Orphan: First Kill (2022)

Had nog eergisteren die uit 2009 gezien en die blijf ik echt top vinden (9/10), met een toen al top prestatie van Isabelle Fuhrman, die toen als 12jarige een 33jarige moest spelen met een hormonale/groei-ziekte en hier in deze 'Orphan: First Kill' als 25jarige een jonge tiener moet spelen, geweldig Love it. Heb me hier uitermate mee vermaakt, met deze prequel van Orphan (2009). 3 Psycho's onder één dak En nog meer respect voor Fuhrman, love her Maakt dat ik hier met dubbele interesse naar heb gekeken en dubbel van heb genoten, dit is smullen voor mij, meerdere fuckedup minds, maakt het een compleet plaatje voor mij. Ik heb een zwak voor psycho's, evil kids, sta vaak als kijker aa hun kant, bij deze was het zeker 'Esther'

kan dan wel een prequel zijn van Orphan uit 2009,maar ik vond het best vermakelijk.

voor mij is uiteindelijk toch "the Omen" de betere killerchild film

maar dit is toch best wel een aanrader

Beter dan verwacht.

Aangezien deze prequel de plottwist op het einde van het origineel niet kon negeren, moest het elders zijn verrassingen zoeken. Daar waren de filmmakers best goed in geslaagd.

Eerst en vooral kudo’s voor Isabelle Fuhrman, die als 25-jarige met plezier en overtuiging de 12-jarige Esther speelt.

Heel fijn dat de makers niet hebben gekozen voor de uncanny valley door middel van de-aging. Wel hebben ze practical effects en make-up gebruikt. Tuurlijk is het niet altijd even geloofwaardig in het eindproduct, toch werkt het!

De twist die halverwege naar boven komt was onverwachts en deed me afvragen waar de film heen zou gaan. Dit hield me op het puntje van mijn stoel.

Negatief puntje: de derde acte voelde wat gerusht aan. Men probeert Esther een menselijk kantje te geven maar dit werkt niet.

Al bij al een prequel die het recht niet heeft zo goed te zijn, maar dit toch is.

Matig.

Het eerste deel was best tof, door de duistere sfeer en het interessante concept, maar een vervolg was niet echt nodig. Meevaller is dat we hier geen 1 op 1 kopie krijgen van de vorige film, doordat hier al snel duidelijk is dat er wat aan Esther mankeert en ze ook al snel weten wat.

Maar het verandert de insteek van de film verder niet echt. Daarbij was dit gewoon niet spannend of ongemakkelijk freaky en doet Isabelle Fuhrman het best goed, maar is ze echt veel en veel te oud om deze rol nog overtuigend te kunnen spelen aangezien ze een jong kind moet zijn.

Buiten dat viel me op dat de film visueel vrij lelijk oogt. Er hangt een soort blurry waas over de film en ook het camerawerk is weinig bijzonders. Geen idee of het ook zo is, maar het komt over als een b niveau-vervolg.

2,5*

Orphan: First Kill

Leuk vervolg op de 1e film. Hij kon er niet aan tippen, maar het was een prima vervolg.

Esther is back met haar manipulatieve maniertjes en haar moordlustige karakter. De twist (die wat apart was) maakt de film wat vernieuwender en dat is wel verfrissend. Visueel was, wat sommige hier ook al zeiden, wat wazig. Dat was wel een minpuntje. Weird om Fuhrman na jaren later weer als kind te zien trouwens, dat klopt gewoon niet.

3 sterren.

“I'm gonna go upstairs and fuck my husband.”

Het is al enige tijd geleden dat ik deel één heb gezien, die in mijn geheugen staat als vrij leuke film. Het heeft een tijdje geduurd voor dat deel twee kwam maar, hij is dan eindelijk uitgebracht en ik moet zeggen dat ik me best heb vermaakt met de film. Nee, het is geen waanzinnige horrorfilm met veel moord, het werd nergens echt spannend en is al helemaal niet beter dan deel één. Ik had er overigens geen verwachtingen aan gesteld, het is vooral niet beter dan deel één en inderdaad met ‘Vera’ was de film beter uit.

