La Casa con la Scala nel Buio (1983)

Soundtracks in Itialiaanse horrorfilms zijn bij wijze van spreken nog beroemder dan de films zelf. A Blade In The Dark volgt zo'n componist en hoe hij ten prooi valt aan allerlei geheimzinnigheden in de villa waarin hij pas is ingetrokken.

Zo erg veel gebeurt er niet, maar wat er gebeurt is, zoals je kan verwachten, esthetisch gezien van uitstekende makelij. Verder zijn alle giallo-clichés aanwezig: mooie vrouwen, scherpe messen en een vergezochte, doch aanvaardbare slotontknoping.

Conclusie: een van de betere giallo's op de markt die op een positieve manier doet terugdenken aan Profondo Rosso.

Enorm zwakke giallo die helemaal tenonder gaat door de erbarmelijke vertolkingen. Goede vertolkingen zijn niet altijd nodig, maar daar moet dan ook iets tegenover staan, en dat was hier helemaal niet het geval. Het enige dat de moeite waard is is de badkamerscène, maar daarmee red je deze film niet. Zelfs de muziek vond ik niet top. Ik ben dan ook verbaasd door de relatief hoge score hier en op imdb.

Tof!

Stijlvol gefilmd, spannend en met een erg fijne soundtrack. Niet alleen het piano-gepingel dat als rode draad door de film loopt, maar ook de elektronische soundscapes komen helemaal tot hun recht. Een van de betere films van Lamberto Bava. 7.5/10*

En daar istie weer!!! De T-killer.
Voor een slasher een speelduur van bijna twee uur is fors, maar het draagt bij aan de spanning, weliswaar weet je na een uur in welke richting te zoeken, maar het aantal verdachten: de regisseuse, de tuinman, de vriendin, de componist zelf - ze gedragen zich op z'n minst af en toe verdacht en dan moet je nog een heel eind tot de ontknopping.
Door de speelduur ligt het tempo wat lager dan gebruikelijk bij een slasher, maar het hele verhaal rond die villa is stijlvol in beeld gebracht.
Klassieke badkamer-scene...doet de wat knullige eerste moord (een afbreekmesje?? die breken af...daar kan je niemand mee doodsteken hoor) al snel vergeten.
Onlangs gezien wat een rommel Lamberto Bava tegenwoordig maakt (Ghost Son) maar dit is nog vintage Bava jr.

Enorm matige giallo.

Ik vind dat A Blade in the Dark op behoorlijk wat punten faalt. Het script zit bomvol storende onlogica waardoor de characters voor de ene na de andere belachelijke scene zorgen.
Op gebied van spanning is er ook weinig te beleven. De moorden zijn behoorlijk knullig gedaan (op de ''aardige'' badkamer scene na) en de aanloop ernaar toe is totaal niet spannend of sfeervol.

Misschien komt dat door het irritante gegrinnik van de killer wanneer hij toeslaat (Denk dat Bava hetzelfde wilde doen als Fulci deed met The New York Ripper en het Donald Duck geluid.). Daarbij komt ook nog eens dat de charme die veel giallo's hebben, doormiddel van de zwarte handschoenen, mooi camerawerk en een donkere duistere killer, hier totaal niet aanwezig is omdat de killer nagellak, hoge hakken en een rok draagt.

Het acteerwerk was behoorlijk matig waardoor (spannende) scene's totaal niet serieus genomen kunnen worden. Enkel de hoofdpersoon was aardig (al begon me na 5 minuten al wel te storen dat hij al zo'n 132 keer ciao had gezegd). Een andere onplezante verschijning is het ontiegelijk irritante blonde joch uit Fulci's House by the Cemetery. Gelukkig heeft hij hier een vrij kleine rol en komt hij niet veel in het verhaal voor.

Bijna de hele film speelt zich af in de villa van de muziekcomponist. Het wordt daardoor enorm eentonig en behoorlijk saai. Wanneer op het einde dan ook nog blijkt dat de killer een halve travestiet is is m'n oordeel genadeloos.

Opnieuw dus een teleurstellende giallo (eerder op de week had ik ook al Argento's enorm matige ''Opera'' gezien). Misschien ben ik met Tenebre als één van m'n eerste giallo films wel een beetje te verwend geraakt en wordt dat hoge niveau nergens meer behaald.

Goede giallo die vooral qua setting zijn punten scoort. De score is wat repetitief en ook de clue is best voorspelbaar, maar de kills en de algehele sfeer mogen er wezen.

3,5*

De Engelse dub was soms maar van bedenkelijke kwaliteit, maar dat mocht de pret niet drukken.

