Orphan: First Kill (2022)

Leuk om te zien dat Brent Bell echt een heel stuk beter is geworden sinds zeker The Boy 2 en The Devil Inside. Orphan First Kill heeft een kalm maar zelfverzekerd tempo waar gelukkig ook nog best wel wat verrassingen in zitten. Sfeervol camerawerk ook, en het spaarzame gebruik van muziek vond ik ook leuk.

Ik had wel gehoopt op meer puntje van je stoel werk dan nu het geval is: het plot hangt trouwens ook van toevalligheden aan elkaar, maar dat vind ik minder erg dan dat de film eigenlijk helemaal niet eng is.

Gelukkig wel een cast in optima forma, Fuhrmann uiteraard voorop, en dat is dan wel erg leuk.

Absoluut een film waar ik met plezier naar heb gekeken, volgende keer graag wat enger.

3,5*

“I'm gonna go upstairs and fuck my husband.”

Het is al enige tijd geleden dat ik deel één heb gezien, die in mijn geheugen staat als vrij leuke film. Het heeft een tijdje geduurd voor dat deel twee kwam maar, hij is dan eindelijk uitgebracht en ik moet zeggen dat ik me best heb vermaakt met de film. Nee, het is geen waanzinnige horrorfilm met veel moord, het werd nergens echt spannend en is al helemaal niet beter dan deel één. Ik had er overigens geen verwachtingen aan gesteld, het is vooral niet beter dan deel één en inderdaad met ‘Vera’ was de film beter uit.

Neemt niet weg dat de film op een gegeven moment nog best leuk was te volgen. Het begin is wat vreemd, omdat je je gaat vastklemmen aan personages zeker op het begin wat eigenlijk niet helemaal moet, hierdoor is het wat onduidelijk welke kant de film op wil gaan. Gelukkig was het verhaal nou niet bepaald moeilijk te noemen dus die onduidelijkheid nam gauw weg. Daarna kwam de film in een wat sneller tempo wat mij beter lag, met een anderhalf uur duurde de film daardoor precies lang genoeg, en kwam je door de wat hogere tempo makkelijker door de film heen, omdat de film nergens echt inkakt.

De cast was wat dat betreft minder dan het eerste deel. Zelf vond ik het dan wel erg leuk om te zien dat ‘Isabelle Fuhrman’ weer terug is in de film en de rol van ‘Leena’ op haar nam. Natuurlijk wel ouder geworden maar, alsnog het beste om die rol te vervullen. Ook ‘Julia Stiles’ deed het aardig. Voor de rest was de cast nogal b-matig en niet bijzonder te noemen wat, op sommige vlakken wel jammer was op zich.

Ik vond het trouwens wel heel leuk gedaan, want ’Isabelle’ is natuurlijk ook gegroeid door de jaren heen. En hoewel ze nog steeds maar één meter en zestig centimeter is (wat ook niet bepaald lang is) is ze eigenlijk nog steeds te lang voor de personage voor deze film. Daar is aan gedacht, en de medespelers liepen allemaal op extra verhoogde schoenen. Zie bijvoorbeeld ‘Dr. Martens’ maar dan met een nog grotere zool, zo was eigenlijk iedereen standaard een tien tot twintig centimeter hoger, en de schoenen waren dan ook nog eens bewerkt voor een betere look. En nou moet ik zeggen dat dit aardig heeft gewerkt. Dat was een groot pluspunt voor deze film, aan creativiteit geen gebrek.

En ik moet toch zeggen dat ik het concept op zich best wel gaaf vond. Want zoals ik al zei was er aardig wat creativiteit in deze film. De makers wouden overduidelijk dezelfde hoofdpersoon in de film maar, een verouderd gezicht pas je niet zo gauw aan of je moet echt veel make-up gebruiken. Het idee van het kleiner zijn vond ik toch wel geinig maar, nu is ‘Leena’ ook nog eens éénendertig jaar oud waardoor haar rol van onschuldig lief meisje compleet verdraaid en het toch meer creepy is.