Neemt niet weg dat de film op een gegeven moment nog best leuk was te volgen. Het begin is wat vreemd, omdat je je gaat vastklemmen aan personages zeker op het begin wat eigenlijk niet helemaal moet, hierdoor is het wat onduidelijk welke kant de film op wil gaan. Gelukkig was het verhaal nou niet bepaald moeilijk te noemen dus die onduidelijkheid nam gauw weg. Daarna kwam de film in een wat sneller tempo wat mij beter lag, met een anderhalf uur duurde de film daardoor precies lang genoeg, en kwam je door de wat hogere tempo makkelijker door de film heen, omdat de film nergens echt inkakt.

De cast was wat dat betreft minder dan het eerste deel. Zelf vond ik het dan wel erg leuk om te zien dat ‘Isabelle Fuhrman’ weer terug is in de film en de rol van ‘Leena’ op haar nam. Natuurlijk wel ouder geworden maar, alsnog het beste om die rol te vervullen. Ook ‘Julia Stiles’ deed het aardig. Voor de rest was de cast nogal b-matig en niet bijzonder te noemen wat, op sommige vlakken wel jammer was op zich.

Ik vond het trouwens wel heel leuk gedaan, want ’Isabelle’ is natuurlijk ook gegroeid door de jaren heen. En hoewel ze nog steeds maar één meter en zestig centimeter is (wat ook niet bepaald lang is) is ze eigenlijk nog steeds te lang voor de personage voor deze film. Daar is aan gedacht, en de medespelers liepen allemaal op extra verhoogde schoenen. Zie bijvoorbeeld ‘Dr. Martens’ maar dan met een nog grotere zool, zo was eigenlijk iedereen standaard een tien tot twintig centimeter hoger, en de schoenen waren dan ook nog eens bewerkt voor een betere look. En nou moet ik zeggen dat dit aardig heeft gewerkt. Dat was een groot pluspunt voor deze film, aan creativiteit geen gebrek.

En ik moet toch zeggen dat ik het concept op zich best wel gaaf vond. Want zoals ik al zei was er aardig wat creativiteit in deze film. De makers wouden overduidelijk dezelfde hoofdpersoon in de film maar, een verouderd gezicht pas je niet zo gauw aan of je moet echt veel make-up gebruiken. Het idee van het kleiner zijn vond ik toch wel geinig maar, nu is ‘Leena’ ook nog eens éénendertig jaar oud waardoor haar rol van onschuldig lief meisje compleet verdraaid en het toch meer creepy is.

Maar, dan kom je eigenlijk bij de horrorscenes die in mijn ogen beter hadden gekund. Ja, er is voldoende bloed en je hoeft je ook geen zorgen te maken dat je niks te zien krijgt, want we zien ’Leena’ geregeld op mensen in steken en de hoofden in slaan, alleen ging het allemaal wel iets té gemakkelijk. Vooral in het begin waar ze nog in de inrichting zat liet de film veel steken vallen, waar onder andere die bewaker werd aangevallen en eigenlijk geen reactie gaf op de aanval. Dat zijn toch wel de minpunten van deze film, en als klap op de vuurpijl toch het einde waar men in een volledig brandend huis kunnen lopen zonder dat hun kleren verbranden of ze stikken door de rook.

Dus ja, het was zeker een vermakelijke film en we knalden er echt doorheen, is het een hoogwaardige horrorfilm; nee. De film laat soms te veel punten liggen, en mocht in mijn ogen toch wat meer horror bevatten, dit maakte de film op te veel momenten toch iets te braaf. Een goed vervolg en ik ben er bang voor dat er ook een deel drie op de planning staat, als hij in het verlengde is van deze film is hij meer dan welkom.

Ook leuk trouwens is het moment wanneer ’Leena’ die auto stal van haar zogenaamde moeder en toen het nummer ‘Maniac’ op de radio voorbij kwam. Leuke toevoeging met een kleine knipoog.

Matig.

Vond het eerste deel ook niet bepaald een hoogstaander binnen het genre. Ik had eigenlijk nog wel vertrouwen in de opinie dat Bell er iets beters uit kon halen dan het eerste deel. De hype rondom de film was best hoog, en Fuhrman die vervolgens terugkeert in haar ooit iconische rol doet ook zeker verwachtingen scheppen.

Jammer genoeg vond ik het er nogal rommelig uitkomen. Bij de eerste film gaf ik het commentaar dat ik het allemaal op een trailer vond lijken qua verloop door de snelheid, maar deze film doet precies het tegenovergestelde. Het is vooral loom en traag, of wekt die indruk voornamelijk. Het zorgt ervoor dat de film nogal een klus blijkt om goed doorheen te komen, en dat is jammer.

