The Killer (2023)

Leuke en toepasselijke intro, maar vrijwel meteen daarna zakt het langzaam in elkaar. Zoveel gebeurt er niet en zo interessant is het allemaal niet. Script en scenario zijn vrij generiek. Geen meerwaarde deze film, maar als diverteren het enige objectief was, net geslaagd.

Gelijk met de deur in huis: wie denkt een aktiefilm te gaan kijken komt bedrogen uit. Met name het trage begin van deze film zorgde er voor dat ik bijna afhaakte. Eerlijk is eerlijk: blij dat ik ben blijven kijken want onderhoudend wat het allemaal wel. Fassbender zet een geloofwaardige huurmoordenaar neer die zeer luxe leeft van zijn werk, maar ook merkt dat het allemaal niet meer zo vanzelfsprekend gaat. Zijn punctualiteit en nauwgezette manier van leven kan toch niet verhinderen dat het allemaal een keer goed fout gaat. De wraakakties daarna zijn een beetje dertien in een dozijn, en er zitten wel wat onvolkomenheidjes in de film. Al met al best een leuke vrijdagavond film met een bakje chips en een pintje.

Matige film die zich heel langdradig voortsleept zonder enige spanningskracht of noemenswaardige scène.

De monotone voice-over van Fassbender versterkt ook nog die traagheid en neemt het tempo van de film helemaal weg. Daarbij is het verhaal gewoon niet interessant genoeg en ligt het woord saai in de mond, zelfs bij Fincher. 5/10

"Stick to your plan. Trust no one. Forbid Empathy.”

Een huurmoordenaar aan het werk. Hij vertelt het verhaal zelf. Hij staat centraal. Bovenstaande quote is onderdeel van een mantra die hij steeds herhaalt en heel bepalend is voor de toon en het tempo van de film. De huurmoordenaar is geen cynicus maar een pragmaticus die zijn introverte levensstijl in zijn voordeel gebruikt. Hij heeft geen hevige verlangens en heeft geen morele principes. Hij is geen held om mee te sympathiseren. Hij is simpelweg de protagonist.

De film bestaat uit een verzameling sequenties die in een immer schemerige of donkere entourage plaatsvinden. Heel sfeervol, maar de zichtbaarheid is er niet altijd mee gediend. Onder de beelden een krachtig pulserende soundtrack die dreiging impliceert. In de beelden beweegt steeds de killer. Intens, kil en gefocust op zijn missie. The Killer is geen film die is volgebouwd met emotionele componenten. Geen film die andere verhaallintjes inbrengt. Geen film die de psychologische diepte in zijn protagonist zoekt.

De middelen om een band met de killer op te bouwen worden niet ingezet. Zijn herkomst en achtergrond blijven vaag. Ook inzichten in de organisatie waarvan de killer zijn opdrachten ontvangt en inzichten in de reden voor een moord, worden de kijker niet gegund. The killer staat simpelweg in het middelpunt, doet efficiënt, creatief en kil wat hij moet doen en begeleidt zijn acties met zijn eigen emotieloze commentaar.

The Killer is een simpel opgezette en rechtlijnige film. De film is verdeeld in zes hoofdstukken en een epiloog. Ieder hoofdstuk behandelt een moord en is in feite een korte film. Hoofdrolspeler Michael Fassbender speelt de rol van de angstvallig consciëntieuze en genadeloze killer. Hij doet dat fascinerend en overtuigend. Zijn rustige en zwaarmoedige vertelstem past perfect bij zijn profiel en bij de sombere sfeer in de film.

De film is af en toe spannend. Af en toe suspensevol. En altijd schemerig. Helaas wreekt het ontbreken van emotionele binding met de protagonist zich op den duur. Het verhaal is te oppervlakkig en heeft een structuur van herhaling die bij iedere herhaling iets minder boeiend is. Ook zijn de personages te nietszeggend. De film had meer in deze elementen moeten investeren om het emotionele gemis op te heffen.

Mijn God, is dit een Fincher film? Dan is het waarschijnlijk de slechtste ooit. Want het meeste dat hij maakte beviel me wel. Seven, The Game, Gone Girl...

Hoe krijg je het in vredesnaam voor elkaar om zo'n ongelooflijk saaie film te maken over een huurmoordenaar? Het ziet er zelden interessant uit, het geheel wordt rommelig verteld en de manier waarop de killer te werk gaat wordt nooit interessant. Soms zelfs compleet bespottelijk, bijvoorbeeld hoe hij dat pasje jat in de sportschool. Het enige aardige is dat er wel eens wat misgaat, soms bijna en soms volledig, ondanks alle voorbereiding.

