Desperately Seeking Susan (1985)

De enige redelijke film met Madonna (en dat zegt toch wel een hoop). Luchtig en onderhoudend maar nergens echt goed. Een vette hit vanwege Madonna's immense populariteit destijds. Redelijk.

Nog een keer bekeken en eigenlijk vind ik hem toch wel leuk. De vorige keer dat ik hem gezien had ergerde ik me dood aan het slechte acteerwerk. Ik vind dat nog steeds heel slecht maar toch is het wel een grappig filmpje om naar te kijken. Als kind heb ik deze film ook gezien en wat me toen het meeste bijbleef was de vrijheid, blijheid, schijt aan de wereld houding van Susan. Dat gevoel heb ik nog steeds wel een beetje bij het kijken naar deze film. Ja, deze film kijkt wel lekker weg.

Voor een klein prijsje bij de kringloop gekocht. Het bleek niet te zijn wat ik hoopte. Het verhaal kon mij van begin af aan niet boeien. Soms raak ik geïnteresseerder als ik langer naar een film kijk, maar bij deze verslapte mijn interesse meer en meer. Ik heb er lang over gedaan om 'm af te kijken. Het kostte mij moeite. Flauwe humor, een flauw verhaal en personages die mij niet raakten. Het acteerwerk vind ik redelijk. Het enige leuke vind ik de jaren 80 sfeer, maar dat maakt niet veel goed. Een lage score dus. 1,5*

Beetje al te flauwe komdie. Het eerste gedeelte kan misschien nog wel wat aandacht wekken, maar nadien gaat het bergaf.

Madonna stelt niets voor en het boeltje wordt nog gered, wat er te redden valt, door Rosanna Arquette.

Vind deze 80s klassieker niet zo goed maar het blijft een iconisch werkje, waarin de modeverschijnselen en emancipatie uit het decennium voorbijtrekken. Dit was een serieus kassucces met Madonna wiens populariteit in sterk stijgende lijn was toen. Ondanks haar weinig imponerende acteercarrière is de rol van stoeipoes Susan degene die iedereen zich van haar zal herinneren. Arquette en Quinn spraken me doorgaans minder aan in hun veel te brave vertolkingen, maar degenen die me wel deed lachen was Gary, de echtgenoot van Roberta... onderschatte rol. Deze gekke New York story over een identiteitswissel heeft toch wel een stempel gedrukt in de mid-eighties.

Met de blik van nu echt een schaamteloos naïeve en vrij amateuristische film. Zeker in de mainstream kom je dit soort niemendalletjes niet heel vaak meer tegen. De film scoort wél erg aardig qua sfeer en stilering. Met een beetje fantasie kun je wel links leggen met Jarmusch en Lynch uit die tijd. Ik had ook graag iets meer tijdsbeeld van New York gezien, eigenlijk stak alleen die maffe Danceteria scène er echt bovenuit.

Hier nog een leuke lijst met cameos.

Laurie Metcalf vond ik ook vrij onherkenbaar trouwens.

Een prima kleine film met een groot popidool. Heeft een fijn verhaal met noir invloed en een off beat comedy randje. Het orkest met de ouwe mannetjes is iets dat je ook in een David Lynch film zou verwachten. Een absurd tintje. Goeie settings met opvallend kleurgebruik dat helemaal in de tijdsgeest past. Goed camerawerk. De cast vormt een mooi geheel waarin Madonna zeker niet misstaat naast de pro’s. En er is de Into the Groove classic die casual langskomt. Voor mij alleen maar goeie punten.

Madonna & Rosanna Arquette zijn zonder twijfel zeer goed op dreef hier. Hun presence maakt de film zoveel meer genietbaar. Ik had vooral het gevoel dat ik alles al eens eerder en beter heb gezien. Er zit ook niet zoveel vaart in het verhaaltje en echt grappig kan ik het ook niet noemen. Vooral punten voor de twee dames.

2,5*