Un Autre Monde (2021)

Een degelijke filmhuis over een wat ouder koppel dat na een huwelijk van enkele decennia uit elkaar gaat. De man heeft een directeursfunctie en leeft voor zijn werk. Zijn vrouw was het echter beu om tweede viool te zijn en nam niet langer genoegen met de financiële compensaties van rijkdom en luxe, hoewel bij de bemiddeling tussen de advocaten de man het gevoel kreeg nog eens extra gepluimd te worden.

Philippe loopt echter nog een tweede blauwtje op. Ook op het werk loopt het niet op wieltjes en zware saneringen en personeelsbesparingen dringen zich op. Hij wordt onder druk gezet door eigenaars uit de VS en wordt voor voldongen feiten geplaatst. Bovendien wordt hij - hij die nota bene zijn ziel heeft verkocht aan het bedrijf - niet langer au sérieux genomen.

Philippe is een man met een geweten en dat wringt want hij bracht hem nergens tot nu toe. Zijn huwelijk en carrière staat op instorten. Un autre monde is een sobere film met een sociale touch binnen de gehaaide zakenwereld. Niet wereldschokkend, maar zeker meer dan degelijk.

Net als de films van Ken Loach geeft deze film scherpe maatschappijkritiek op een realistisch ogende en dus overtuigende manier, ditmaal met als doelwit de multinational die cijfers (winst) boven de mensen (personeel) plaatst. Het onthutsende drama toont een ijzingwekkende hiërarchie waarin aan de top zelfs geen mens meer staat maar nog louter de ‘markt’ met de waarde uitgedrukt in de beurskoers die als een onmenselijk monster ‘moedige’ leiders eist die ‘moedige’ beslissingen durven nemen die inhouden dat de mensen op de werkvloer en andere ondergeschikten worden ontslagen, uitgebuit en bedrogen.

Ik verwachtte een escalatie van spanning en drama, totdat de hoofdpersoon, de directeur van een vestiging in Frankrijk die 10% van zijn personeel moet ontslaan, die in scheiding ligt wegens z’n werkdruk en wiens zoon opgenomen is in een inrichting, woest wordt en met dingen gaat smijten, maar eigenlijk is er eerder sprake van langzame, bijna onmerkbare de-escalatie waarbij de directeur zich steeds meer verzet omdat zijn grens is bereikt en weigert mee te werken om uiteindelijk het bijltje erbij neer te gooien hetgeen echter precies de waarlijk moedige beslissing is die z’n waardigheid, huwelijk en levensgeluk redt: alleen buiten de markt en het neoliberale bedrijfsleven kun je mens zijn en menselijke waarden hanteren.

De film imponeert met z’n sterke dialogen, waarin het koude kapitalisme z’n ware monsterlijke gelaat toont, en goed acteerwerk, maar het gebrek aan escalatie heeft iets onbevredigends, al onderstreept het wel op realistische wijze de almacht van het neoliberalisme waartegen niet te vechten valt.

Philippe Lemesle [Vincent Lindon] is directeur van een fabriek in huishoudelijke artikelen dat onderdeel uitmaakt van een internationale, niet bij naam genoemde ‘groep’, Thuis klaagt hij zoveel over zijn werk dat zijn echtgenote [Sandrine Kiberlain] op het punt staat echtscheiding aan te vragen. De stress neemt alleen maar toe wanneer blijkt dat zoon Lucas [Anthony Bajou], die gebruik maakt van ‘bijzondere opvang’, een begeleider met een passer heeft aangevallen. Bovendien krijgt Philippe opdracht om 58 personeelsleden te ontslaan, terwijl dat personeel juist klaagt over enorme werkdruk. Portret van een man die volledig verstrikt raakt in zijn loyaliteit en de wil om het iedereen zoveel mogelijk naar de zin te maken. Tijdens de werkbesprekingen blijft de camera vrijwel altijd op Lindon gericht en zien we hoe de frustratie toeneemt. De vraag blijft natuurlijk hoe hij zich uit deze samenloop van omstandigheden weet te redden. Lindon is ronduit briljant, maar het dramatische hoogtepunt komt wanneer Jerry Hickey via videolink zijn opwachting maakt als Cooper, de grote baas.

