Brian and Charles (2022)

Grappige, soms aandoenlijke film over een eenzame man (David Earl) die uit alledaagse rommel een robot weet te bouwen om hem gezelschap te houden. De onderkoelde humor werkt aanstekelijk en het simpele maar oprechte verhaaltje is doeltreffend, alhoewel soms iets te voorspelbaar uitgewerkt. De stem van robot Charles (Chris Hayward) is geweldig.

Hoofdrolspeler deed me denken aan de combinatie van 'Mr Bean' en 'De Vieze Man' van van Kooten en de Bie. Lijkt aanvankelijk een docu als 'Man bijt hond' waar hoofdrolspeler aan de cameraman uitlegt hoe zijn leven eruit ziet en er is zelfs communicatie onderling. Wat hij laat zien is de uitvindingen die hij doet. Dit zijn nutteloze dingen als een afwasborstel op een boormachine en een riem waar je eieren in kan stoppen. Totdat hij plotseling een robot bouwt die, hoewel er duidelijk als een man met doos over zijn hoofd uitziet, heel slim is. Eerst gedraagt de robot zich als een kind maar gaat als heel snel puberen en wilt de wijde wereld in. Vond het een beetje te overdreven. Hoofdrolspeler is te 'bang', robot is iets te 'slim', buren zijn te 'agressief'. Maar uiteindelijk kijkt het plezierig weg en de grauwe omgeving is mooi gekozen.

Brian [David Earl] is een excentrieke kluizenaar die zijn tijd in een plattelandsgemeenschap verdrijft met het in elkaar knutselen van zinloze constructies. Om de eenzaamheid te verdrijven sleutelt hij een robot [Chris Hayward] in elkaar die hij Charles noemt en zijn beste vriend wordt. Gefilmd als een faux-documentaire à la Christopher Guest met een scenario dat vooral bestaat uit wat losse, zo nu en dan vermakelijke ideeën. Van een verhaal of van karakterontwikkeling is amper sprake. Uitbreiding van een korte film uit 2017 die ook weinig meer was een verzameling aan losse ideetjes van wisselende kwaliteit rondom een niet onaardig basisidee.

Ik apprecieer deze film om zijn onschuld. Om zijn speelsheid en luchtigheid waarbij een creatieve eenzame ziel een buddy creëert. Een soort van Frankenstein, maar dan de olijke zachtaardige versie ervan. Geen tot leven gewekt lijk, maar een allegaartje van verzamelde rommel dat letterlijk een tweede leven krijgt.

Zelden ben je dan beter af in het Verenigd Koninkrijk waar je een pittoreske vibe van sappige dialecten, Britse humor en mooie landschappen. De gemene buren waren echt wel de vreemde eend in de bijt. Leuk wordt het wanneer Charlie de eigenzinnige koppigaard begint uit te hangen. Hij beseft immers niet dat de beperkingen die hem worden opgelegd zijn veiligheid garanderen.

Uiteraard allemaal wat zoet en clichématig. Erg voorspelbaar ook, maar ik kon het wel hebben deze feel good film met het hart op de juiste plek. Niet onaardig. Die mockumentary-stijl was ook even wennen, hoefde wel niet perse. Kon best ook eindigen met een 3,0*, maar ik geef hem het voordeel van de twijfel.