Sono Otoko, Kyôbô ni Tsuki (1989)

Wat raar hoog cijfer heeft deze film.

Ik vond het niet zoveel bijzonders, de film heeft dan misschien een wat lager tempo dan vele Hollywood producties maar verder ontstijgt deze film het niveau van een film als Bad Boys niet. Een harde agent die wat criminelen oppakt op een harde manier. Kon er weinig diepgang in ontdekken verder, misschien heb ik iets gemist.

2.5 sterren, Kitano heeft me nog niet weten te overtuigen dat hij zo goed is als menig een beweerd, maar pas 3 gezien van hem dus misschien komt het nog.

Hmmm, na Hana-Bi, Brother, Sonatine en Zatoichi valt deze toch erg tegen. Flutverhaaltje, en er gebeurde gewoon bar weinig. Jammer...

Ik miste ook de mooie muziek van die Joe Hinanasinogwattes, waar Kitano pas in latere films mee zou gaan samenwerken.

Klopt.

Vond dit trouwens wel weer een typische Kitano-film. Veel trage (loop)scènes, korte heftige geweldsexplosies, en dan nog een subplot waarin zijn gevoeligheid toch ook wel naar boven komt. Later zou hij dit beter doen, ik hou het hier bij een krappe 3*

Heerlijke misdaadfilm, dit debuut van halfgod Kitano. 8 films van hem gezien en alle 8 voortreffelijk.

Prachtig gefilmd, deze keiharde en rauwe film. Die achtervolging halverwege de film (iets voor de helft nog) was geweldig. Erg grappig (het bleef maar doorgaan) en mooi gefilmd.

De humor is wat subtieler dan in zijn latere films, maar tegelijk ook wat minder nadrukkelijk aanwezig.

De film kenmerkt zich door de vele indrukwekkende scenes, die allemaal individueel sterk zijn, maar zeker ook als geheel.

Vooral richting het eind wordt het indrukwekkend. Het ene na het andere hoogtepunt dient zich aan. Werkt ook goed op de emoties, dit werkje. Betrapte me tijdens de aftiteling erop, dat ik na 4 minuten nog net zo onbewogen zat te kijken, als tijdens de film.

Was trouwens niet kapot van de soundtrack, wat ik nu juist altijd zo sterk vind in zijn films. Lijkt wel of Peter Jackson hier naar geluisterd heeft, voor zijn meesterwerk (Braindead).

4 dikke sterren voor weer een meesterwerk(je) van Kitano. [edit] Zulke films verdienen eigenlijk wel 4,5 sterren.

Blijft apart hoelang er bij sommige films geen posts meer geplaatst zijn.

Mindere Kitano,

Vooral omwille van de muziek en de weinige droge humor in deze film. Al vond ik de harde scenes soms wel lekker gruwelijk en ook soms tegen het komische aan. Die vrouw die plots werd neergeschoten. Wel is al duidelijk te zien dat Kitano zijn scenes graag lang uiteenzet, meestal gaat dat gepaard met succes in zijn films. Hier vond ik de achtervolging door de stad wel geslaagd. Vooral ook de gebeurtenissen eraan vooraf. Die aanvankelijke nonchalanche van: we gaan een routineklusje doen, de vertraging tijdens het gevecht met de man die eerst met de kinderen aan het spelen was. Geen muziek tijdens het gevecht om te eindigen met een honkbalknuppel op het hoofd, wat we dan wel weer te horen krijgen alszijnde een doffe dreun. Verder ook al aanwezig zijn de typische gewelds uitbarstingen, die een groot deel van Kitano `s films omvatten.

Vreemd genoeg bekroop mij in de beginminuten een Death Wish gevoel. Immers wat rakende thematieken op dat moment: een huis gelegen aan een straat, die werd bezocht door Kitano met in zijn hoofd natuurlijk wat wraakgedachten.

