The Big Four (2022)

Uiterst vervelende film, irriteerde me mateloos, ook dan nog is veel te lange speelduur, sorry heb de rit niet uitgezeten. Ondanks heel veel, zeg maar bomvol actie, zelfs die actiescènes werden vaak tot het saaie en belachelijke uitgerokken, waardoor van een 'wraakfilm' nog weinig boeiends overeind blijft en ik totaal foute en slechte actiefilm voorgeschoteld krijg. Ook nergens moeten lachen, met deze eindeloze zooi, die de slapstick tour opging en neen dat wou ik totaal niet. Timo Tjahjanto, die in mijn Top 10 regisseurs (legacy) op 7 staat, stelt me hier dus zwaar teleur. Maar ik moet eerlijk zijn en het harde verdict is een 2/10.

Dit leek me een lekker foute actiefilm die wat over de top gaat. Dat doet het soms ook wel, maar de effecten en het acteerwerk zijn niet alleen slecht maar ook storend zodat het nooit genieten is. Heel fijn dat zo'n films met wat minder budget creatief worden, maar dit is gewoon triestig. En slecht.

Rommelige, langdradige en erg flauwe aktiekomedie uit Inonesië. Het botte geweld in de openingsscene zet je aanvankelijk even op het verkeerde been, dan lijkt het namelijk nog wel wat te worden met de film, maar de dik twee uur die dan volgt is een behoorlijke beproeving. Sporadisch zijn de extreem bloederige toestanden nog wel vermakelijk, maar de grotendeels onbegrijpelijke humor en voortdurende onderbroekenlol doen de film al snel kelderen naar een bedenkelijk niveau.

Dat de Indonesische regisseur Timo Tjahjanto een neusje heeft voor bloederig vermaak kan hem niet ontzegd worden, maar hij laat zijn melige kant iets te veel gaan met The Big 4. Misschien dat hij mederegisseur Kimo Stamboel toch meer nodig had dan hij zelf had gedacht. In ieder geval opent deze actiekomedie op vermakelijke wijze door flink uit te halen met expliciet geweld en snelle techniek. De camera beweegt altijd enthousiast mee met de actie en het tempo ligt hoog, maar deze opening vormt echter bedrog als je het vergelijkt met de overige inhoud van de film. Alhoewel Tjahjanto nog altijd beschikt over een hyperactieve cameraman, laat hij zich nogal meevoeren met de kinderachtige humor. De typetjes werken niet echt en het voortdurende geschreeuw is eerder vervelend dan komisch. Je wacht als kijker vooral op de volgende actiescene, maar de ruimte tussen komedie en actie is nogal groot. De finale komt door de kolossale speelduur (onbegrijpelijk voor zo'n dun geheel) erg laat en includeert spijtig genoeg behoorlijk lelijke computereffecten, maar de knokpartijen zijn capabel gechoreografeerd en het acteerwerk is aardig. Een ietwat teleurstellende toevoeging aan de vermakelijke loopbaan van Tjahjanto.