Maar, dan kom je eigenlijk bij de horrorscenes die in mijn ogen beter hadden gekund. Ja, er is voldoende bloed en je hoeft je ook geen zorgen te maken dat je niks te zien krijgt, want we zien ’Leena’ geregeld op mensen in steken en de hoofden in slaan, alleen ging het allemaal wel iets té gemakkelijk. Vooral in het begin waar ze nog in de inrichting zat liet de film veel steken vallen, waar onder andere die bewaker werd aangevallen en eigenlijk geen reactie gaf op de aanval. Dat zijn toch wel de minpunten van deze film, en als klap op de vuurpijl toch het einde waar men in een volledig brandend huis kunnen lopen zonder dat hun kleren verbranden of ze stikken door de rook.

Dus ja, het was zeker een vermakelijke film en we knalden er echt doorheen, is het een hoogwaardige horrorfilm; nee. De film laat soms te veel punten liggen, en mocht in mijn ogen toch wat meer horror bevatten, dit maakte de film op te veel momenten toch iets te braaf. Een goed vervolg en ik ben er bang voor dat er ook een deel drie op de planning staat, als hij in het verlengde is van deze film is hij meer dan welkom.

Ook leuk trouwens is het moment wanneer ’Leena’ die auto stal van haar zogenaamde moeder en toen het nummer ‘Maniac’ op de radio voorbij kwam. Leuke toevoeging met een kleine knipoog.

Matig.

Vond het eerste deel ook niet bepaald een hoogstaander binnen het genre. Ik had eigenlijk nog wel vertrouwen in de opinie dat Bell er iets beters uit kon halen dan het eerste deel. De hype rondom de film was best hoog, en Fuhrman die vervolgens terugkeert in haar ooit iconische rol doet ook zeker verwachtingen scheppen.

Jammer genoeg vond ik het er nogal rommelig uitkomen. Bij de eerste film gaf ik het commentaar dat ik het allemaal op een trailer vond lijken qua verloop door de snelheid, maar deze film doet precies het tegenovergestelde. Het is vooral loom en traag, of wekt die indruk voornamelijk. Het zorgt ervoor dat de film nogal een klus blijkt om goed doorheen te komen, en dat is jammer.

Acteerwerk is nog redelijk en een aantal dialogen weten opvallend lollig te zijn, maar uiteindelijk wekt de film vooral de indruk dat de makers niet echt een goed idee hadden waar ze precies aan wilde beginnen. De moorden maken geen indruk, maar vooral de wazige cinematografie en de constant veel te donkere omgeving zorgen ervoor dat de film nergens in excelleert. Vooral dat laatste is vervelend, want zo creëert de film weinig overzicht. Weinig overzicht betekent vervolgens weinig materiaal om van te genieten.

Wat er wel staat is met wat goed acteerwerk en een redelijk verrassend verloop nog wel stabiel, maar vanuit Bell ben ik beter werk gewend. Het was nooit bepaald geweldig, maar deze film is toch net wat matiger en houteriger dan zijn eerdere werk. Blijkbaar zijn er al plannen voor een derde deel, maar ik hoop dat Fuhrman die vooral de dragende factor van de film vormt dan iets beter in het script kijkt. Dit is gewoon een gemiste en vooral teleurstellende kans.

Behoorlijk miserabel.

M'n vierde film van William Brent Bell en het wordt er zeker niet beter op. Vind z'n werk zeer middelmatig en ondermaats, eigenlijk alle fronten. Met een rits redelijke acteurs als troef is het verder een uiterst flauwe bleekscheet onder de Horror.

(Blijft) ongelofelijk dat producties als deze in de bios terecht komen, terwijl veel echt goede en originele producties dat vaak niet eens meer halen en in de vergetelheid verdwijnen. 3.5/10*

Wat een psycho is die Esther.

Deel 1 nooit gezien, maar die ga ik zeker kijken

Verrassend vermakelijk.

Gave film

Kende deel 1 niet.

Psychooooo

Julia styles lijkt op Catherine zeta Jones.

Vette kills en creepy sfeer

Buiten dat viel me op dat de film visueel vrij lelijk oogt. Er hangt een soort blurry waas over de film en ook het camerawerk is weinig bijzonders. Geen idee of het ook zo is, maar het komt over als een b niveau-vervolg.

2,5* [/quote]

Vond hem inderdaad ook wat blurry en wazig. Dacht dat het aan mij lag.

“The Antichrist is with us!”

