Licorice Pizza (2021)

Nieuwe Paul Thomas Anderson!

❤️❤️❤️

‘Licorice Pizza’ Trailer: Paul Thomas Anderson Directs Bradley Cooper | IndieWire

Trailer doet me weinig. Vind die puber filmpjes vaak niks aan, vervelend onderwerp voor een film.

Vanaf 27 januari 2022 in de bioscoop (Universal Pictures International Netherlands)

Een nieuwe PTA, dat overtreft al mijn verwachtingen voor 2022. Plot kan me al goed bekoren trouwens, genoeg voor PTA om weer met een unieke sfeerschepping te komen.

Leuk dat Anderson voor twee totaal onbekende gezichten in de hoofdrollen kiest. En minstens zo leuk dat oude rotten Tom Waits en John C. Reilly ook van de partij zijn. Ben benieuwd. Intussen The Master nog eens opsnorren.

Nice! In Los Angeles in de jaren 70. Met de zoon van Philip Seymour Hoffman. De fans van Boogie Nights zijn enthousiast

De eerste positieve reviews komen al los.

Heb hier echt zo veel zin in.

Licorice Pizza Review: Alana Haim Is A Revelation In Paul Thomas Anderson's Wonderful Trip Back To The 1970s - slashfilm.com

Een feestje hoor, de nieuwe PTA. Liefdevolle ode aan de jeugd, de liefde, de seventies en optimisme. Bol van charme. En wat mij betreft meer de vroegere PTA dan zijn recentere films. Minder serieus, strict en strak, dichter bij de zwierigheid en lichtvoetigheid van Boogie Nights en Punch-Drunk Love en qua grote variatie aan karakteristieke personages ligt de film zelfs in de buurt van Magnolia.

Maar begrijp me niet verkeerd: de film mag dan zwierig zijn en minder strak aandoen dan (de ook geweldige) Phantom Thread, The Master en There Will Be Blood, maar alles is volledig gecomponeerd en tot in perfectie uitgevoerd (dat zijn Boogie Nights en P-DL natuurlijk ook). We zien weer heerlijke lange, virtuoze takes die om personages heen draaien. De opening bijvoorbeeld is al een groot genot: je volgt in een lange take de twee hoofdpersonages, lopend, Gary flirtend en dartelend om Alana heen. Twee acteurs zonder noemenswaardige ervaring, maar ze komen zo vrij, speels en naturel over. Je hebt meteen door: zij kunnen er wat van; kom maar op.

En zo volgen er nog eindeloos veel scènes. Die losstaand gewoon heel erg fijn en soms heel humoristisch zijn, en ondertussen de sfeer van de jaren '70 schetsen en het verhaal van Gary en Alana vertellen.

Het oogt allemaal weer heel fraai, de muziek is erg fijn en dan de acteurs... Kleurrijke bijrollen van Sean Penn, Bradley Cooper en Tom Waits (mijn grootste muzikale held in een film van één van mijn grootste filmhelden!) en zo'n beetje alle PTA-regulars komen langs, in piepkleine rolletjes. Behalve natuurlijk Philip Seymour Hoffman. Maar zijn zoon draagt de film. In zijn acteerdebuut, als ik het goed begrijp. En man, wat is hij goed.

Psychologisch graaft de film lang zo diep niet als PTA's recentere films, maar ik vind het heerlijk dat hij weer zo'n charmante, (ogenschijnlijk) losse, liefdevolle, optimistische ode heeft gemaakt. Dik twee uur genieten.

De beschrijving zegt me totaal niks. Als ik dat lees nodigt het mij in ieder geval niet uit om te kijken. Maar als ik dan lees dat het een film is van Paul Thomas Anderson, maakt me dan weer wel nieuwsgierig, want die heeft nog maar weinig echte slechte films gemaakt vind ik.

Eerste prijzen zijn binnen.

National Board of Review 2021 Winners List – The Hollywood Reporter - hollywoodreporter.com

Kans lijkt me groot dat die ook de Oscars gaat winnen om de simpele reden dat PTA wel eens aan de beurt is.

Ik smelt compleet weg bij het zien van de trailer.