Goeie film over een manager van een fabriek van een internationaal bedrijf die bezuinigingen moet doorvoeren. Realistisch en zonder enige opsmuk in beeld gebracht. De film kan aan de oppervlakte wat saai overkomen en is inderdaad wel wat eentonig, maar onderhuids gebeurd er genoeg. De stress, werkdruk en tweestrijd binnen het hoofdpersonage zijn goed zichtbaar in het acteerwerk van Vincent London. Met gemak 3.5 sterren.

Bijtend sociaal drama over een directeur, wiens vergaande loyaliteit aan het Amerikaanse moederbedrijf voortdurend op de proef wordt gesteld, te midden van persoonlijke problemen. Geleidelijk aan komt hij tot inkeer dat de prijs, die betaald moet worden voor die loyaliteit, te hoog is. De film levert vlijmscherpe kritiek op het kille neoliberale kapitalisme, waarin geen plaats is voor enigerlei vorm van empathie. De rol van worstelende directeur is Vincent Lindon op het lijf geschreven, dankzij diens sterke mimiek.

Fantastische film met weer een grandioze Lindon, die de film nog beter maakt dat hij al is. Een goed beeld van een radartje in een rot systeem heb ik ergens gelezen en dat klopt volledig. En bedrijf leiden gaat meestal niet over mensen, maar over cijfers en aandeelhouders. Een kleine kritiek van sommige was het einde van de film, en ik begrijp dat ergens wel. Kan natuurlijk niets zeggen, maar je gaat het begrijpen als je deze prachtige film bekijkt...

Deze film komt eigenlijk over als een Zembla documentaire over niets ontziende brute multinationals, die enkel opereren voor het belang van aandeelhouderswaarde en organisaties almaar uitpersen, ten koste van werknemers die almaar meer op hun bordje krijgen en ten onder gaan aan de hoge werkdruk.

Philippe Lemesle (Vincent Lindon) zit in de tang van enerzijds het opkomen voor zijn werknemers en anderzijds het belang van het bedrijf vertegenwoordigen. Dat laatste lijkt hem steeds minder te lukken, want hij ziet dat zijn bazen over lijken gaan. Tegenover hem staat zijn manager die vooral bang is om haar hogere bazen teleur te stellen.

Tegen welke (persoonlijke) prijs zal Philippe Lemesle zijn strijd blijven voeren? In het begin blijkt al meteen tegen welke prijs hij dit heeft gedaan, dus de film gaat vooral over het verklaren hoe het zover heeft gekomen.

De scènes met zijn zoon vormen een welkome afwisseling van de scènes op het kantoor. Philippe Lemesle lijkt machteloos om aan zijn humane en ethische maatstaven te voldoen, maar worstelt ook privé nogal, omdat het zo slecht gaat met zijn zoon.

Toch miste ik iets in deze film. De rol van zijn vrouw is wat onderbelicht. Sandrine Kiberlain is een goede actrice, maar zij krijgt hier opvallend weinig screentime.

De film is een beetje te veel een herhaling van zetten en naar mijn smaak iets te documentair, waardoor ik op een ruime 3* uit kom.

Dit was nog geen misse film. Toonde eens de andere kan van managers en dat het er ook niet allemaal rozengseeur en maneschijn is. Ondanks het wat droge thema, kon het me toch wel boeien. De cast deed het ook erg goed, zeker het hoofdpersonage kwam overtuigd over.

Toch de moeite om eens gezien te hebben.

Boeiende film over hoe het kapitalisme werkt metname de invloed van de aandeelhouders. Mooi om te zien hoe de directeur laveert tussen loyaal aan het bedrijf of toch principes heeft en loyaal aan zichzelf.

En wie hier van houdt mag zeker "En Guerre" en "La Loi du Marché" niet missen.

Telkens met Vincent Lindon.