Acteerwerk is nog redelijk en een aantal dialogen weten opvallend lollig te zijn, maar uiteindelijk wekt de film vooral de indruk dat de makers niet echt een goed idee hadden waar ze precies aan wilde beginnen. De moorden maken geen indruk, maar vooral de wazige cinematografie en de constant veel te donkere omgeving zorgen ervoor dat de film nergens in excelleert. Vooral dat laatste is vervelend, want zo creëert de film weinig overzicht. Weinig overzicht betekent vervolgens weinig materiaal om van te genieten.

Wat er wel staat is met wat goed acteerwerk en een redelijk verrassend verloop nog wel stabiel, maar vanuit Bell ben ik beter werk gewend. Het was nooit bepaald geweldig, maar deze film is toch net wat matiger en houteriger dan zijn eerdere werk. Blijkbaar zijn er al plannen voor een derde deel, maar ik hoop dat Fuhrman die vooral de dragende factor van de film vormt dan iets beter in het script kijkt. Dit is gewoon een gemiste en vooral teleurstellende kans.

Behoorlijk miserabel.

M'n vierde film van William Brent Bell en het wordt er zeker niet beter op. Vind z'n werk zeer middelmatig en ondermaats, eigenlijk alle fronten. Met een rits redelijke acteurs als troef is het verder een uiterst flauwe bleekscheet onder de Horror.

(Blijft) ongelofelijk dat producties als deze in de bios terecht komen, terwijl veel echt goede en originele producties dat vaak niet eens meer halen en in de vergetelheid verdwijnen. 3.5/10*

“The Antichrist is with us!”

Esther [Isabelle Fuhrman] is een 30-jarige, levensgevaarlijke psychiatrische patiënt met een groeistoornis, waardoor ze zich met gemak kan voordoen als een onschuldig 10-jarig meisje. Nadat ze is ontsnapt uit de psychiatrische instelling in Estland, doet ze zich voor als Leena, de al jaren vermiste dochter van de welgestelde Amerikaanse familie Albright. Moeder Tricia [Julia Stiles], vader Allen [Rossif Sutherland] en broef Gunnar [Matthew Finlan] lijken er allemaal iets te gemakkelijk in te trappen, maar wie het weet vol te houden wacht een verrassende plotwending die de tweede helft in ieder geval een stuk aangenamer maakt om naar te kijken, ook al tart het nog altijd de wetten der logica. Een aardige, maar niet geheel geslaagde variant op Damien: The Omen II.

Zeker minder dan de originele film, maar sterk genoeg. Ook dit vervolg kent een onverwachte en spectaculaire plotwending en een meedogenloze Esther. Het niveau van de algehele productie lag wel beduidend lager.

Niet slecht. Van Orphan zelf herinner ik me niet zoveel, maar vond die wel goed. Deze is ook wel redelijk, toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat je als ouders altijd je kind wel herkent. In het geval van de vader dan, want de moeder en zoon komen met een eigen plan dat dan uiteindelijk zwaar mislukt. Beetje knullig. Einde is wel amusant, rest van de film heb je soms wat onderhuidse spanning.

De eerste film was een goede maar publieksvriendelijke (rechtlijnige) film, zonder dus al te grote verrassingen. In die film zag je ook talloze hints en referenties naar Esthers mysterieuze verleden voordat ze bij haar Amerikaanse adoptiegezin terechtkomt. Nu dertien jaar later verschijnt er deze prequel, echter voor wie hoopte op dat achtergrondverhaal pakt deze film teleurstellend uit. Die kant van Leena/ Esther krijg je in deze film minimaal te zien. Alleen de eerste akte speelt zich af in Estland en zeer kort in Rusland, waarna het verhaal al snel doorgaat naar gebeurtenissen in de VS. De makers geven er meer de voorkeur aan om vrijwel dezelfde dingen te doen, in hetzelfde type verhaal als de eerste film. Waardoor het uiteindelijk niet veel meer is dan een herhaling, zonder overigens al te veel geweld of andere horror momenten. Door de plottwist weet het nog een aardige genrefilm te blijven maar hey...het is de voorgeschiedenis dus de uitkomst is al bekend!