Die shots van eenvoudige aanrakingen tussen de hoofdpersonages doen mijn hart nu al sneller kloppen.

Daarnaast ook eens fijn om een hoofdpersonage te zien die qua uiterlijk gewoon vergelijkbaar is met de gemiddelde mens (inclusief mezelf), in plaats van altijd dezelfde populaire knappe koppies.

Nu natuurlijk afwachten of dit gaat worden wat ik ervan hoop, maar PTA mag zich dan naast Leone en Malick gaan nestelen.

Man ik hoop zo erg dat deze film PTA eindelijk zijn welverdiende Oscar bezorgt. 8 Oscarnominaties en nog steeds met lege handen staan. Eigenlijk bizar voor een van de beste regisseurs van zijn generatie.

Nominatie misschien. Winnen gaat niet gebeuren waarschijnlijk (volgens GoldDerby, meestal wel betrouwbaar).

1. Jane Campion (torenhoog favoriet)

2. Denis Villeneuve

3. Kenneth Branagh

4. Steven Spielberg

5. PT Anderson

2-5 staan heel dicht bij elkaar, maar ver weg van de andere concurrenten zoals Del Toro, McKay, Heder, Ducournau, Marcus Green en Larrain.

Als Campion wint is het puur en enkel omdat ze geen piemel heeft.

Villeneuve gaat niet eens genomineerd worden. Was toch best saai en ‘forgettable’.

Over Del Toro’s film was men juist erg lovend.

Dit is niet mijn mening he ; -). Dit zijn de 'odds' om te winnen. Wel mooi om te zien trouwens dat zo'n kleine film als Coda zo hoog staat overal. Ook bij nominatie beste film. GoldDerby

No hard feelings

Maar als Power of the dog wint doen de Oscars zichzelf geen plezier. Voor het grote publiek veel te saai en traag. Als ze wat relevantie willen terugwinnen hebben ze veel meer baadt bij een grote feel good film als West Side Story of Licorice Pizza.

Bij Kino op 70mm te zien als ze weer open mogen.

❤️❤️❤️

Teleurstellend. Haim zussen konden hun lach niet inhouden. Als het een oudere man met tiener was werd de film verboden. Maar oude vrouw met tiener is prima. Plot was onduidelijk en dit was een onderontwikelt script.

Gelukkig is dit nu niet verboden. Preutse onzin!

Ps. PTA films draaien nooit om het plot.

Preutse onzin. Dat is pedofilie! Cuties kreeg onterecht kritiek en deze puinhoop van een film is geprezen. Ach ja

Moraalridder. Leeftijd is ook niks meer dan een natuurwetenschappelijke grootheid.

Zegt niks over de ontwikkeling van de persona. Daarbij mag je in Nederland met wederzijdse instemming gewoon seks hebben vanaf je 15e.

En daar is het probleem van de film: welke ontwikkeling? The last duel of the unforgivable waren super sterk en geen enkele waardering.

Nee hoor, seks mag je hebben vanaf 0. Je kan enkel gestraft worden door seks te hebben met iemand jonger dan 16 (of 12 binnen het huwelijk). 16 en 15 is voor een van de twee strafbaar (15 en 15 voor beiden trouwens), al zal geen rechter zo’n iemand straffen (daar zijn ook uitspraken van te vinden). En of je als vrouw gestraft kan worden is ook maar de vraag aangezien het om seksueel binnendringen van de ander gaat, en ja, als vrouw doe je dat niet.

Ok, dan is het nu 16. Nog steeds maakt dat de relatie in LP legaal in Nederland, maar in de jaren 70 lag dit nog lager. Dus toen was het al helemaal geoorloofd. Is vooral een teken van ‘een woke moraliteit uber mensch gedrag. Men denkt dat men het beter weer en het moreel gelijk aan z’n kans heeft.Maar dat is niks meer dan een tijdsbeeld. Soort Marvel Hype. Uiteindelijk is de natuur de enige waarheid. En waarom zou een vrouw vanaf haar 13e of 14e kinderen kunnen krijgen, maar seks uit den bozen zijn? (Vraag geldt ook voor jongens)

Hebben we ooit voor een andere soort besloten dat seks de eerste jaren dat je vruchtbaar bent, strafbaar is?