Esther [Isabelle Fuhrman] is een 30-jarige, levensgevaarlijke psychiatrische patiënt met een groeistoornis, waardoor ze zich met gemak kan voordoen als een onschuldig 10-jarig meisje. Nadat ze is ontsnapt uit de psychiatrische instelling in Estland, doet ze zich voor als Leena, de al jaren vermiste dochter van de welgestelde Amerikaanse familie Albright. Moeder Tricia [Julia Stiles], vader Allen [Rossif Sutherland] en broef Gunnar [Matthew Finlan] lijken er allemaal iets te gemakkelijk in te trappen, maar wie het weet vol te houden wacht een verrassende plotwending die de tweede helft in ieder geval een stuk aangenamer maakt om naar te kijken, ook al tart het nog altijd de wetten der logica. Een aardige, maar niet geheel geslaagde variant op Damien: The Omen II.

Erg mooie prequel van Orphan. Onverwachte plotwendingen, prima sfeer en goed acteerwerk. Dikke voldoende

Aardig tussendoortje in een verder lege bioscoopzaal. Eerste deel niet gezien.

Zeker minder dan de originele film, maar sterk genoeg. Ook dit vervolg kent een onverwachte en spectaculaire plotwending en een meedogenloze Esther. Het niveau van de algehele productie lag wel beduidend lager.

Wel minder als deel 1 maar ook deze keer heeft het wel wat .Gelukkig wel het zelfde meisje (25)oud 1,6 meter. In dit deel zie je iets verschil in haar gezicht . Maar nog altijd beetje spoeky.het acteerwerk is wat matiger ,maar zo voor op de bank kijk ik deze met plezier .Eerst deel 1 gekeken en daar achter deel 2 . Op naar deel 3

Interessante casus waar je alle kanten mee op kunt en dat gebeurt dan ook... De vermeende gezinshereniging is meteen al niet geloofwaardig waardoor je al een twist voelt aankomen. Die twist neemt echter alle spanning weg. Op de vader na bouw je weinig sympathie op voor de hoofdpersonen waardoor hun lot je ook niet echt boeit. Wat rest is dan slechts leedvermaak met clichématig spekakel en een laatste scène waarbij alleen nog de legendarische zin "Are you gonna be my new mom and daddy" (Mikey 1989) ontbreekt. Maar omdat het geen beklemmende horrorfilm is zit je helemaal niet te wachten op een cliffhanger. Je denkt het zal wel en met dat gevoel ga je ook de bioscoop uit.

Niet slecht. Van Orphan zelf herinner ik me niet zoveel, maar vond die wel goed. Deze is ook wel redelijk, toch kan ik me niet van de indruk ontdoen dat je als ouders altijd je kind wel herkent. In het geval van de vader dan, want de moeder en zoon komen met een eigen plan dat dan uiteindelijk zwaar mislukt. Beetje knullig. Einde is wel amusant, rest van de film heb je soms wat onderhuidse spanning.

Een film van William Brent Bell, dat belooft niet veel goeds, remember The devil inside, The boy2 enz

Echt een slechte slaapverwekkende film zoal we het van Bell gewoon zijn.

Misschien tijd voor een andere job, want films maken is duidelijk niet zijn ding......

Het probleem is dat je al weet hoe deze film gaat aflopen, dus die spanning is weg. Toch een ruime voldoende voor de twist halverwege en uiteraard voor Isabelle Fuhrman. Die kan wel wat.

In deel 1 gebruikt ze overigens dezelfde verftechnieken die ze van haar 'vader' in dit deel leert dus dat is wel grappig.

Een verrassende twist halverwege de film die ik niet zag aankomen.

Echter hield het me de hele film bezig dat een 30 jarige actrice een meisje van 10 jaar speelt.

De eerste film was een goede maar publieksvriendelijke (rechtlijnige) film, zonder dus al te grote verrassingen. In die film zag je ook talloze hints en referenties naar Esthers mysterieuze verleden voordat ze bij haar Amerikaanse adoptiegezin terechtkomt. Nu dertien jaar later verschijnt er deze prequel, echter voor wie hoopte op dat achtergrondverhaal pakt deze film teleurstellend uit. Die kant van Leena/ Esther krijg je in deze film minimaal te zien. Alleen de eerste akte speelt zich af in Estland en zeer kort in Rusland, waarna het verhaal al snel doorgaat naar gebeurtenissen in de VS. De makers geven er meer de voorkeur aan om vrijwel dezelfde dingen te doen, in hetzelfde type verhaal als de eerste film. Waardoor het uiteindelijk niet veel meer is dan een herhaling, zonder overigens al te veel geweld of andere horror momenten. Door de plottwist weet het nog een aardige genrefilm te blijven maar hey...het is de voorgeschiedenis dus de uitkomst is al bekend!