Wat vooral sterk is in deze giallo is de spanning. Er komen regelmatig POV shots voorbij van de moordenaar. Dit plus de griezelige soundtrack, bestaande uit piano- en vioolmuziek, aangevuld met wat keyboard/synths, zorgt voor een erg goeie spanning. Ook de toevoeging van (een nabootsing van) hartkloppingen is geslaagd te noemen.

Echt veel gemoord word er niet, maar als het gebeurt, dan is de betreffende scene lekker uitgerekt. In deze scenes krijgen we vaak een langgerekte moord te zien. Juist hier door komen de scenes realistischer en harder over.

Er zijn echter ook een aantal wat minder sterke kanten. Zo is het acteerwerk van een aantal castleden best beroerd. Daarnaast zie je de twist al van mijlenver aankomen.

Over het algemeen heeft Lamberto Bava met deze film een degelijke giallo gemaakt. Nergens baanbrekend, maar over het algemeen is hij redelijk vermakelijk.

Door de schitterende poster moest ik deze film zien. Regisseur Lamberto Bava was eerst assistent van zijn vader Mario Bava en later van Dario Argento. Eerder wist hij mij al positief te verassen met Demoni. De assistent regisseur van deze film Michele Soavi, werkte als ook assistent van Argento en speelde als acteur in films van Argento en Fulci. Soavi speelt hier trouwens ook de moordenaar. Kortom, veel connecties met andere Italiaanse meesters.

Het acteerwerk van A Blade in the Dark is behoorlijk slecht en de dub is - zelfs voor Italiaanse begrippen - waardeloos te noemen. Het lijkt alsof de Engelse stemacteurs een wedstrijdje doen hoe snel en eentonig ze iets kunnen zeggen. Bovendien is de tekst nogal dom. Maar dat is uiteraard niet waarvoor je een film als deze kijkt.

De setting was zo Italiaans dat het wel wat had. De opnames waren best keurig, met name de nachtopnames vond ik zelf wel sfeervol. Ook best goede first-person opnames. Een stanleymes als moordwapen, origineel haha. De moordscènes waren wisselend in kwaliteit. Het nepbloed zag er goed uit maar van echte gore was geen spraken. Een keer in je keel gestoken en dan ben je dood, niet heel realistisch haha. De latere kills waren wel iets beter.

De muziek vond ik zelf wel goed, typische Italiaanse synthesizer klanken. Maar uiteindelijk wordt het wel heel herhalend.

Voor het verhaal hoef je het niet te doen, dat is niet zo bijzonder en uiteindelijk voorspelbaar. Ook vind ik het altijd dom overkomen als er in een film ook een film gemaakt wordt.

Redelijk vermakelijke Italiaanse horror, maar geen meesterwerkje. Demoni van Bava vond ik dan nog beter.

Redelijk vermakelijke Italiaanse horror die het vooral moet hebben van de sfeer, soundtrack en goede first-person opnames. Die scènes met een stanleymes als moordwapen worden knap weergegeven. Het verhaaltje is in begin vrij vaag, maar wordt geleidelijk aan wel duidelijker naarmate de film vordert. De whodunnit is hier na een tijdje wel te achterhalen, al is het gegeven rondom de dader vergezocht. Eén van de knapste scènes in de film is de moord in de badkamer. Echt tof gedaan. 6,5/10

Een van de eerste en de beste films van Lamberto Bava, zoon van de legendarische Mario Bava. Een giallo-thriller die sterk leunt op sfeer, suspense en de typische genre-elementen waar Italië in de jaren ’70 en ’80 bekend om stond.

Bruno, een jonge filmcomponist, trekt zich terug in een afgelegen villa om te werken aan de soundtrack van een griezelfilm. Al snel beginnen vreemde gebeurtenissen zich op te stapelen: geheimzinnige huisgenoten, gefluister in de nacht, en een duister verleden. Bruno raakt verstrikt in een mysterie waarin de grenzen tussen film en werkelijkheid vervagen.

Lamberto Bava, nog zoekend naar een eigen stijl in de schaduw van zijn vader, maakt hier indruk met zijn visuele flair. De film zit vol trage camerabewegingen, dramatisch gebruik van schaduw en een opvallend expressionistische belichting. Het tempo is langzaam, maar dat is typisch voor giallo’s die meer leunen op suggestie dan op actie. De suspense wordt zorgvuldig en traag opgebouwd en altijd met oog voor esthetiek. De zeer goede soundtrack werkt wonderwel om het gevoel van dreiging op te roepen.

Wie zich onderdompelt in de schaduwen van dit "Huis der Verschrikking" (de Nederlandse titel), zal zeker niet onbewogen blijven.