Toen Isabelle Fuhrman in de film Orphan (2009) de rol van kindvrouw Esther speelde was ze 11 jaar. Een kinderlijke verschijning met een volwassen moordlustige blik. Heel geloofwaardig. In dit 2e deel is Fuhrman intussen 23 jaar oud. Werk aan de winkel voor de grimeurs om Fuhrman eenzelfde kinderlijk gezicht te geven. De-ageing programmatuur doet de rest. Aan de moordlustige blik hoeft niets te worden gedaan. Die is er nog. Het eindresultaat is weliswaar niet zo authentiek als in de eerste film, maar het functioneert.
Orphan: First Kill is een prima thriller. Het verhaal is simpel en vergt hier en daar wat welwillende inleving van de kijker maar weet heel effectief een spanningsboog vast te houden. Met een furieuze start is de toon gezet. Hoewel de film vervolgens aan tempo inboet en zich in een rustiger cadans voortzet, blijft de heftige aanloop in het achterhoofd opspelen. Op ieder moment kan er iets gebeuren. Dat gegeven suddert en genereert spanning.
In de film wordt veel zonder dialoog afgehandeld. De camera heeft behalve een registrerende een vertellende rol. Zo zeggen schilderijen veel over de personages en speelt een rat een elementaire rol in de opmaat naar de grande finale. De perspectieven die de camera hanteert slagen er bovendien in om Fuhrmann geloofwaardig als klein schepsel te laten rondlopen tussen de volwassen huisgenoten.
En zo is Orphan: First Kill helemaal zo slecht nog niet. Een bloedige film die in bloeddorst niet doorschiet en op tijd inhoudt. De spanning is er bij gebaat. De film biedt zelfs enige ironische humor. Altijd goed en prettig voor de relativering. Er zijn uiteraard betere, spannendere en bloedigere films op de markt, maar Orphan: First Kill viel me desondanks niet tegen.

Aardige thriller. Het verhaal zit aardig in elkaar met een leuke, hetzij wat ongeloofwaardige, twist. De uitwerking is matigjes. Het eerste deel is het beste. Dat is nog tegen het creepy aan. Halverwege de film wordt het allemaal wat minder duister en zeker geen horror wat genre betreft. Ook Esther is niet duivels genoeg, wat in het eerdere deel wel het geval was. Verder is het wel zo nu en doen spannend. Het einde is voorspelbaar en wat slapjes. Het acteerwerk is verder voldoende. Niet de verwachte horrorfilm. 3.0

Ik heb iets met films met een dubbele punt in de titel - of eigenlijk moet ik zeggen, ik heb daar iets tegen. Statistisch scoort zo’n film al gauw een vol punt lager dan zonder die dubbele punt.

Ook hier weer. Het idee om Fuhrman te casten voor de hoofdrol is natuurlijk erg fijn, maar het werkt absoluut niet voor mij - in plaats van dat ik in het verhaal kom zit ik constant te kijken hoe ze haar gefilmd hebben. Maakt dat de hele film ontzettend fake overkomt, en nergens in de verte eng - terwijl het toch horror zou moeten zijn. Leuk om Stiles weer eens een echte rol in een film te zien spelen, maar daar blijft het eigenlijk wel bij.

Leuke prequel die gezien de bloederige opening, de handelingen van de duivelse Esther en de paar kills die nadien nog voorbij komen , maakt dat deze film toch wel neigt naar het genre horror. Fantastisch hoe ze Isabelle Fuhrman opnieuw in deze rol kunnen laten spelen door gebruik te maken van bepaalde camerastandpunten, make-up en effecten. Voor die eerste rol van Esther was ze 11 jaar oud , bij deze film 23 jaar. Ze is misschien iets minder duivels dan in de film van 2009, maar dat is ook te wijten aan het plot waarin ze te maken krijgt met een familie die ook bepaalde geheimen heeft. Jammer van het simpel slot dat veel te gemakkelijk wordt uitgewerkt. 7/10

Orphan kills

Meteen vanaf de eerste minuut wordt al duidelijk dat William Brent Bell een weinig talentvol regisseur is. Het belabberde camera werk en de wazige filter die er gebruikt wordt geven de film een goedkope look en scheppen weinig vertrouwen voor wat komen gaat. Nog minder, wanneer je van tevoren opzoekt welke producties nog meer van zijn hand gekomen zijn. Echter slaat Orphan Kills al snel een onverwachte richting in en wordt er een ander pad bewandeld dan dat je als kijker in eerste instantie verwacht had.