Grappig, ik kom er net achter op Moviemeter. dat ik het eerste deel uit 2009 ook had gezien.

Dit vervolg viel mij uiteindelijk tegen.

Het begon allemaal wel aardig dankzij het creepy voorkomen van het meisje maar dit gaat na verloop van tijd wel vervelen. En dat geldt eigenlijk ook voor de film zelf.

De CGI effecten aan het eind waren ook niet erg best.

2.5*

Ik was erg enthousiast toen besloten werd dat er een prequel zou komen op de film Orphan uit 2009 (die ik heel erg goed vond). Zodoende geheel onverwachts bekeken. Helaas teleurgesteld, maar ik had geen hoge verwachtingen na het gemiddelde.

De film begint niet sterk. We zien Esther toen nog Leena in een inrichting. De dialogen en het acteerwerk is al vrij suf, maar ook de manier waarop alles gebeurde is heel erg belabberd. De manier hoe ze vrij komt is vrij makkelijk getoond. Isabelle Fuhrmann zag er overduidelijk niet uit als een kind (maarja, dat hoeft eigenlijk ook niet, omdat ze dat in feite ook niet is).

Daarna zien we hoe Leena de identiteit van Esther overneemt. Hierna gaat het allemaal vrij snel en doet ze zich voor als het verloren kind van een stel + zoon. Op het begin vond ik het al vrij onrealistisch, omdat Leena niet identiek op de echte Esther kan lijken. Tegen het einde volgt er dan ook een twist dat de moeder dit allang wist en zij dit deed om de dood van haar eigen dochter te verdoezelen. Dit vond ik wel goed gedaan, dit bracht de film wat meer tot leven.

Het is alleen niet goed uitgewerkt, het gaat allemaal te snel. En je ziet niet goed hoe de vader weer helemaal opleeft na het terugvinden van zijn 'dochter'. Ook vind ik het vreemd dat hij de neppe Esther niet kan onderscheiden van zijn eigen dochter, ook al was ze al er al heel lang niet meer. Dat vind ik niet kloppen. Ook komen ze er al snel achter dat Esther geen echt kind is. De moeder en zoon worden dan eigenlijk nog valser om haar dan maar uit de weg te ruimen. Esther wil hetzelfde doen, maar hier krijg je heel weinig van te zien. Alleen een moment dat Esther de moeder en zoon voor de trein wil gooien en voor de rest niks. Je voelt niet dat Esther de overhand heeft en duivels is. Ik had eigenlijk nog meer empathie voor haar dan de moeder en zoon. Die hadden veel meer controle over haar dan andersom.

De film is dus absoluut geen horror, maar ook vrij saai. Er gebeurde letterlijk niks. Alleen die twist tegen het einde kan je nog wat noemen. Het eindspel was ook heel kort en simpel. Toen was het klaar.

Nee, hier had veel meer in kunnen zitten. Meer momenten met de familiebanden onderling, meer haat en nijd, meer duistere scenes en meer Esther die een freak is en zich apart gaat gedragen en dit steeds enger en gekker wordt. Dat was allemaal niet in deze film.

Niet spannend of eng. Wel interessant verhaal met goede twisthslverwege.

aardige film die uiteindelijk een verrassend verhaal had maar verder niet eng of spannend

