The Doors: Live at the Bowl '68 (2012)

De film laat een spetterend optreden van The Doors op de top van hun kunnen zien waarbij ze met name de bekendere nummers van hun eerste drie albums spelen. De registratie van dit concert uit 1968 wordt voorafgegaan door een warrig interview met de muzikanten die nog leven over het laatste album met Jim Morrison, LA. Woman, ter ere van het 50-jarig jubileum van dat album. Volgens de interviewer is dat het beste album van The Doors, maar ikzelf heb altijd meer van de vroegere, psychedelische albums (en dan met name het gelijknamige debuutalbum) gehouden zodat ik me meer dan uitstekend vermaakte bij het concert uit 1968.

Wel zijn de twee nummers van L.A. Woman die live door de oude rakkers worden gespeeld fijn om live te zien, want ze laten goed de kracht van The Doors zien: niet alleen is de muziek geworteld in de blues, hetgeen met name L.A. Woman kenmerkt, maar de muziek van The Doors heeft ook wat weg van een jam-sessie van jazz-muzikanten. Bij de vroegere muziek die The Doors in 1968 speelde hoor je zo mogelijk nog beter hoe de songs een soort jam-sessies zijn met niet alleen de nodige solo’s maar met aldoor een muzikale creativiteit door alle leden, grenzend aan het experiment, dat The Doors boven de meeste andere bands verheft. Het hallucinante orgeltje van Ray Manzarek maakt de kermis compleet en geven The Doors hun unieke sound. PS. Bij het kijken naar het concert zat ik even te zoeken naar de bassist, maar de band heeft geen bassist: de organist Ray speelt ook de baspartijen op z’n orgel, hetgeen mijn bewondering voor hem nog groter maakt.