Een verhaal is er eigenlijk amper. En Fassbender is een bewegend standbeeld. Af en toe zijn er heel kleine glimpjes menselijkheid. Gaap. Oh ja en hij houdt van The Smiths! Zo hee!

De voice over voegt ook niets toe en komt halfbakken over door de vele willekeurige gedachten. Ik raakte nooit overtuigd hoe vaak obligate en clichematige mantra's ook herhaald werden.

Enige scene die me nog iets deed was die met Tilda Swinton. Het gevecht met de beul in Florida daarvoor had interessant moeten zijn maar zelfs die was niet bijzonder, enkel langgerekt en teveel in het donker.

Enkel qua potentieel een heel boeiende film die zich had kunnen scharen achter genreklassiekers als The Mechanic of Day of the Jackal. Ja, natuurlijk wordt hier heel wat anders geprobeerd. Maar het werkt gewoon niet.

Flutfilm.

De verwachtingen waren hooggespannen voor Fincher's nieuwste film in een lange tijd (Mank daargelaten), maar The Killer maakte dat helaas niet waar voor mij. Tuurlijk, op een vrij basic niveau heb ik er zeker wel van genoten en Fincher, de perfectionist die hij is, heeft alles weer tot in de puntjes perfect in beeld gebracht en gestileerd, maar naar mijn gevoel voelde de film verder erg artificieel en leeg aan. Het felle kleurgebruik kwam af en toe vrij fake over, bijvoorbeeld. Allesbehalve sfeervol in ieder geval, en dat is vaak iets waar Fincher's films in excelleren. De wereld van de film leefde niet voor mij, en het gritty sfeertje kwam niet over. Niet zoals in Seven of Zodiac in ieder geval. Deze film voelt af en toe als een soort van zelf-reflexieve parodie op dat soort films - Fassbender's personage die in zijn eigen hoofd de perfecte, meedogenloze, efficiënte huurmoordenaar is, maar er in feite echt heel weinig van bakt doorheen de film - maar de film zet daar dan ook weer niet genoeg op in om het volledig vanuit die hoek te kunnen bekijken. Op veel momenten kan je de film en het personage van Fassbender amper serieus nemen, terwijl de film dat wel van de kijker lijkt te vragen. De bijrolletjes zijn ook weinig substantieel, en iemand als Tilda Swinton komt er vrij bekaaid van af met zo'n cliché scène.

Maar ondanks de vele zaken die ik er op aan te merken heb, was dit niettemin een leuke zit van 2 uur, die voor mij gewoonweg niet in de hoogste regionen van Fincher's oeuvre belandt. Fassbender is fantastisch als de titulaire killer, en draagt de film met gemak in zijn eentje. Het opsplitsen in hoofdstukken, en het verhaal dat zich constant verplaatst naar verschillende locaties in elk hoofdstuk, is een goede vondst en maakt de film ontzettend makkelijk kijkbaar. De opening in Parijs is veruit m'n favoriete stuk uit de film; de film draagt in die openingssequentie nog veel belofte in zich dat daarna niet helemaal wordt waargemaakt. Het is, uiteraard, prachtig gefilmd allemaal (enkel dat digitale/artificiële kleurgebruik haalde me er wat uit dus).

Maar uiteindelijk voelt de film erg hap-slik-klaar aan, en van Fincher mag je intussen meer verwachten. Misschien waren mijn verwachtingen te hooggespannen en geef ik het binnenkort nog eens een nieuwe kans, maar een instant klassieker is dit niet wat mij betreft.

3*.

Tjonge wat komt deze film traag op gang. We kijken mee over de schouder van een meedogenloze huurmoordenaar, hij ziet alles maar niemand ziet hem terwijl hij toch in het volle licht van een stel bouwlampen ligt te slapen. Niet heel overtuigend net als zijn vermomming als Duitse toerist met opvallend lichte kleding en een mal hoedje op. Terwijl de voice over je de oren van de kop lult is de moordenaar zelf weinig spraakzaam, veel empathie roept het allemaal niet op. Michael Fassbender speelt met verve zijn rol als een koele killer die geen enkel medelijden met zijn slachtoffers kent en er een nogal eenzijdige muzieksmaak op na houdt. Niet iemand waarmee je je makkelijk kunt indentificeren en die afstandelijkheid maakt dat de film niet tot de verbeelding spreekt.

