Mona Lisa and the Blood Moon (2021)

Welkom in de wondere wereld van Mona Lisa Lee. Een stijlvolle fantasie rondreis in de stad New Orleans. Want dat is wat dit is, een reis, zonder vast begin of einde terwijl je kleurrijke personages ontmoet die het bewonen. Dit zorgt ervoor dat je meer wilt leren over de stad die je net als Mona ontdekt. Regisseur Ana Lily Amirpours eerste film, A Girl Walks Home Alone at Night, was een vampierwestern; haar tweede, The Bad Batch, een kannibalenromance en nu zet ze dit voort met een superheldin-horrorsprookje. Het duikt misschien niet helemaal in de sinistere kant van de krachten, maar het zorgt er wel voor dat je meer wil zien. Ook de acteerprestaties helpen hier bij; Jeon Jong-Seo schittert als de verdwaalde vrouw in de stad, Kate Hudson schittert als de exotische paaldanser en alleenstaande moeder, Ed Skrein is de drugsdealer met een groot hart en komiek Craig Robinson zorgt als politieagent Harold voor wat luchtigheid. Een zeer plezierig filmpje die speelt met genres en verwachtingen!

Na twaalf jaar in een inrichting te hebben gezeten weet de 22-jarige Mona ‘Lisa’ Lee [Jeon Jong-Seo] te ontsnappen. Al gauw wordt duidelijk waarom ze als een gevaar voor haar omgeving werd gezien en politieagent Harold [Craig Robinson] ruikt onraad. Mona vindt onderdak bij stripper Bonnie [Kate Hudson] en haar zoontje Charlie [Evan Whitten]. Bonnie gebruikt de bijzondere gaven van haar ‘vriendin’ om in korte tijd flink wat geld te verdienen. Na een interessante opening blijkt het verhaal weinig om het lijf te hebben, ondanks Hudson gewaagde rol en overtuigende spel. Maar Amirpouri speelt op interessante manier met de genreconventies en stereotypes, vooral met betrekking tot de gluiperig ogende drugshandelaar Fuzz [Ed Skrein]. Aangenaam onvoorspelbaar dus en moeilijk te categoriseren – het heeft ook raakvlakken met horror en familiedrama – maar Amirpouri laat je met veel vragen achter.

Het begint veelbelovend met die ontsnapping uit de kliniek. Een soort luchtige horror lijkt het te worden, met veel bloed en gruwel, maar op een vrij luchtige en ietwat mysterieuze manier. Het gegeven dat dat meisje voor het eerst de wereld gaat ontdekken levert al snel komische taferelen op. Zin in. Laat maar komen.

Die sfeer blijft bestaan tot dat irritante kind op het toneel verschijnt. Het is zo'n typisch vroegwijs Amerikaans Hollywoodjoch dat in prachtige volzinnen de meest clichématige moralistische onzin uitkraamt. In plaats van plaatjes met seks en geweld zouden ze hier een waarschuwing voor moeten geven: pas op, conservatief Amerika heeft weer wat te melden.

Maar goed, als je dat ventje wegdenkt is het best een leuke film. Vooral die extreem vriendelijke drugsdealer vond ik goed gevonden. Je verwacht dat hij misbruik maakt van de situatie, maar dat doet hij juist niet. En van die moeder van dat kind denk je aanvankelijk juist dat ze een soort engel is, die nou eenmaal een beetje pech heeft gehad, maar eigenlijk is het best wel een egoïstische trut. Spelen met verwachtingen, dat doet de film best goed. Alleen jammer van dat joch. Of had ik dat al gezegd?

De film die draait om een vrouw met telepatische vaardigheden, is de derde speelfilm van regisseur Ana Lily Amirpour. Een fascinerende film die misschien niet zo opmerkelijk is als haar debuutfilm A Girl Walks Home Alone at Night (2014), maar wel weer een film die opvalt. Zeker binnen het fantasygenre waarvan de toon toch veelal wordt bepaald door bombastische en gemakkelijk eetbare films met Hollywoodse superhelden.