Vermakelijke film, die echter geen enkele emotionele impact of indruk op visueel gebied op mij achterlaat. De heftige geweldscenes soms vergoedden veel. Ik verkeerde echt in dubio op het einde, zal hij het nou doen of niet? En ja hoor, hij schoot zijn zus dood. Kitano als een onsympathieke en nietsontziende politieagent die met niemand mededogen kent en zich niet laat beteugelen door zijn politiebazen, maar lekker eigenaardig te werk gaat. Als debuutfilm zeker interessant. Kleine 3,5*

Prima regi-debuut van Kitano waarin ie al gelijk uitpakt. Voor zich zelf zet hij opnieuw een erg mooie rol neer (zoals in al zijn films) en word er weer eens lekker op los getimmerd. Kitano is en blijft meester der Japanse cinema. De Kitano-sfeer zat er weer goed in, alleen hierin ietsje minder. Violent Cop heeft toch meer weg van een standaard-politiefilm. Maar ach...van Kitano kan je altijd genieten. Ook deze was doordrenkt met lekkere harde bloederige scenes met dertussen scherpe sarcasme. Die lange achtervolgingsscene met die vent met die honkbalknuppel, die locker-room scene en die scene in de loods en vele andere waren de hoogtepunten. Ook als Kitano der weer eens eentje om het minste geringste in elkaar slaat of trapt blijft ook altijd leuk.

Prima regiedebuut van Takeshi Kitano, wel jammer dat bij deze film de muziek van Joe Hasashi ondbreekt.

De ondertiteling van de Engelse dvd-uitgeve "Tokyo Bullet" is ook niet altijd aanwezig. Maargoed.

4,0* Met mogelijke kans op verhoging.

By far de minste Kitano die ik gezien heb. Het verhaal is simpel maar nog redelijk vermakelijk. Het probleem zit in de personages, die zonder uitzondering totaal niet interessant zijn. Waardoor het verloop van de film me maar weinig boeide.

Eindelijk dan het debuut van Kitano gezien, en die is me toch ook goed bevallen.

Altijd leuk om te zien hoe een regisseur is begonnen. Dat is ook het geval met Violent Cop. Het is nog niet helemaal wat we natuurlijk vandaag de dag van Kitano gewend zij, maar het begin is er. De stijl waarop het geschoten is sprak me wel aan. Lekker grauw en donker allemaal. Het verhaal is redelijk simpel, en heeft vaak wat weg van een Dirty Harry film, al vind ik Kitano op de een of andere manier veel cooler overkomen. Grote kracht ligt vooral weer in de momenten zelf die lekker casual/relaxt en soms (plotseling) gewelddadig overkomen. Al meteen een stijl eigenschap van de regisseur. Ook de bekende scène aan de zee komt hierin weer voor. Helaas weet de film niet de gehele speelduur constant je aandacht erbij te houden. Gelukkig is het een niet te moeilijk verhaal, dus er veel bij nadenken is niet nodig. Ook de muziek was het gewoon niet, ik mis dan toch wel de muziek van Hisaishi.

Al met al wel een meer dan degelijke 1e Kitano, met een geweldig einde.

3.5*

Mijn tweede Kitano na Dolls. Ik had gezien het feit dat het zijn eerste film is en vanwege de titel niet echt hoogstaande verwachtingen. Ik had een soort Dirty Harry verwacht met meer geweld. Het eerste gedeelte stelde me erg teleur. Een beetje mensen schoppen en bitch slappen verkopen met als hoogtepunt iemand aanrijden is nou niet bepaald hoogstaand. Pas nadat hij werd ontslagen werd het echt leuk. Had dat niet eerder gekund? Een bijstander die per ongeluk in het hoofd wordt geraakt, de zus die ook wordt afgemaakt, daar zat ik nou meer op te wachten. Uiteindelijk niet op tijd om de film te redden, maar zorgt ervoor dat ik zeker meer films van Kitano wil zien. Wat was die muziek trouwens verschrikkelijk cheesy.

Kitano's regiedebuut waarin al meteen duidelijk is dat je hier te doen hebt met een getalenteerd man. Dit is mijn 4e film van Kitano en ik zie vooral toch wel parallellen met Hanna-Bi. Natuurlijk leent het onderwerp zich er wel voor, de fatalistische hoofdpersoon, het plotse grove geweld maar vooral ook Kitano's gevoel voor ritme en het oog voor het maken van mooie plaatjes. Beidde erg fijn uitziende en trage films waarbij Hanna-Bi mij wel wat meer deed uiteindelijk, denk vooral omdat ik de personages daar wat fascinerender vind.