In plaats van een herhalingsoefening zorgt dit voor een welkome, frisse wind en levert het zowaar een uiterst vermakelijk werkje op, zolang je er maar voor zorgt dat je verstand op 0 blijft staan. Een 26 jarige die over moet komen als een meisje van 9 is op voorhand natuurlijk al niet echt geloofwaardig. Net zo min als dat de vader van de vermiste dochter die zij probeert te vervangen, niet doorheeft dat de bedriegster die voor hem staat, zijn echte dochter niet is. Om maar wat voorbeelden te noemen.

Buiten de vele ongeloofwaardigheden en een plot wat zo lek is als een mandje is deze prequel wel veel leuker uitgepakt dan ik op voorhand verwacht had en ben ik in positieve zin verrast. Het origineel blijft weliswaar beter omdat deze gewoonweg van een hoger niveau blijft, maar dit neemt niet weg dat ik zonder meer te spreken ben over het eindresultaat wat hier is neergezet. Meer van dit alsjeblieft

3,5*

Deel 1 toch stukken beter. Hier zou Esther dus jonger moeten zijn dan in deel 1, maar hier is ze duidelijk veel ouder. Te veel toevalligheden. De twist halverwege was wel aardig, ook wel weer vergezocht. Best vermakelijk verder, maar haalt het niet bij deel 1.

Redelijke film over een vrouw in een meisjeslichaam weet te ontsnappen uit een inrichting. Als prequel sluit het verhaaltechnisch prima aan bij de eerste film. Uiteraard is de verrassing er wel vanaf, maar ook deze film bevat een prima plot-twist. Alhoewel de hoofdrolspeelster inmiddels een volwassen vrouw is, wordt ze als meisje overtuigend genoeg neergezet dmv trucage en make-up.

Had mij er niets bij voorgesteld en hield mijn hart al vast. Ook al omdat Cinemagazine slechts 2 sterren gaf aan deze film. Maar ik moet zeggen dat hij mij allesbehalve niet tegenvalt. Uiteraard kan het allemaal niet en al helemaal niet als dit een prequel moet voorstellen met dezelfde hoofdpersoon jaja. En zo zijn er wel meer verhaaltechnisch dingetjes die niet kloppen of niet kunnen. Kijk je daar een beetje doorheen, dan is het best een aardige film en zit er zowaar een kwinkslag in de film die ik niet had zien aankomen. Toen dacht ik nog nu kakt de hele film in, maar opvallend genoeg bleef hij te pruimen. Horror kan ik deze film zeker niet noemen. Het is duidelijk geen Annabel of zo. Een is een aardige thriller, met schuwende randjes richting horror, maar dat wordt het nooit. Het eerste deel heb ik trouwens nog nooit gezien dus ben ik eigenlijk blanco ingestapt in deze film. Wat ik trouwens wel een beetje mis in deze film is de dood van de echte Esther. Waarschijnlijk bij een vechtpartij, maar dit wordt mij niet geheel duidelijk. Of zij ook moedwillig is gedood ook niet.

Toen deze film begon moest ik een beetje denken aan Stonehearst Asylum uit 2014 maar die film staat voor mij op een hoger niveau.

Afijn terug naar Orphan First Kill want afgezien van het wat rommelige verhaal zeker in het begin, vond ik ook het camerawerk en belichting van filters onder de maat. Kennelijk wilde William Brent Bell een soort naargeestige film maken, met heel veel wazige beelden. Dat pakt helaas niet goed uit. De film oogt zo erg goedkoop alsof we naar een jaren 70 film kijken. Jammer want het bederft zo wel een deel van de film.

Okay resumerend dan. Best aardige film met een verrassende kwinkslag die helemaal niet verveeld. De gebruikte instrumenten die we gaandeweg zien in de film komen uiteraard terug in een andere vorm. Helaas is ie wel wat rommelig van aard en is het beeld onder de maat.

Film 3.5
Beeld (BD) 3.5
Geluid 4.0

De eerste "Orphan" uit 2009 vond ik zeer goed qua sfeer, verhaal, ontknoping en cast, maar in deze prequel, die ik gezien heb via "Prime Video", ontbreekt dit alles en is het gewoon een zeer matige B-film.