Veel actiescènes heeft de film niet. Na een gewelddadig begin, blijft de film prettig hangen in een sfeer van grimmigheid en mysterie. De film hanteert daarbij een rustig cadans zonder veel gewelddadige pieken. Er is ook amper reden voor Mona Lisa om anderen iets aan te doen. Een valse antagonist die haar aanzet tot gewelddadigheden, ontbreekt in het verhaal. In het geval van Mona Lisa is het haar omgeving in de vorm van de stripper Bonnie Belle (een expressieve Kate Hudson) die haar voor persoonlijk gewin tot misbruik van haar vaardigheden aanzet.

Hoofdpersoon Mona Lisa Lee (een ingetogen Jong-Seo Jun) is moeilijk te typeren. Je kan haar op grond van haar criminele activiteiten moeilijk als een heldin betitelen. Een antiheld is ze echter ook niet. Dubbele agenda’s hanteert ze niet. Gehaaid of boosaardig is ze niet. Iemand op voorhand kwaadaardig bejegenen, zit niet in haar bloed. Mona Lisa valt buiten de typeringen. Mona Lisa is eigenlijk maar een bleek personage dat zonder duidelijke eigen motieven opereert. Het is derhalve moeilijk om je in haar personage in te leven, laat staan met haar te sympathiseren.

Amirpour die ook verantwoordelijk is voor het scenario, maakt een film die leuk is om naar te kijken. Beetje humor. Beetje ontroering. Personages die vrij oppervlakkig geschetst zijn, maar wel een bepaalde interesse opwekken. Mona Lisa and the Blood Moon vertelt een leuk avontuur zonder specifieke goed-slecht verhoudingen. Het klinkt niet als veel, maar het is voldoende.

Suspense zonder doel.

Het begin van de film is geniaal, belooft van alles. Maar er komt niet meer van uit dan een uurtje ronddobberen en veel richtingloos gedoe. Tot het einde, met de portier die het slobberen van zijn oestertje moet onderbreken - en bij gebrek aan inhoud in de film moet ik dan ineens weer onstuitbaar denken aan die keer dat ik voor mijn toenmalige werk in een ongetwijfeld veel te duur restaurant in San Francisco na het voorgerecht even naar buiten wilde om te roken - dat deed ik toen noch, en dat mocht daar toen al niet meer binnen. Trof ik de portiers, valets, street side hostesses en al aan terwijl ze hun avondmaaltijd uit zakjes en bakjes aan het binnenwerken waren. Het beste, leerde ik, was de gebakken rijst van het zaakje honderdvijftig meter verderop. Maar de geniale verse tonijn sushi waar ik nog helemaal vol van was hadden ze nog nooit geproefd.

Dat is het gevoel dat, terecht of onterecht, deze film in me boven brengt. Het aanschouwelijke en schrijnende verschil tussen de onder- en de bovenklasse, ondanks dat de film daar wellicht helemaal niet over gaat, en ook niet over wil gaan - het is misschien met de beste wil alleen maar die laatste scene die dat motief in mijn ziel brandt. Maar het is er toch, en daarmee gaat deze film voor mij daarover, soit.

Ik ben uiteindelijk drie keer voor mijn werk in SF geweest - en hou me ten goede, het waren niet echt pleziertripjes, ik heb die focking brug alleen vanuit het vliegtuig gezien. Maar dit blijk van kasten, rangen en standen is wel heel diep in mijn ziel gegrift. Ik voelde ergens in het gesprek met die parkeerbodes een heel dringende nood om alles wat op de kaart van 'hun' restaurant te bestellen als extra - 'make me a plate of everything here, but give me a couple extra forks for every dish' - something like that. Om ze het tenminste ooit eens te laten proeven... maarja, ik ben ook maar een mens, en het moment was niet daar.

