Dogman (2023)

Een wraakfilm met een twist, en dat is zeker goed. Ik hou wel van de wraakfilms die we de laatste jaren te zien krijgen. Van John Wick en Equalizer tot Promising Young Woman en You Were Never Really Here. Dogman zet vooral het hoofdpersonage centraal en Besson brengt vooral een karakterfilm ipv pure actie. Een apart en boeiend verhaal met vooral een schitterende Caleb Landry Jones in de hoofdrol die de film de nodige kleur geeft.

Dogman blijft niet nazinderen zoals Bessons andere films als Léon, Nikita, Angel-A en Fifth Element. Maar de film valt wel op en zorgt voor de nodige mysterie. Het resultaat is een boeiende film en de beste film van Besson sinds Angel-A.

Ik ga al jaren met lood in de schoenen naar films van Luc Besson in de hoop op een aangename verrassing. Dit is hem dan eindelijk en hoewel het achtergrondverhaal ook nu bepaald niet subtiel is, houdt Besson zich grotendeels in met als resultaat een bizar, maar boeiend misdaaddrama waarin hij zich dienstbaar opstelt aan Caleb Landry Jones en de scènestelende honden. Jones is ronduit verbluffend als “DogMan” Douglas Munrow die, verkleed als Marilyn Monroe, gewond wordt aangetroffen in een vrachtwagen vol honden. Sociaal werker Evelyn [Jojo T. Gibbs] wordt om 2 uur ’s nachts uit bed gebeld om deze zonderlinge man te verhoren. Wat meteen opvalt, is het rustige verloop van het verhoor, waarin zowel de verhoorder als de verhoorde op zachte toon en met wederzijds respect meer bezig zijn met een vriendelijk gesprek. Jones’ speelt een op papier campy rol zonder opsmuk en houdt de aandacht moeiteloos vast, totdat de honden de show mogen stelen. De religieuze symboliek had Besson achterwege mogen laten, maar hij verdient lof voor zijn ingetogen regie. Nu maar (tegen beter weten in) hopen dat hij niet terugvalt in zijn oude streken.

Niet te verwarren met de gelijknamige Italiaanse film een vijf jaar terug, Dogman (Film, 2018), soortgelijk met veel honden in de hoofdrol en met ook een tikkeltje misdaad. Hoewel ik zelf niet veel heb met honden toch genoten van deze nieuwe productie van Luc Besson.

Een soort van wraakfilm waarbij een verschoppeling van de maatschappij zich staande tracht te houden. We volgen een excentrieke man die enkel liefde geeft en krijgt van zijn honden waarmee hij een perfecte verstandhouding heeft. Op het einde schakelt het een versnelling hoger met een soort home alone invasie, best leuk. De trucjes van de honden doorheen de film moest ik aanvaarden. Goede opbouw ook van de film met de flashbacks en het heden, hou ik wel van.

Maar het personage Douglas maakte veel goed. Prima rol overigens van Caleb Landry Jones, maar ook Jojo T. Gibbs zette een prima rol neer. Ik leefde wel mee met Douglas en was oprecht blij toen hij in de cabaretierwereld eindelijk aanvaard werd. Die rednecks waren echte griezels btw, bah, net als die Mexicaanse maffiosi.

Goeie film over een jongen die door zijn vader wordt mishandeld en opgroeit tussen de honden. Een boeiend en origineel hoofdpersonage die hier goed wordt neergezet door Caleb Landry Jones. Qua toon niet overal even evenwichtig, maar de film blijft wel onderhoudend (ook mede door de vertelstructuur met de flashbacks).

W.O.W.

Ik wist niets, behalve Luc Besson en goede score hier.

Weggeblazen. Wat een film. Prachtig.

Met stip mijn top10 beste films ooit ingekomen.

En wat een goede hoofdrolvertolking.

Besson had al een paar pareltjes, maar verdient het om de geschiedenis in tegaan als één van de Grote Namen.

..prachtige film waarbij wij ons van begin tot eind enorm goed hebben vermaakt, goed verhaal met mooie rollen voor de honden en een geweldige hoofdrolspeler, zo horen films voor ons te zijn...

Ik had de hoop al bijna opgegeven dat Luc Besson ooit nog een goede film zou maken, maar met deze Dogman maakt hij toch behoorlijk indruk. Grotendeels is dat te danken aan de geweldige veelzijdige hoofdrol van Caleb Landry Jones, die zich inmiddels heeft ontwikkeld tot een akteur van formaat, maar ook qua plot valt er veel te genieten. De meer aktiegerichte wraakelementen van de film zijn nogal overdreven in beeld gebracht en doen feitelijk meer afbreuk aan het geheel dan dat ze iets toevoegen, maar afgezien daarvan is dit een zeer onderhoudende en meeslepende film. En die honden zijn onweerstaanbaar.

Aardige variant op Joker met een excentrieke hoofdrol van Caleb Landry Jones. Het heeft ook wel wat overeenkomsten met Ghost Dog; een einzelganger teruggetrokken op een desolate plek, die op geheel eigen wijze zijn zaakjes criminele regelt met behulp van zijn honden en inventief weet af te rekenen met tegenstanders.

Het is wel een aparte film met een heel consistent verhaal. De flashbacks voegen echt iets toe.

Ik vind het geen topper, maar ik snap wel dat anderen dit een geweldige film vinden.