Leena (Isabelle Fuhrman) ontsnapt uit een Estlandse psychiatrische inrichting en reist naar Amerika waar ze zich voordoet als de vermiste dochter Esther van het rijke gezin Albright in Connecticut. Haar nieuwe leven als Esther verloopt echter niet zoals gepland en de moeder van het gezin, te weten Tricia (Julia Stiles), krijgt al gauw argwaan en zal haar gezin koste wat kost zal beschermen tegen het moordlustige "kind".

In 2009 was "Orphan" een frisse wind in het Horror / Thriller genre. Het script kende een origineel uitgangspunt en het personage Esther was een welkome toevoeging aan het genre. De film en Esther laten een redelijk nare bijsmaak achter en dan heb je het meestal toch goed gedaan als regisseur (in dit geval Jaume Collet-Serra). Nu is er dan, 13 jaar later en in mijn ogen veel te laat, nog een vervolg (een prequel van Orphan).

Behalve dat het nu 13 jaar later is, is Isabelle Fuhrman inmiddels nu 25 jaar oud. Ze speelt hier een personage dat jonger is dan de Esther uit het origineel, waarin zij als 13-jarig meisje een volwassen vrouw speelt. Digitale techniek (zogenaamde "de-aging" techniek) is hier niet gebruikt om Isabelle Fuhrman jonger en kleiner te doen overkomen dan ze in werkelijkheid is. Dus je kunt je voorstellen dat het bijzonder lastig is te slikken dat Isabelle Fuhrman hier een 9-jarig kind moet voorstellen. Maar slecht is het eigenlijk niet gedaan en het komt zelfs soms geloofwaardig over en mede omdat men veel shots van achteren heeft gebruikt en Esther daarbij gespeeld werd door een kind. Al bij de opening, welke zich afspeelt in 2007 in een Estlandse psychiatrische inrichting, is het echter al snel duidelijk dat "First Kill" een kleiner budget heeft dan "Orphan" en dat de geloofwaardigheid vanaf de eerste minuut ver te zoeken is.

Tijdens de opening krijgen we te horen dat de 31-jarige vrouw Leena levensgevaarlijk is en dat ze een schildklierafwijking heeft en dat ze daardoor gestopt is met groeien vanaf haar 10e jaar. Ook krijgen we te zien dat ze graag schildert (wat handig uitkomt, want de vader van het gezin Albright is namelijk kunstschilder) en dat ze al vrij snel ontsnapt en waarbij ze een tweetal personen vermoordt, namelijk een achterlijke perverse / pedofiele bewaker (wiens hoofd ze te tegen een muur beukt) en de nieuwe ingehuurde therapeut Anna (Gwendolyn Collins) die ze met een wielmoersleutel doodslaat in diens huis (ze is namelijk via haar auto ontsnapt uit de inrichting, waarbij ze zich verstopt heeft in de kofferbak). Hier zoekt ze in een computer naar vermiste kinderen. Ze vindt er eentje op wie ze lijkt, namelijk Esther Albright die vier jaar geleden als vermist is opgegeven.

Tijdens de opening is gelijk te zien dat het acteerwerk om te huilen is en de de diverse cast die in de openingsscène Estlanders moeten voorstellen overtuigen geen moment (praten ook gewoon Engels) en in Amerika bij het gezin Albright wordt het er ook niet beter op. Alhoewel het gezin in eerste instantie erg blij is, worden er al snel inconsistenties opgemerkt, en dan vooral door moeder Tricia. Ook therapeut Dr. Segar (Samantha Walkes), die verkennende gesprekken voert met Esther, en detective Donnan (Hiro Kanagawa), die naderhand wordt vermoordt door zowel Esther (steekt hem herhaaldelijk) als Tricia (schiet hem dood), hebben zo hun twijfels. De enige persoon die totaal opgaat in de terugkeer van Esther, is haar vader Allen. Hij heeft vier jaar lang gerouwd om het verlies van zijn dochter en leeft nu, met haar terugkomst, weer helemaal op. Echter, de vrede blijft niet lang bewaard. Er worden zaken onthuld die het daglicht al lang niet konden verdragen.

Ook in Amerika is het acteerwerk weer om te huilen. Julia Stiles, die er niet onaardig uitzag, is een drama en dat geldt zeker ook voor Matthew Finlan (als de irritante en arrogante zoon Gunnar Albright die aan schermen doet) en Rossif Sutherland (als de onnozele schilderende vader Allen Albright). Iedereen acteert op het niveau van een B-film (wat "First Kill" dus ook is) en hoe langer je naar "First Kill" kijkt, hoe sneller duidelijker wordt het dat we hier inderdaad met pure camp te maken hebben. De productie is van een heel ander niveau dan die van het origineel en "First Kill" moet het hebben van zijn hoge onzinfactor waardoor het geheel nog enigszins vermakelijk is. De twist na circa een uur zorgt daar zeker voor.