Grappig trouwens die vergelijkingen met Dirty Harry en Bad Boys want echt verder dan dat de 'coppers' in kwestie er een nogal onorthodoxe werkwijze op na houden is er verder weinig overeenkomst te vinden.
Daar waar de Amerikanen hun politie neerzetten als helden die met een portie flink geweld alles wel even oplossen als een paar vrije cowboys is Azuma totaal geen held eerder een volledige 'Fuck up'.

De consequenties van zijn idiote impulsieve handelen zijn zonder regel negatief. Op het einde van de film staat ook niemand uit zijn directe omgeving overeind. Zowel zijn vrienden en collega's als vijanden hebben het loodje gelegd, zijn zus heeft ie een kogel door de kop gejaagd en ironisch genoeg loopt zijn protegé over naar de Yakuza...

In die zin is het verre van een standaard politiefilmpje. Geweldige non conformistische shoot-out op het einde, kon zo uit een Leonne western komen

Moet zeggen dat ik niet iedere scene even goed vind uitgewerkt. Vooral in de eerste helft vind ik de gewelddadige uitbarstingen van Azuma niet altijd even geweldig in hun uitgevoering en choreografie. Echter vanaf de achtervolging gaat de film duidelijk een tandje omhoog en de climax is , zoals ik al zei, geweldig sterk.

Mooie 3.5* ( wellicht nog met een verhoging in het verschiet).

1e Kitano,

En toch wel goed en briljant in sommige opzichten, maar toch mist hij de perfectie hier nog die volgens velen andere gebruikers hier nog moet komen in zijn volgende films.
De eerste paar scenès zijn geweldig, vooral de scene waar hij de brug oploopt! Toch is deze film qua cinematografie erg wisselvallig, we zien geweldig scenes maar ook zeer slordige shots.

Over Kitano zelf gesproken: ik ben nog niet volledig overtuigt van zijn acteerkunsten. Er is werkelijk waar geen emotie op zijn gezicht af te lezen op een glimlach na. Wat trouwens ook zijn charme heeft. Had ook het idee dat sommige acteurs zich niet altijd op hun gemak voelden. Kateshi speelt echter in een paar andere scenes weer wel erg sterk.

De film is wel lekker direct en draait er niet om heen zoals in veel politiefilms. Er komt flink wat bloed naar voren en men is niet bang om het geweld vol in beeld te brengen.
De climax deed me erg denken aan The Departed. Geen cliché kills waarin iedereen nog even zijn laatste woorden zegt. Gewoon pats, boem dood. En dan tot de conclusie komen dat het niet uit maakt hoeveel je er vermoord. Er staan altijd nieuwe op. En zo zit de wereld precies in elkaar.

Ruime 3.5

Mooi debuut van Takeshi Kitano, waarin hij gelukkig het geweld niet schuwt, net als in de meeste van zijn andere films.

De titel Violent Cop geeft precies weer waar de film over gaat, namelijk een agent die het geweld niet schuwt. Kitano speelt het personage zelf en doet dat niet onverdienstelijk. Hij zet een keiharde agent neer, die in feite totaal onvoorspelbaar is en er richting het einde zelfs niet voor terugdeinst, om zijn eigen zus van het leven te beroven. Sowieso zitten er in deze film lekker veel harde scènes, iets wat ik in films als deze altijd wel kan waarderen.

Hoewel de regie niet de gehele speelduur even strak is, is de stijl wel mooi, al kun je in latere films van hem wel duidelijk zien dat Kitano zich nog meer ontwikkeld heeft. Hana-Bi doet namelijk heel erg denken aan deze film, maar daar is alles nog net wat beter uit en afgewerkt. Toch is Violent Cop gewoon een behoorlijk fijn filmpje met een paar erg sterke momenten. Het begin en einde is erg sterk en de lange achtervolgingsscène, is ook erg vermakelijk.

Een bovengemiddelde film in het genre.

3,5*

Violent Cop. Hoewel de lolbroek Takeshi de bedenker is van de hilarische Japanse spelshow Takeshi's Castle zie ik hem toch als gewelddadig karakter die hij in verschillende films heeft gespeeld. De oorspronkelijke regisseur was ziek geworden en Takeshi besloot plaats te nemen op de stoel. Wat dat betreft slaat zijn regiedebuut een pad in die hij vaker in zijn carrière zou gaan bewandelen; die van gewelddadige rotzak.

