El (1953)

Een prima film dit, die ook uitstekend past in het oeuvre van Luis Buñuel.

El is in de eerste plaats een drama, maar wel eentje waar de kenmerkende zwarte humor, die Buñuel vaker gebruikt, regelmatig voorbij komt. Het hoofdpersonage Francisco, die overigens prima wordt gespeeld door Arturo de Córdova, heeft last van obsessief gedrag richting zijn geliefde. Buñuel laat hier een voorbeeld zien van een op het oog ideaal liefdeskoppel, dat uiteindelijk te onder gaat door het obsessieve gedrag van de man. Een interessant uitgangspunt, waarbij de film juist de omgekeerde weg volgt, ten opzichte van diverse romantische komedies, waar het paar op het einde vaak voor elkaar gemaakt lijkt.

Hoewel El tamelijk rechtlijnig is, weet Buñuel er toch een aantal absurdistische en surrealistische scenes in te verweven. Af en toe lijkt het dan ook alsof El een soort van parodie is op de romantische komedies. Het is overigens wel een erg leuke parodie, dat moet gezegd worden. Het gedrag van Francisco leidt uiteindelijk tot een behoorlijk spetterende finale, waarin Buñuel deze film op een stijlvolle en mooie manier weet te eindigen. Ook Buñuels gebruikelijke thema’s rondom de kerk en familie waarden, komen in El weer aan bod. Ik heb me erg vermaakt en kan dit soort films altijd wel waarderen.

4,0*

Sfeervol, met sterk oplaaiende emoties, een goed getekende obsessieve hoofdrol en we hebben een goede Buñuel aan het werk die hier een vooral psychisch geladen familiedrama uittekent.

Buñuel's filmen lonen altijd de moeite, ook wanneer ze ontdaan zijn van een vleugje verrassende fantasie tot surrealistische trekjes.

Het slot van de film is knap, realistisch en zeker beter dan wat met dergelijke verhalen kan worden verwacht.

Geen slecht werkje van Buñuel, maar het behoort zeker niet tot zijn betere films. Een lange tijd vond ik het allemaal niet zo heel bijzonder met de jaloerse trekjes van Francisco wanneer zijn vrouw contact heeft met een andere man (het dansen met zijn advocaat of de man in het hotel tijdens hun huwelijksnacht).

Het is meer in het tweede deel dat de echte Buñuel komt bovendrijven en er meer thrillerelementen aan te pas komen. Eerst probeert Francisco Gloria nog af te schrikken door met losse flodders op haar te schieten, maar daarna komt de eerste echte moordpoging in de klokkentoren. In het slot van de film weet Buñuel er nog wat surrealistische momenten er aan toe te voegen met Francisco die helemaal de weg kwijt is en zich verbeeldt dat de mensen in de kerk hem uitlachen.

Ook mijn 10e van Buñuel heeft me niet verveelt, maar er zitten betere films in zijn oeuvre.

3*