Zeker de eerste helft (het eerste uur) van de film is erg slecht en bevat het ene na het andere cliché. Ook weet de film dan nergens te boeien (is ook nergens spannend of eng), is de geloofwaardigheid ver te zoeken en is er geen enkele diepgang. De film lijkt dus uit te gaan als een nachtkaars, maar dan komt opeens de campy aap uit de mouw en ontaardt het verhaal in een van de pot gerukt scenario dat zich uitrolt als een heuse "guilty pleasure".

Het is lang afzien en de twist maakt "First Kill" nog enigszins kijkbaar en verandert ook de toon van het verhaal volledig. Eerlijk gezegd zag ik de twist totaal niet aankomen, maar het was wel een zeer leuke twist, waarbij Tricia en Gunnar willen afrekenen met Esther, die nu ineens niet meer de jager is maar het prooi, maar Esther rekent uiteraard af met hen. Eerst probeert ze hen beiden voor de trein te duwen wat mislukt, maar naderhand maakt ze Gunnar thuis af met een kruisboog en een degen en Tricia laat ze van het dak vallen nadat het huis in brand is geraakt. En ook met Allen rekent ze nog af (nadat hij via haar gebit ontdekt dat ze niet zijn Esther is), die ook van het dak valt. Daarna zien we nog Esther eventjes bij Dr. Segar waar er gepraat wordt over adoptie (oftewel de verwijzing naar "Orphan" uit 2009).

Ook zit er nog een komische scène in de film en dat is het moment dat Tricia in de 70e minuut (waarbij Esther al ontmaskert is) tegen Esther (die graag omgaat met Trica's man Allen en ook samen met hem schildert) zegt:

"Well, if you'll excuse me, I'm gonna go upstairs and fuck my husband."

Dat gaat ze inderdaad doen, maar daarbij valt er niets te zien en ook Esther verstoord het al snel. Als wraak stopt ze de volgende ochtend ook een dode vergiftigde rat in haar smoothie, die ze special voor haar gemaakt heeft.

Het neemt niet weg dat in vergelijking met de eerste "Orphan" dit vervolg enorm teleurstelt. Je voelt het eigenlijk ook aankomen vanwege het grote leeftijdsverschil van Isabelle Fuhrman (die wel het beste acteert), maar aangezien "Orphan" uit 2009 echt goed is had ik stiekem toch iets meer verwacht van "First Kill". Het komt er uiteindelijk op neer dat "First Kill" een soort van standaard slasher is, zonder overigens al te veel geweld of andere horror momenten. Je zou het dan ook meer een Thriller kunnen noemen i.p.v. Horror, ware het niet dat het verhaal te weinig spanning of mysterie met zich meebrengt. De film is van alles een beetje, maar weet met nergens in uit te blinken.

Super Fanta film, maar als je dat voor lief neemt, krijg je een aardige thriller. Ik vind dit geen horror!

Vooral de 'plot twist' zorgt voor een geinig gegeven.

Ze hadden wel wat meer tijd mogen steken om de Fanta dingen te onderbouwen/verdedigen, dan zou de film nog sterker worden.

Ik ga zeker deel 1 nog eens kijken. Die vond ik destijds wel beter.

Orphan uit 2009 was een geweldige film. Dat succes was in hoge mate toe te schrijven aan de briljante prestatie van Isabelle Fuhrman. Daarom is het leuk dat zij terugkeert, maar het vervolg (prequel) had natuurlijk veel eerder moeten worden gemaakt. Het is bespottelijk dat zij op 23-jarige leeftijd een meisje van 9 speelt. Dat en de nogal ongeloofwaardige gebeurtenissen waarvoor gekozen is in deze film vader herkent dochter niet, dochter is in vier jaar tijd veranderd van een kleuter naar een veel ouder uitziend kind, moeder weet vanaf het begin dat het haar dochter niet is maar speelt het spelletje mee om de vader weer gelukkig te makenhalen mijn waardering flink omlaag. En dat is heel jammer, want ook deze film had meer potentie en heeft mij desondanks tot het einde geboeid.