Ohja, de film dan. Nouja, er zijn wel een paar ok momenten, en het is leuk om Hudson weer eens te zien en te zien dat ze nog niks van haar kracht kwijt is. En Jeon Jong-seo is leuk, zonder meer, al voelt het ook wel alsof het af en toe net een beetje te gemakzuchtig, te simpel is wat er met haar rol, haar, by lack of a better word, fucking superpowers gedaan wordt. Want in dat volstrekt uitgetreden genre moet je toch echt met een behoorlijk verhaal komen, en daar walst deze film echt volstrekt ingenue overheen.

Vreemd filmpje met een bijzonder sfeertje, opvallende kleurtjes en fijne soundtrack. Het eerste half uur weet de film te boeien, maar gaandeweg ebt dat helaas weg door het vage verhaal dat mysterieus tot het einde wil blijven zonder enige antwoorden te willen geven over bepaalde handelingen van personages en vooral het onbekende rond die superkracht. Gemiddeld. 6/10

De film begint boeiend maar verzandt in een weinig boeiend relaas en ook wel nikserigheid. Jammer, want visueel is dit verrukkelijk met al die kleurtjes, echt iets dat helemaal mijn smaak is. Ook de soundtrack is fijn en het sfeertje is goed getroffen. Alleen wist de film me maar matig te interesseren. 2,5*.

Regisseuse Ana Lily Amirpour doet duidelijk een creatieve en oprechte poging om met een redelijk uitgekauwd gegeven aan de haal te gaan, maar maakt vooral een doelloze indruk. De eerste helft van Mona Lisa and the Blood Moon lijkt nergens heen te gaan en komt aanzetten met een losbandige combinatie tussen drama, fantasy en misdaadelementen. Kate Hudson, Evan Whitten en Jeon Jong-seo doen het allemaal verdienstelijk en de neergezette wereld ziet er professioneel uit, maar je mist als kijker een bepaalde snelheid en een zekere richting. Erg spannend of meeslepend wil het allemaal verder ook niet worden, dus ben je vooral genoodzaakt om met een leeg gevoel achter te blijven. Pluspunten omdat de makers wel enige onderscheiding en originaliteit in het geheel weten te betrekken.

Mona Lisa Lee (Jeon Jong-seo) is een tiener met mind control-krachten die ontsnapt uit een inrichting naar New Orleans. Daar ontmoet ze in het nachtleven onder meer een door het leven geharde stripper Bonnie Belle (Kate Hudson) en haar zoontje Charlie (Evan Whitten) en Fuzz (Ed Skrein), een dj, die nu even vooral geld verdient met drugs verkopen, maar noem hem geen drugsdealer. Agent Harold (Craig Robinson) doet ondertussen zijn best haar op te pakken, maar dat lukt niet zo best, door die mind control.

Deze film van Ana Lily Amirpour blijft erg dicht bij haar doorbraakfilm A Girl Walks Home Alone at Night, alleen net wat minder goed. Het is dus ook een film met een horrorbasis die totaal niet gaat voor horror, maar meer voor een relaxte Jim Jarmusch-achtige vibe, inclusief prominente soundtrack en soort van humor waar je nooit echt het label 'komedie' op kunt plakken. De nachtelijke tocht langs de zelfkant van New Orleans leent ook wel wat elementen van films als The Florida Project, Spring Breakers en verrassend genoeg het eerste seizoen van Stranger Things. Het is vooral een film die het van stijl en sfeer moet hebben, niet zo zeer van het plot.

Het soort film waar je echt van moet houden, maar ik zit wel in die categorie. Af en toe is het wel wat té landerig, vooral omdat het de coole sexiness van A Girl Walks Home Alone at Night mist. Naar het einde valt het allemaal ook net te conventioneel in de plooi. Whitten heeft ook heel erg sitcomkindacteurmaniertjes.

(Gezien op Videoland)