The Price We Pay (2022)

Op de vlucht geslagen criminelen die onverhoopt in een "TCM-horrorfilmscenario" terechtkomen. Het volgt de bekende structuur, beginnend met een mislukte overval en eindigend met een final girl (Gigi Zumbado) en gelukkig ook een heerlijk schandalig gorefest. Ondanks enkele rustige passages (vooral in het midden), profiteert de film duidelijk van de "energie" die Kitamura er aan het einde instopt! In hoofdrollen zijn er een paar semi-bekende namen van Stephen Dorff en Emile Hirsch. Objectief gezien is het verhaaltechnisch niet erg goed maar kijkend naar de staat van dienst van de Britse scenarioschrijver Christopher Jolley niet eens zo heel slecht! Neem niet weg dat de motivaties van de slechteriken en hoofdpersonages belachelijk zijn. Terwijl de 2,03 meter transgender actrice Erika Ervin als de zeis-zwaaiende Jodi ook nog even een heerlijk vrouwelijke "Leatherface" mag nadoen! Maar daar is het allemaal niet om te doen, dit was puur om plezier te beleven aan de gruwel en de gore. Het is gelikt, leuk bezat een goed tempo en over een paar dagen zal je het weer vergeten zijn.

Meh.

Het hele idee ligt me al niet zo goed - de badguys krijgen veel te veel background, en dat past op de een of andere manier niet in het genre. Een deel van de horror in een horrorfilm komt toch vaak uit de angst voor het onbekende en onbegrepene. Eng vond ik deze film inderdaad ook maar nauwelijks.

En de gore ligt me ook al niet, het is me allemaal een beetje te medisch. Alleen de truc met het prikkeldraad vond ik dan nog wel redelijk.

Maar tegen die tijd was ik al volstrekt klaar met de soundtrack. Als nagels over een schoolbord, en zodra je er een keer op begint te letten is het ergernis na ergernis. En veel te aanwezig ook. Als je zo'n opdringerige soundtrack nodig hebt om te benadrukken hoe eng het allemaal wel niet is, dan heb je ergens een kans gemist.

Matige horrorfilm. Het.verhaal is wat onnozel maar dat nemen we op de koop toe. De uitwerking is wisselend. Bij vlagen best goed, maar grotendeels toch wat zwak. Er zitten een paar spannende scènes in en de eind kill wordt vakkundig in beeld gebracht en is van hoog niveau. De rest van de film is zoals gezegd een heel stuk minder. Wat zoutloze scènes en niet echt creepy bad guys. Het acteerwerk is verder okay. Visueel kan net er mee door.2.5

Door de lompe grofheid wordt deze film best grappig.

We hebben echt gelachen hoe hoofden uit elkaar spatten, etc.

Ik denk dat dit ook de bedoeling was van de makers.

Geen serieus gedoe, gewoon verstand op nul film.

Hoewel die meid 'Gigi Zumbado' van het scherm spat. Knappe verschijning.

Dat Stephen Dorff dit soort B films voortaan maakt is bijzonder.

Leuk tussendoortje, als je hier niet teveel van verwacht.

Oké.

Met Kitamura gaat het de laatste tijd niet echt de goede kant meer op. Van zijn Aziatische cinema moet ik nog alles ontdekken, maar van zijn Amerikaanse werkjes ben ik absoluut een liefhebber. Zijn laatste drie toevoegingen hebben me alleen niet echt meer overtuigd. In een film als The Price We Pay moest ik zelfs serieus goed opletten om zijn trademarks te herkennen.

Het narratief is iets complexer in vergelijking met het wat simpelere werk van Kitamura, maar dat zou met zo'n regisseur niet veel uit moeten maken. Wel kwalijk is het prominente B-sfeertje van de film. Er zijn meerdere projecten in zijn oeuvre die niet bepaald duur waren, maar er stukken gelikter en vlotter uitzagen. The Price We Pay is juist enorm lomp en daardoor minder slick. In principe is dat geen ramp, maar van een regisseur zoals Kitamura verwacht je gewoon meer.

Tot zover de kritiek, want de film was gelukkig erg vermakelijk. In tegenstelling tot een hoop andere gebruikers vond ik de eerste helft helemaal niet zo vervelend. Handige keuze ook om Hirsch en Dorff te casten. Als acteurs zijn ze allang buiten Hollywood, dus dan heb je twee relatief bekwame namen voor weinig geld. Een bonusje dus. Je merkt ook dat ze een stuk beter acteren dan de overige leden zoals Zumbado en Sanders. Houterige acteerprestaties, onwaardig voor een Kitamura.

De finale is uiteraard best lekker. Harde gore en opvallend gedetailleerd ook. Wel iets goedkoper dan normaal en net niet grof of over-the-top genoeg, maar dat is nauwelijks een pijnpunt. De laatste kill met de prikkeldraadmachine is natuurlijk een kers op de taart voor liefhebbers. De draaiende camera's van Kitamura blijven ook altijd leuk en The Price We Pay kent zelfs schaarse momenten van spanning. Ik heb me nergens verveeld tijdens het kijken, dus een vermakelijke boel is het absoluut.

Als geheel is het iets te gehaast en afgeraffeld. Ik kan me niet inbeelden dat Kitamura het echt leuk vond om dit te maken. Toch blijft het lekker smerig en draait de film qua setting genoeg om niet ineen te vallen. Het is uiteindelijk een B-horrorfilm, maar gemaakt door relatief bekwame mensen. Ik hoop alleen wel dat Kitamura met zijn volgende film een wat beter verhaal kiest en vooral iets dat hij ook echt leuk vind om te doen, want dat merk je als kijker meteen. Als ik het kon zou ik zo een budget voor hem uitschrijven. Voor nu aardig maar goedkoop vermaak.