Een verhaal zonder verassingen, technisch is de film tot in de puntjes verzorgt, boeien doet het mij niet.

If I'm effective, its because of one simple thing: I .. don't... give... a .... fuck!

Een profkiller mist zijn doelwit tijdens een klus in Parijs en wordt daarna zelf doelwit. De modus operandi van de killer wordt hier tot in de puntjes gevolgd en grotendeels via voice-over verteld. Je moet er wel van houden, want het valt daarbovenop vaak in herhaling hoe berekenend, gefocust en methodisch je te werk moet gaan. Fassbender met zijn lange gestalte en gevoelloze blik doet het hier wel goed maar het verhaal was me net iets te dunnetjes. Sla nooit de vriendin van een killer bont en blauw moet hier blijkbaar de boodschap zijn. Na een traag en veel te lange intro in Parijs wordt het geleidelijk aan spannender wanneer de killer zijn skills moet aanwenden om zijn eigen lijf te redden maar eigenlijk lijkt hij in de verste verte nooit echt in gevaar te komen (op één keer na dan) en vroeg ik me af of er wel iets te redden viel. Kleine 3,5* wegens onderhoudend, maar ik had van Fincher wel wat meer verwacht.

David Fincher neemt je op geslaagde wijze mee in de koelbloedige logica van een huurmoordenaar. Verwacht geen film boordevol ratelende machinegeweren en explosies, maar een slowburner waarin geduldig de modus operandi van een afstandelijke hitman blootgelegd wordt - overigens zeer overtuigend gespeeld door Michael Fassbender. Daarnaast is op audiovisueel vlak alles tot in de puntjes verzorgd, waardoor dit als vanouds een prima Fincher-thriller is. Alleen het ietwat onbevredigende einde zit een clean job (en voor mij dikke 4 *) in de weg.

3,5 * Klinische misdaadthriller

Regisseur David Fincher keert terug met een verfrissend directe benadering, want The Killer kent verrassend weinig plot voor zijn doen. Gelukkig toont hij zich binnen z'n vak ook bekwaam als het exclusief neer moet komen op de sfeerzetting en dat levert een uiterst boeiende misdaadthriller op. Michael Fassbender is daartussen ideaal gekozen als zwijgzame moordenaar, waar ik persoonlijk wel de stille kant beter van vond werken. Een aanzienlijk deel van de film wordt namelijk opgeleukt met een voice-over van Fassbender, maar die werkt beduidend minder. Een completere inzage krijg je wel, maar bijzonder relevant of interessant is het niet. Het maakt uiteindelijk gelukkig maar weinig uit. De film springt van moord naar moord en heeft de opbouw elke keer weer strak in handen. Op cinematografisch vlak mogen we wederom kwaliteit verwachten vanuit de kant van Fincher, die elk shot op gedetailleerde en kieskeurige wijze heeft gepland. In principe is er dan ook weinig mis met een film als The Killer, buiten het feit dat het een wat minder ambitieuze benadering kent dan gewoonlijk. Een typerende genrefilm met een frisse focus wordt tegenwoordig erg gemist, waardoor een film als deze sneller opvalt.

Voor mij is 'The Killer' (2023) op z'n best wanneer je niet meer of minder ziet dan dat de huurmoordenaar (Michael Fassbender) zich klaarmaakt voor een dodelijk schot. Ellenlange monologen op de voice-over over zijn eigen moraal en de aard van het moorden. Elke kleine handeling kan grote gevolgen hebben. Hij klampt zich vast aan vaste rituelen, wetmatigheden, gedragingen van anderen en eigen ideologische overtuigingen. Als het schot eenmaal is gelost komt 'The Killer' (2023) op ietwat bekender terrein van soortgelijke wraakfilms: een huurmoordenaar die wordt verraden door de eigen opdrachtgevers. Toch blijft de spanning erin door een onvoorspelbaar element: kan de huurmoordenaar blijven vertrouwen op zichzelf als iedereen zich tegen hem keert? Visueel ook aangenaam door de verschillende locaties met een een eigen sfeer en fraai gestileerde actiescènes.

Meer een Netflix thriller dan een David Fincher klassieker, al heeft hij met zijn repertoire de lat hoog gelegd voor elke nieuwe film. We volgen Michael Fassbender als Killer die alles als een freak onder controle heeft tot het niet loopt zoals gepland en hij probeert om de problemen op te lossen. Een hoop clichés, wat op zich niet erg is in dit genre, al zien we verder weinig echte verrassingen. De film zelf valt nog best mee, al blijf je toch op je honger zitten. Gelukkig kleedt Fincher het visueel mooi aan en kan Fassbender de film wel dragen. Zeker wie iets beter zoekt op Netflix kan bij deze The Killer terecht.