Deze week in België uit, volgende week officieel in Nederland. Maar ik ben bang dat we deze film nooit in Nederland op het grote doek te zien gaan krijgen.

Hij gaat in Kino op 70 mm draaien, dat gaat heus wel door op een moment.

Zou me trouwens verbazen als er niet flink versoepeld wordt. Geen enkel land om ons heen heeft dit soort idiote maatregelen. Ziekenhuizen zijn ook nergens zo leeg…. Er is meer in het leven dan een leeg ic bed.

Paul Thomas Anderson did it again! 4 jaar na Phantom Thread maakt hij weer een geweldige film. En toch is het weer iets helemaal anders geworden. Een romantische en speelse film, gesetteld in de jaren '70. De 2 hoofdpersonages zijn nieuwe gezichten, al zullen muziekliefhebbers Alana Haim (en haar zussen in de film) misschien wel herkennen van hun band Haim. Ze laat duidelijk zien dat ze ook geweldig kan acteren. Cooper Hoffman (zoon van de legendarische Philip Seymour Hoffman) is haar tegenspeler met een personage gebaseerd op acteur en producer Gary Goetzman, die later als producer trouwens verantwoordelijk was voor films als Silence of the Lambs, Mamma Mia en Where the Wild Things Are. Al is dat eerder een leuk weetje dan relevant in deze film.

De combinatie van Paul Thomas Anderson als regisseur en schrijver van de film met de zeer fijne cast zorgt voor een hele speelse film die je als kijker de volle 2 uur aandacht laat genieten. De chemie tussen Alana en Gary in de film werkt wel, er is voldoende te zien, vele kleurrijke randfiguren die het geheel verder aankleden en je gaat buiten met een warm gevoel.

Gisteren erg kunnen genieten van Licorice Pizza, de nieuwste van Paul Thomas Anderson. De film is een absoluut feestje op het gebied van sfeer, beelden en muziek. Deze drie aspecten evoceren een zalig ongedwongen, relaxte '70s sfeer, waar ik zonder al te veel moeite twee uur lang in werd meegesleurd. Qua losse plotstructuur en geromantiseerde sfeer doet het wat denken aan Once Upon a Time in Hollywood, hoewel de vergelijkingen daar ook stoppen. De gekozen kleurfilter en het virtuoze camerawerk tonen Andersons technische kunde en vakmanschap, hoewel dat geen verrassing meer mag heten. De aandacht voor detaillering is fantastisch, er zijn denk ik weinig regisseurs die een voorbije periode zo authentiek tot leven kunnen wekken op het grote scherm. Met authentiek bedoel ik overigens niet per se realistisch in de strikte zin van het woord; dat dit een geromantiseerde en geïdealiseerde love letter is aan de jaren zeventig in z'n geheel, en aan opgroeien/volwassen worden in dat decennium in het bijzonder, wordt niet onder stoelen of banken gestoken. Rode draad in dit geheel zijn de personages Alana en Gary, en hun onlosmakelijke band van aantrekken en afstoten. Deze rollen werden méér dan fantastisch geacteerd door Alana Haim en Cooper Hoffman, die beide heel erg naturel en charismatisch overkomen. Er zitten genoeg andere klassenbakken van acteurs in bijrollen (waarbij vooral een fantastische Bradley Cooper niet onbenoemd mag blijven), maar werkelijk iedereen wordt overklast door de aanstekelijke chemie tussen Haim en Hoffman. Het einde van de film is lekker happy en lief, maar iets anders had niet bij Licorice Pizza gepast .

Niet élk gedeelte in het verhaal is even interessant, maar zoiets heb je wel vaker wanneer je te maken hebt met een lossere vertelstructuur. De momenten dat Anderson puur inzet op sfeer en gevoel, is het absoluut genieten van elke seconde, en dat soort momenten zitten er gelukkig veelvuldig in. Door de onbezorgde en spontane vibe van de film, zal het ook zeker geen straf zijn om hier nog eens naar terug te keren. 4*.