The Super Mario Bros. Movie (2023)

Ik deel de grotendeels positieve ontvangst die deze film genoten heeft. Ik ben niet eens opgegroeid als een heel groot Super Mario Bros. fan, maar ik vond enkele spelletjes zeker wel leuk. Daardoor is het ook voor mij toch wel grotendeels een feest van herkenning wanneer alle personages één voor één hun opwachting maken. Ze komen op een leuke manier tot leven, enerzijds door de sterke stemmencast en anderzijds door de mooie animatie, die gelukkig niet vernieuwend wil zijn maar trouw blijft aan de stijl van de games. Voor het verhaal hoef je het niet te doen, want dat is erg standaard en ligt in het verlengde van veel andere (animatie)films. Toch heb ik me gedurende de hele speelduur uitstekend weten te vermaken en ik kan goed begrijpen waarom dit onder het jonge publiek een grote bioscoop-hit was.

3,5*

Entertainende animatiefilm die heel erg lijkt op het merendeel van de cartooneske kinderproducties van tegenwoordig. De makers halen er in zo'n geval vaak een bekend concept bij, verzamelen een grootmacht aan bekende stemmen en creëren vervolgens zoveel mogelijk lawaai om de kijkers met weinig geduld af te leiden waar kan. De getekende plaatjes zijn dan ook hyperactief in elkaar gestoken en vrijwel ieder personage komt zo luidruchtig en hysterisch mogelijk voor de dag. Het maakt van The Super Mario Bros. Movie soms een relatief vermoeiende en vervelende zit, maar wel eentje waarin de actie groots voor de dag komt en met een buitengewoon hoog tempo wordt gebracht. Kinderen zullen zich in ieder geval absoluut niet vervelen, dus regisseursduo Aaron Horvath en Michael Jelenic is geslaagd met de basis.

Twee jaar na release heb ik dan toch eindelijk The Super Mario Bros. Movie gekeken. Als kind groot Mario-fan (ben inmiddels bijna 37), maar de film trok me lange tijd niet echt omdat ik dacht: het zal wel te kinderachtig zijn voor mij. Op aanraden van collega's toch maar een kans gegeven op een luie doordeweekse middag, en ik werd aangenaam verrast.

Vanaf de openingsscène zet de film meteen een nostalgische toon neer waarin de gebroeders Mario een tv spotje hebben gemaakt met dezelfde rap stijl muziek als de jaren '80 cartoon intro. Vond het zo leuk dat ik even ging terugspoelen. Brings back memories. Wat hield ik toch van die tekenfilm. De stemmencast doet het verder heel goed, met een hilarische Seth Rogen als Donkey Kong, inclusief zijn kenmerkende lach. Ook leuk: een kleine rol voor Charles Martinet, de stem van Mario in de games. En Keegan-Michael Key als Toad herkende ik niet eens, zo goed deed hij het.

Wat opvalt is dat deze 'kinderfilm' slim inspeelt op een breder publiek. Er zitten genoeg verwijzingen en knipogen in voor oudere fans, en het tempo ligt prettig hoog. Bovendien is het verfrissend dat prinses Peach niet de stereotype damsel-in-distress is, maar een sterke zelfstandige vrouw, wat ook leuk kan zijn voor de jonge meisjes in het publiek.

Geen meesterwerk, maar absoluut vermakelijk. Ideaal voor even hersenloos wegkijken met een vleugje jeugdsentiment.

Had hem bij een eerste kijkbeurt 3,5* uitgereikt. Ik vond 'm immers vet op vlak van Mario- & Nintendo-nostalgie, maar een wat mager verhaal hebben en nogal druk en chaotisch. Toch zat dit niet goed. Dus nog maar eens bekeken, en eigenlijk... een goed samenhangend verhaal behoeft zo een film toch niet? Voor de kleinsten is het sowieso dolle pret, deze kleurrijke schattige boel. Voor de iets grotere gewoon ook fijn om hun game personages en werelden in een film gegoten te zien en voor de ouderen onder ons genieten van al die kleine verwijzingen alom naar de pioniersjaren van de Mario-franchise, in mijn geval ook stuk voor stuk spellen waar ik honderden uren aan gespendeerd heb. Wat de film nog het meest doet, is me doen verlangen om weer in die werelden en personages te kruipen, weer even het innerlijk kind wat voeden.