Ik kan best genieten van style over substance. Maar dit leunt er wel èrg op. David Fincher, bekend van films met plottwist en mindfucks, maakt hier een simpel lineair filmpje. Het is allemaal mooi in beeld gebracht, dat wel. Maar verder? Meh.

De lange intro belooft heel wat: een huurmoordenaar die een eindeloze stroom domme feitjes opdreunt via de voice-over. Is het een autist? Geen idee, want er wordt verder weinig mee gedaan. Als het verhaal zich ontvouwt, weten we als kijker helemaal niks over de hoofdpersoon. Dat maakt het wel boeiend, want de film kan werkelijk alle kanten op gaan. En dat gebeurt ook: een personage dat amper slecht te noemen is, wordt gedood; een ander met veel meer op de kerfstok mag blijven leven. Het is lastig om je te verplaatsen in het personage, dat Michael Fassbender overigens wel mooi neerzet.

Maar de twist blijft uit en de film dooft als een nachtkaars.

Hier had echt meer in gezeten.

3 sterren

Dit was een aangename meevaller. Als in, mijn verwachtingen zijn bij Netflix-films meestal niet zo hoog, maar voor Fincher natuurlijk wel; een regisseur die -ooit- wel een aantal van mijn (semi)favoriete films heeft afgeleverd. Grappig genoeg zag ik pas achteraf dat de film van zijn hand was.

De vlotte openingcredits beloven heel wat, maar dat blijkt dus bewust gedaan te zijn om het contrast met wat komen gaat groot te maken. De film is traag, bevat weinig dialoog, de hoofdpersoon is onderkoeld en narreert vooral. Dat klinkt negatief, maar op een of andere manier werkt het als een dolle. De onderhuidse spanning die ermee gepaard gaat komt goed tot zijn recht. Ik vond het prettig om te zien dat veel gebeurtenissen en handelingen zonder overbodige uitleg was; met al vele misdaadfilms in de geschiedenis begrijpen we het meeste tenslotte wel. Dat gaf het een intelligent tintje. De details en vakkundigheid waarmee de hoofdpersoon te werk gaat is tof om te zien. Oh, en heerlijk al die muziek van The Smiths er doorheen geweven, samen met de benauwde geluiden van Trent Reznor.

Het verhaal is wellicht wat dun. Eigenlijk is het een wraakfilm en laat ik daar nou echt niks mee hebben. En toch werkt het hier, hoewel het eigenlijk gewoon een dommige gang van zaken is; het is part of the job dat dit kan gebeuren en het is feitelijk nog in gang gezet door zichzelf, hij miste tenslotte. Ik denk wel dat het een film is waar het verhaal wat ondergeschikt mag zijn aan de sfeer en beeldvorming, die prima zijn. Fassbender zit goed in zijn rol. De monologen hebben zelfs een filosofische inslag, mocht je daar gevoelig voor zijn. En dan zien we bepaalde dingen maar even door de vingers, zoals de wel heel keurige worp van de molotov van giga-afstand precies door de deur...

Heel prima wegkijker! Ik ben in een goede beu en rond hem af naar boven.

Goed traag opgebouwde film vanuit een one point of view. Fassbender overtuigend. De filosofie en regels die de hoofdrolspeler zichzelf oplegt zorgen voor een continuüm van resultaat, op de openingsscene na wat vervolgens zorgt voor veel "losse eindjes".

Twintig minuten lang volgen we de voorbereiding van een niet bij naam genoemde huurmoordenaar [Michael Fassbender]. In voice-over legt hij uitgebreid uit hoe het allemaal moet om zijn klus in Parijs vervolgens op amateuristische wijze te verpesten. In zijn wereld wordt mislukking zwaar bestraft, daarom reist hij zo snel mogelijk van Parijs naar zijn thuisbasis in Santo Domingo. Daar ontdekt hij dat zijn vriendin [Sophie Charlotte] zwaar is mishandeld. De huurmoordenaar rest geen andere keuze dan zijn straatje schoon te vegen. Hij reist naar hot van her, herhaalt daar steeds dezelfde mantra’s en geeft hij ons geen enkele reden om enige empathie met hem te krijgen. Het restaurantgesprek met ‘The Expert’ [Tilda Swinton] slaat natuurlijk nergens op. Veel herhaling van zetten, geen spanning of verrassing.

film op zich niet onaardig, maar die vervelende voice-over....

die eigenlijk de film uitlegt, wat zijn gedachtengang oftewel uitleg geeft.

zonder deze is de film moeilijker te begrijpen, maar heb er wel een gruwelijke hekel aan dat stemmetje.

had anders wel half puntje meer gegeven.