Violent Cop zegt genoeg. Kitano speelt een gewelddadige cop die geen enkele vorm van geweld uit de weg gaat. Met zijn sadistische methoden maakt ie de verdachten klein, wat natuurlijk niet strookt met de handelingen van zijn collega's. De film kent weer een paar erg harde scenes zoals we inmiddels gewend zijn. Die klappen op de wc vond ik ook heerlijk, dat was geniaal hoe lang dat doorging! Ook leuk om een jonge Endô te zien.

Visueel stelde de film teleur, zeker vergeleken bij zijn latere werk en van een leuke soundtrack was ook geen sprake. Gelukkig zitten er wel een paar sterke scenes in zoals de achtervolging die de boel interessant houden. Buiten dat is de film geen uitschieter, maar een goed begin voor zijn latere gewelddadige werk.

Een stuk beter dan ik verwacht had eigenlijk. Ik had in mijn hoofd zitten dat omdat dit de film was waarin Kitano de regie overnam van Fukasaku en dat dit een vrij rechtvooruit genrefilm zou zijn. Maar Kitano drukt toch echt al heel flink zijn stempel op deze film. In het boekje bij de Nederlandse DVD lees ik dat Kitano het script al regisserend bewerkte door scenes gewoon niet te filmen.

Wat er wel gefilmd is een observerende film, die eerst een typische "onorthodoxe politieman die buiten zijn boekje gaat maar met het geweld wel boeven vangt"-film lijkt te worden, maar zo makkelijk is het niet. Het geweld van Kitano's personage zet uiteindelijk een keten van geweld in gang waar naast onschuldigen ook hijzelf en zijn zus aan ten onder gaan en de handel in drugs gaat in de eindscene met een paar andere poppetjes gewoon weer verder.

De achtervolgingsscene uit de eerste helft is een hoogtepunt. De achtervolging is niet heroïsch maar eerder klungelig, de muziek is totaal anders dan normaal, geen adrenaline-spanningsmuziek, maar een rustig saxdeuntje wat de scene juist vertraagd in plaats van het standaard versnellen. Dat maakt dat de scene een tikje ongrijpbaar wordt. Dat soort scenes die de film laten afwijken van wat waarschijnlijk ooit echt een rechtvooruit genrefilm was maken Violent Cop en dat lijkt me vrijwel geheel aan Kitano te liggen.

Het is nog lang niet zo goed als latere Kitano-misdaadfilms Sonatine en Hana-Bi, maar je ziet hier wel degelijk een filmmaker geboren worden.

3.5*

Laatste tijd wat meer van Kitano aan het kijken, en dan pak ik ook graag zijn debuut mee. Het is bekend terrein, de ogenschijnlijk relaxte maar gewelddadige gangster of in dit geval cop met zelfdestructieve trekjes. Wat ontbreekt is de relativerende humor die zijn latere films zo kenmerkt, al zitten ook in deze Violent Cop wel wat geinige momenten. De film opent vrij standaard en lijkt zelfs even richting buddyfilm te gaan maar gelukkig wordt al snel duidelijk dat Kitano’s personage niet zozeer het afgezaagde “ruwe bolster blanke pit” type agent is, maar eigenlijk alleen een ruwe bolster.

Het hoogtepunt van de film is wel de achtervolging, vooral het sukkeldrafje, de jazzy muziek en het ontbreken van doodlopende steegjes/ fruitkraampjes en brandtrappen, toch redelijk standaard achtervolging-te-voet attributen, bevielen wel. De scène daar vlak voor sloeg dan weer nergens op, drie agenten die in elkaar geslagen worden met een lachende Kitano als toeschouwer.

Het einde vond ik dan weer iets tè, als hij recht op een kogelregen afloopt en daarna zijn zus omver knalt, zijn zusje was misschien sinds een paar dagen verslaafd en was toch nog wel te redden zou je zeggen.

Geen indrukwekkend debuut, wel een onderhoudend filmpje met al een behoorlijk eigen smoel.