Licorice Pizza (2021)

Droppizza. Beide etenswaren een eigenzinnige smaak, wat op het eerste gezicht niet bij elkaar past. Naar mate je er meer van proeft kan het best wel een prima combinatie zijn. Iets wat ik ook had met de hoofdpersonen. Wellicht is dit dan ook zo de uitleg geweest van meneer Anderson, wie weet.

De film gaat alle kanten op, en je ziet niet waar het heen gaat. Ik kon weinig meer uit het verhaal halen dan "een periode uit het leven van", maar toch bleef het me boeien. Wist eerst niet dan "de zoon van" meedeed in de film, maar hij lijkt er ongelooflijk veel op. Zowel qua gezicht, als qua spel; verborgen talent.

Ik had nog nooit van Alana Haim gehoord, maar die stal op alle fronten de show; een frisse wind door Hollywood. De film toont het "simpele leven" van de 70's, toen alles nog kon en niets te gek was. En dat doet het goed. Je waant je ook echt in die periode. Prima film en wellicht in de toekomst nog het herzien waard. Voor nu 3,5*

Met tegenzin de film opgezet omdat hij me niet aansprak. Ik weet niet waarom. Misschien omdat ik geen drop lust. Geen trailers vooraf gezien en geen echte connectie met het werk van Anderson (i know, shame on me).

Wel laat het dan een dubbele schande zijn dat ik zo bevooroordeeld was want wat heb ik hiervan genoten. Alana en Gary zijn zo verschrikkelijk aandoenlijk samen en hun relatie komt heel geloofwaardig over. De sfeer, de beelden, de warmte, de soundtrack lieten me nostalgisch worden naar een tijd die ik nooit meemaakte. Prachtig vormgegeven en een verhaal dat alle kanten op gaat, in de goede zin dan wel.

Persoonlijk favorietje geworden deze.

4,5*

Sympathieke maar niet echt geslaagde film waarin Anderson te veel leunt op de twee hoofd karakters en losse ideeën (lange scenes) aan elkaar knoopt zonder dat er echt lijn in zit. Het lukt niet echt mee mee te leven met Gary en Alana, vooral omdat de avondturen die zij beleven nogal vergezocht zijn en de dialogen vaak matig zijn. Zo praat Gary als een veertiger en komt niet over als een onbevangen jongen, wat hij wel speelt. De sluimerend romance tussen die twee komt (onder andere) hierdoor dan ook totaal niet uit de verf.

Onderhoudende d e c e p t i e, maar Alana Haim maakte het sowieso de moeite waard. -edit- En ik vermoedde het al, Cooper Hoffman blijkt inderdaad 'de zoon van'.

De kleine rollen van grote namen (vooral die van Penn - waarom weet ik niet, maar ik kan hem soms gewoon niet uitstaan) waren overbodig, ook al zie ik Tom Waits altijd graag.

Deze kleurrijke film bekeken en was wel een leuke film. Toffe muziek en ook de cast was goed op dreef. Het verhaal verveelde ook niet.

Even meegepikt op de BBC en dan vooral vanwege de goede beoordelingen. Want Licorice Pizza was 2 jaar terug toch wel een hele grote naam bij de Oscar uitreikingen, dus dat wekt altijd wel de interesse. Het sluit echter niet uit dat je er vervolgens niks mee hebt, want daar draaide het vervolgens helaas wel op uit.

Paul Thomas Anderson is anders wel een regisseur die ik goed kan waarderen met There Will Be Blood, Magnolia en Boogie Nights. Toch heeft hij ook wel eens een missertje want zo lijkt de Phantom Thread niet helemaal te slagen net als The Master, en zo deed Licorice Pizza mij ook eigenlijk niets. Duidelijk is wel wat Anderson voor ogen lijkt te hebben met een fase uit het leven van de jonge Gary met zijn vlam en anders kan er gemakkelijk een ode voor nostalgie in gezien worden. Want het geheel heeft regelmatig een mooi tijdsbeeld, een fraaie soundtrack en een apart en tevens dromerige sfeertje.

Maar dat is het dan ook wel en daarmee te weinig. Want eerlijk gezegd heb ik geen moment iets met Gary en Alana terwijl een ander het aandoenlijk, realistisch en betoverend vind. Tsja, en er valt van te zeggen, de schuchtere stappen van een jonge stel. De onzekerheid, het verlangen, momenten van teleurstelling en wrijving. Buiten dat zijn er teveel lange scenes waarin voor mijn gevoel te weinig gebeurd, snap ik ook niet wat zo'n karakter als Jack Holden met zijn motorsprong nu eigenlijk toe moet voegen. Het is allemaal verre van doorsnee en cliché maar zal ze eens gezegd heb ik er ook helemaal niets mee. Een voldoende voor de moeite wat mij betreft maar dan snel door met de volgende.

Weer een leuke en frisse film van Paul Thomas Anderson. Deed me heel erg denken aan The Master, in de zin dat het eigenlijk een verzameling losse scenes is. Je kan stukken ook afzonderlijk bekijken, want de relatie tussen de hoofdrolspelers gaat nogal van hot naar her. Als je op zoek bent naar een goed plot met een afgesloten verhaal, dan is dat wel even schrikken, maar als je je laat meenemen door de sfeer, dan is het goed te doen!

Licorice Pizza staat naar mijn smaak voor kleur en vorm, die door PTA ook weer in deze film fantastisch uit de verf komen, door met fijnbesnaarde penseelstreken de mens met al zijn tekortkomingen centraal te stellen. Sowieso is een film met Tom Waits bijvoorbaat al meer dan geslaagd.