Toen Isabelle Fuhrman in de film Orphan (2009) de rol van kindvrouw Esther speelde was ze 11 jaar. Een kinderlijke verschijning met een volwassen moordlustige blik. Heel geloofwaardig. In dit 2e deel is Fuhrman intussen 23 jaar oud. Werk aan de winkel voor de grimeurs om Fuhrman eenzelfde kinderlijk gezicht te geven. De-ageing programmatuur doet de rest. Aan de moordlustige blik hoeft niets te worden gedaan. Die is er nog. Het eindresultaat is weliswaar niet zo authentiek als in de eerste film, maar het functioneert.
Orphan: First Kill is een prima thriller. Het verhaal is simpel en vergt hier en daar wat welwillende inleving van de kijker maar weet heel effectief een spanningsboog vast te houden. Met een furieuze start is de toon gezet. Hoewel de film vervolgens aan tempo inboet en zich in een rustiger cadans voortzet, blijft de heftige aanloop in het achterhoofd opspelen. Op ieder moment kan er iets gebeuren. Dat gegeven suddert en genereert spanning.
In de film wordt veel zonder dialoog afgehandeld. De camera heeft behalve een registrerende een vertellende rol. Zo zeggen schilderijen veel over de personages en speelt een rat een elementaire rol in de opmaat naar de grande finale. De perspectieven die de camera hanteert slagen er bovendien in om Fuhrmann geloofwaardig als klein schepsel te laten rondlopen tussen de volwassen huisgenoten.
En zo is Orphan: First Kill helemaal zo slecht nog niet. Een bloedige film die in bloeddorst niet doorschiet en op tijd inhoudt. De spanning is er bij gebaat. De film biedt zelfs enige ironische humor. Altijd goed en prettig voor de relativering. Er zijn uiteraard betere, spannendere en bloedigere films op de markt, maar Orphan: First Kill viel me desondanks niet tegen.

Weer bijzonder geslaagd.

Kan genieten van zulke filmpjes.

Aardige thriller. Het verhaal zit aardig in elkaar met een leuke, hetzij wat ongeloofwaardige, twist. De uitwerking is matigjes. Het eerste deel is het beste. Dat is nog tegen het creepy aan. Halverwege de film wordt het allemaal wat minder duister en zeker geen horror wat genre betreft. Ook Esther is niet duivels genoeg, wat in het eerdere deel wel het geval was. Verder is het wel zo nu en doen spannend. Het einde is voorspelbaar en wat slapjes. Het acteerwerk is verder voldoende. Niet de verwachte horrorfilm. 3.0

Aardig vervolg op het verrassende eerste deel. Het begint allemaal erg goed. Acteerwerk is in orde, soundtrack is ok en het script laat hier en daar een steekje vallen, maar dat is helemaal niet erg. Op ongeveer driekwart van de film gaat het mis: ineens gaat het tempo zo snel dat je denkt dat je een stuk hebt gemist. En het einde is voorspelbaar. Jammer. Had er een kwartiertje aangeplakt om het verhaal beter te vertellen. 2,5*

Volgens MM een pure horror, te belachelijk voor woorden

Wel een goede prequel van Orphan, blijft in dezelfde lijn, vlot kijkende misdaad/drama/thriller

3*

Ik heb iets met films met een dubbele punt in de titel - of eigenlijk moet ik zeggen, ik heb daar iets tegen. Statistisch scoort zo’n film al gauw een vol punt lager dan zonder die dubbele punt.

Ook hier weer. Het idee om Fuhrman te casten voor de hoofdrol is natuurlijk erg fijn, maar het werkt absoluut niet voor mij - in plaats van dat ik in het verhaal kom zit ik constant te kijken hoe ze haar gefilmd hebben. Maakt dat de hele film ontzettend fake overkomt, en nergens in de verte eng - terwijl het toch horror zou moeten zijn. Leuk om Stiles weer eens een echte rol in een film te zien spelen, maar daar blijft het eigenlijk wel bij.

Leuke prequel die gezien de bloederige opening, de handelingen van de duivelse Esther en de paar kills die nadien nog voorbij komen , maakt dat deze film toch wel neigt naar het genre horror. Fantastisch hoe ze Isabelle Fuhrman opnieuw in deze rol kunnen laten spelen door gebruik te maken van bepaalde camerastandpunten, make-up en effecten. Voor die eerste rol van Esther was ze 11 jaar oud , bij deze film 23 jaar. Ze is misschien iets minder duivels dan in de film van 2009, maar dat is ook te wijten aan het plot waarin ze te maken krijgt met een familie die ook bepaalde geheimen heeft. Jammer van het simpel slot dat veel te gemakkelijk wordt uitgewerkt. 7/10

Minder dan het eerste deel. allereerst vond ik het super ongeloofwaardig maar na de moeders verklaring zakte dat gevoel. Al hoewel doen ze niet eerst een dna test voor ze een kind afgeven? door het eerste deel weetje al hoe het afloopt ook. Ook vind ik Esther veel ouder lijken en voor mij duidelijk dat het geen kind is. Verder vermakelijk filmpje hoor en niet te lang.