Redelijk drama. Het verhaal is best aardig maar is niet helemaal geloofwaardig en heeft ook wat weg van een superheldenfilm. De uitwerking is best geslaagd. Het tempo is goed en het werken met flashbacks heeft een toegevoegde waarde. De ‘actiescènes ‘ met de honden zijn best leuk gedaan. Het einde vliegt wat uit de bocht waarbij de echte Besson weer tevoorschijn komt. Het acteerwerk is goed met een ijzersterke rol voor Jones. Visueel zit de film prima in elkaar. 3.5

fenomenale film, alles zat er in

drama, thriller, actie

wat een fantastisch verhaal, zie ook de vele reviews en eventuele uitleg over deze film

zelden geef ik een film zo'n hoge waardering.

heeft m dubbel en dwars verdiend

Man’s best friend

Dogman is met gemak een van de grootste verassingen van 2023 te noemen. Dit is met name te danken aan Caleb Landry Jones die de hele film van het begin tot aan het eind draagt met zijn fenomenale en Oscarwaardige vertolking van het hoofdpersonage. Gelijk vanaf het begin had de acteur mijn aandacht en zijn personage werd gedurende het verhaal alleen maar interessanter.

Het gelijk grijpen van mijn aandacht was hard nodig, want een van de grootste mankementen van deze productie vond ik de flashbacks naar de kindertijd van Douglas. Meer specifiek doel ik dan op zijn gezinssituatie. De knullige en ongeloofwaardige manier waarop Douglas opgesloten werd in de kooi, en daar gevangen gehouden werd, vond ik erg slecht uitgevoerd. Ik doel dan onder meer op het vertrek van zijn moeder die haar zoon niet meeneemt, of op zijn minst anoniem de politie inlicht. En de kooi zelf, die er ook weer niet zo stevig uitzag dat je er met geen mogelijkheid uit kon ontsnappen. De matige acteerprestaties van dit deel van de cast, inclusief de jonge Caleb zelf, zorgde er bij mij voor dat ik deze momenten volstrekt ongeloofwaardig vond. De eerste flashbacks lieten mij daarom bijna stoppen met kijken, als ik niet zo gegrepen was door de eerste momenten die aan deze flashbacks vooraf gingen.

Zodra Douglas uit de kooi komt blijft het niveau stijgen, en raakte ik geïnvesteerd in het verhaal. Dit is knap, kijkende naar de combinatie van drama met volstrekt onrealistische actie momenten die compleet over de kop gaan. Omdat je wilt juichen voor Douglas werken ze, en daarnaast zorgt het hoge entertainment gehalte voor de overige compensatie. Ik heb met volle teugen genoten toen het verhaal steeds meer op gang begon te komen.

Helaas stelde het slot mij dan weer wel behoorlijk teleur, al gaat het dan gelukkig alleen om de allerlaatste scene. Deze was mij iets te poëtisch en op god gericht en het klopte voor mij niet dat Douglas zichzelf om het leven bracht net nadat hij door zijn honden bevrijd was. Verder niks dan lof over deze film die met een minder sterkte vertolking van Caleb met gemak van 4* naar 3* sterren had kunnen gaan.

4,0*

Best aardig allemaal hoor. Maar dit is gemiddelde is wel een beetje overdreven natuurlijk. Na een uitstekend eerste uur begint het, na introductie van de agent, toch wel wat in te kakken. Zonde want Besson had een uniek sfeertje te pakken. Fijne soundtrack, visueel prima en een heel erg goede Jones. Ook zijn er gewoon genoeg sterke scenes zoals de Edith Piaf scène. Hoewel Engels gesproken voelt dit sowieso typisch Frans natuurlijk. Maar langzaam draait het om, krijgen minder boeiende personages screentijd, en eindigt het wel erg onbevredigend met een soort Home Alone-achtige grapjes in een actievol slot.

3,0*

Tip: kijk de Italiaanse Dogman. Behalve de titel en honden geen overeenkomsten, wel een schitterende film.

Een vrij aparte film. Het gros van wat er verteld wordt is heel moeilijk te geloven. Met name de communicatie met -en de intelligentie van de honden hoort eerder thuis in een flauwe kinderfilm. Maar als je de pot zout waarmee je Dogman tot je moet nemen even buiten beschouwing laat, is er genoeg moois te aanschouwen.

Caleb Landry Jones is me nooit ze opgevallen in andere films die ik zag. Maar hij speelt de gebroken, en psychisch complexe hoofdpersoon op knappe wijze. Daarmee is hij één van de hoofdredenen waarop deze film van Beson blijft intrigeren. Maar ook de soundtrack, fijne shots, sfeer en uiteenlopende gebeurtenissen dragen daar aan bij.

Dogman is zo eigenlijk niet serieus te nemen, maar blijft je toch fascineren.

Degelijke dramafilm waarin regisseur Luc Besson zich bezighoudt met een iets rustiger verhaal, waartussen Caleb Landry Jones wederom bewijst een acteur van kaliber te zijn. Dogman moet het hebben van een mysterieus en goed opgebouwd verhaal, waarin we als kijker getuigen zijn van een excentriek leven. Op visueel vlak verder ook een verzorgde productie waarin de settings kleurrijk zijn en competent in beeld worden gebracht. Jammerlijk is de drang van Besson om er tegen het einde aan toch een soort actiefilm van te maken en die stukken zien er beduidend armoediger uit. Jones rechtvaardigt gemakkelijk een voldoende, maar daarnaast klopt simpelweg een aanzienlijk deel van deze film gewoon goed. De symboliek was overigens onnodig en voegt niet veel meerwaarde toe.

Man, dit was een goeie film. Had geen verwachtingen, maar ben erg aangenaam verrast. Een erg boeiend verhaal, die geen moment verveelde. Het hoofdpersonage kende ik niet, maar hij was echt geknipt voor de rol. Verder zag de film er prima uit, ook leuke muziek. Qua genre was het ook een beetje vanalles, maar alles goed gedoseerd.

Een dikke aanrader!