal wel bij. Het originele deel blijft gewoon mijn favoriet.

Fascinerende, intrigerende en goede film. Maar heb ik me helemaal mee vermaakt?

In alles zie je dat de makers van The First Omen dit met liefde gedaan hebben en niet uit zijn geweest op commercieel succes.

De prachtige cinematografie, de muziek, en de sfeer van Rome in de jaren '70 hebben de visuele en emotionele lading van de film versterkt. De gekozen sacrale gebouwen geven de film een extra laag van dreiging en mysterie. Dergelijke gebouwen hebben vaak een onmiskenbare symboliek en kunnen zelfs een gevoel van onheil oproepen, wat perfect past bij het thema van de film.

Doch ook een aantal mindere kanten van de film. Scenario en verhaal zijn af en toe niet duidelijk(kan ook zijn dat ik vermoeid was). Echt spannend of eng werd het nergens ondanks een aantal verbluffende scenes. De muziek was goed, en toch vond ik de gothische gezangen af en toe iets te veel worden.

Al met al een fascinerende film met een sterk einde.

Voor nu drie en half ster maar een herziening is nodig en eigenlijk denk ik dat dit een meesterwerk is.

Overbodige prequel op de originele The Omen (1976) die weinig spannende momenten kent. Het verhaal wordt traag opgebouwd waardoor soms de aandacht van de kijker wat verslapt. Het acteerwerk van de hoofdrolspeelster Nell Tiger Free is wel goed en ook de sfeer is best oké. Maar het verhaal weet niet echt te triggeren en heeft te weinig creepy scènes. Het slot weet een passende verbinding te maken met het origineel. 6/10