Traag, saai en heel weinig spanning. Nee dit was hem niet voor mij. En dan ben ik nog mild met een 5.

Niet onaardig. En tegelijk misschien wel David Finchers zwakste tot nu toe? Met 'Se7en', 'The Game', 'Fight Club' en 'Zodiac' herdefinieerde de regisseur als het ware een volledig genre. Stuk voor stuk zijn dat immers niet alleen razend spannende films, ze stellen ook de vraag naar het waarom van extreem geweld, en dagen de toeschouwer latent uit door het kijken zelf haast ondragelijk te maken, of op zijn minst onaangenaam. Dansen op de slappe koord tussen entertainment en afgrijzen is het, en daarmee behalve onderhoudend ook filosofisch uitdagend, toch in zekere zin.

Met 'The Curious Case of Benjamin Button', 'The Social Network' en 'Mank' richtte Fincher zijn pijlen op andere stijlen, telkens uitnemend in beeld gebracht en wonderlijk als meditatie over hoe verhalen een eigen leven kunnen gaan leiden. Zappend van verbeelding naar actualiteit en terug, toonde de meester zich nergens bang voor. 'The Killer' leek echter een terugkeer in te houden naar zijn vroegste periode. Pover is evenwel dat deze onderhoudende film inhoudelijk zomaar wat lijkt te kabbelen. Fassbenders personage, weliswaar hypnotiserend neergezet, is weinig meer dan een kapstok om een prettig-gestoord maar immer suspensevol relaas aan op te hangen over moord en weerwraak. Ben ik de enige die dan denkt: so what?

Best verstrooiend, maar als Fincher zich zonder meer daartoe laat ver- en herleiden: jammer.

3,25*

Zaterdagavond na alle het docu geweld van afgelopen week maar weer eens aan de gewone film met deze productie van Fincher genaamd The Killer. En dat bleek een film met verschillende gezichten waar je op bepaalde manieren naar kan kijken.

Cruciale info is toch wel dat het geheel gebaseerd is op een strip wat voor mij wel het nodige verklaarde. Want nee, het is het niet echt van meet af aan goed of boeiend, buiten een zekere schoonheid qua camerawerk en styling. We krijgen weliswaar een inkijkje in de methodische gedachtengang en planning van Harry the Hitman, zo gedurende de openingsfase, toch kon het niet saaier en droger vertelt worden dat ik me afvraag of deze benadering de hele film gaat duren. Maar dat is gelukkig niet het geval wanneer de aanslag mislukt en dit meteen repercussies heeft voor het thuisfront waardoor het idee ontstaat dat Harry the Hitman op een soort van John Wick achtige quest gaat maar nooit in een dergelijke swung geraakt.

Nu valt er veel te zeggen over The Hitman, het is droog, het biedt niet heel veel spanning, noch gebeurt er heel veel, maar dat is kennelijk ook niet waar Fincher de focus op wil leggen die zich vooral richt op het esthetische vlak en een bepaalde stijl met kleuren en schaduwen wil benaderen maar dit ook poogt met het methodische en zwijgzame karakter Harry the Hitman. Lukt het? Ja en nee, want het ziet er goed, soms geweldig, uit, en net als in een strip blijft Harry een beetje een raadsel en mysterieus. Toch zitten er ook flinke misperen in het geheel. Niettemin is het gevecht met de bulldozer genaamd Brute heerlijk, wordt er sterke muziek gedraaid met The Smiths, Portishead en heeft Reznor van Nine Inch Nails ook weer iets fraais gemaakt.

Toch is er dan ook weer de keerzijde waar The Killer keihard doodbloed naar het einde met het onzinnige gesprek met The Expert in het restaurant. Tja, het zal allemaal een vertaling zijn van wat er in het hoofd speelt van een Hitman, toch werken sommige dingen simpelweg niet. En dat is jammer want ansich had hier best iets meer van gemaakt kunnen worden en verwachte ik van een samenwerking tussen Fassbender en Fincher meer waar het vooral niet aan de eerste lag.