Waar een kruising van godsdienst, politiek, geaardheid en business maken wordt samengesmeed tot een sterk staaltje van afstoot en aantrekkingskracht. Alleen op zoek, doch samen sterker. Haim en Hoffman acteren levensecht. Verder Sean Penn met Tom Waits briljant gecast. Veel verwijzingen naar.... met uitstekende muziekkeuzes en hilarische shots, bijv. t 2e shot van de kalende man met de flipperkast. Toppertje.. 4,2*

Er zijn genoeg pluspunten te noemen wat deze vrij aparte film betreft. Geen platgereden paden. De 70's ogen prachtig. De soundtrack is fijn. En Haim excelleert.

Hoffman speelt ook prima, maar ik vind hem persoonlijk toch een miscast. Ik vind zijn uitstraling totaal niet aansluiten bij de opgeschoten, vroegwijze en charmante tiener die hij is.

En zo wringt er voor mij wel meer aan Licorice Pizza. Soms is de film vrij geestig, soms ontroerend. Maar net zo vaak los zand of simpelweg saai.

Ik kon mezelf er niet van weerhouden geregeld even met mijn telefoon bezig te zijn. En dat is geen goed teken.

Anderson met zijn tweede film over liefde achter elkaar. Deze heeft voor Andersons doen een lossere structuur. En dat lijkt het voornaamste wat hij hiermee wilde. De lossere structuur past erg goed bij het rusteloze van opgroeien. Waar Anderson vaak strak gestructureerd is en een zorgvuldige sfeer heeft, zit deze film vol sfeer twists en turns. Veel aandacht voor het tijdbeeld waarbij Anderson waarschijnlijk zelf heeft gebaden in nostalgie en vrijwel geen grote thema's. En toen had ik alles ingelopen.

Soms heb je van die films waar je vanaf de eerste minuut wordt meegezogen om er dan een dikke 2 uur later uit te komen met een gelukzalig gevoel. Licorice Pizza mag zich zeker en vast zo'n film noemen. Paul Thomas Anderson heeft hiermee een erg warme, sfeervolle, kleurrijke en speelse film afgeleverd.

Vanaf de eerste minuut zat ik meteen in de film zoals het mij niet vaak overkomt. De openingsscène waarbij Gary Alana ontmoet tijdens het nemen van de schoolfoto is een echt pareltje. Niet alleen het camerawerk is hier van een hoog niveau, maar er zit ook meteen een heerlijke vibe in de film die niet meer verdwijnt.

Voor het grootste deel is dit te danken aan de geweldige hoofdrolspelers Cooper Hoffman en Alana Haim. Ik wist eerlijk gezegd niet dat de zoon van Philip Seymour Hoffman hierin meespeelde (ik heb de film zonder enige voorkennis opgezet), maar de gelijkenis is in ieder geval treffend. Cooper Hoffman speelt hier werkelijk de pannen van het dak. Hij komt erg naturel, charismatisch en charmant over en past perfect bij het personage Gary die iedereen rond zijn vingers windt als acteur en ondernemer. Alana Haim moet zeker niet onderdoen, want zij zet haar personage op een even naturelle manier neer en de chemie tussen hun beide is van een niveau dat ik al een tijdje niet meer gezien heb. Hun relatie is nogal ongewoon, want zij is een stuk ouder en staat anders in het leven, maar hun gevoelens voor elkaar zijn te groot waardoor er een heerlijk spel ontstaat van aantrekken en afstoten. Het wilt wel wat zeggen dat grote kleppers als Sean Penn, Tom Waits en Bradley Cooper (wiens rollen ook allemaal erg sterk zijn) hier volledig ondergeschikt zijn.

Er zijn genoeg films die mooi gemaakt zijn en sterke acteerprestaties bevatten, maar soms de neiging hebben om wat in te zakken en minder boeiend te worden. Dat is dan ook iets waar Licorice Pizza een verschil in weet te maken. Het is een aaneenschakeling van heerlijke scènes die te talrijk zijn om allemaal op te noemen. Om er toch een paar op te noemen die me het meest zullen bijblijven naast de openingsscène zijn de scènes waar Alana op een sexy manier een waterbed moet verkopen, het stille telefoongesprek tussen Gary en Alana en de vrachtwagenscène.

Licorice Pizza is een waar pareltje en één van de beste films die ik in een tijdje gezien heb en meteen ook mijn favoriet van Paul Thomas Anderson. Nu ben ik wel heel benieuwd geworden naar One Battle after Another.

4.5*

Alana Haim [Alana], een vrouw van 29 à 30 die een vrouw van 25 speelt en er zowat 18 uitziet.

meets

Cooper Hoffman [Gary], een jongeman van 18 die een tiener van 15 speelt, maar zich 30 waant.

Samen in een toxische knipperlichtrelatie die ze vooral niet als dusdanig willen benoemd hebben, waarbij het me moeilijk valt sympathie voor één van beide personages te krijgen. Nu, voor bijna geen enkel personage in deze film. Daarvoor lijkt hij ook zeker niet gemaakt. Wat ik wel heb... ik hou van de '70s, maar door deze film komt die periode niet als al te fijn over. En heb moeite om dingen te geloven, de hele film lang. Ondanks dat alles weet hij wel de aandacht te blijven vasthouden, da's dus ook wel iets. Er gebeurt ook vanalles, een allegaartje aan totaal losstaande zaken (soms boeiend, soms wat minder), met één constante doorheen alles...

Alana & Gary die terug naar mekaar toe rennen.