Cinderella (2021)

Tenenkrommend slecht, waarbij het af en toe grappig is omdat het zo slecht is. Dit was ook de bedoeling volgens mij; de film neemt zichzelf absoluut niet serieus. Daarom toch een milde twee sterren.

Alle ellende op de wereld als sneeuw voor de zon vergeten dankzij de prachtige ogen van deze betoverend mooie Cinderella. Soms heb ik van die momenten dat ik me kan en wil laten betoveren. Een en al positiviteit met inderdaad prima choreografie en de muziek is zelfs beter dan die commerciële shitzooi van de Top2000. Het sprookje is uiteraard zo zoetsappig en week als een te lang gekookte stoofpeer, maar met deze Cinderella lijkt me een ontbijt op Pluto een feest.

De moderne herbewerking van regisseuse Kay Cannon heeft niets te maken met de Walt Disney Studio's, maar leent uiteraard wel wat inspiratie van het klassieke verhaal. Alles binnen deze film schreeuwt dat het zo hedendaags mogelijk moet zijn, maar vergeet daardoor ook creativiteit toe te voegen. Het is uiteindelijk vooral de combinatie tussen middeleeuwse thematiek en hedendaagse invloeden die niet helemaal doordacht blijkt, maar daarmee bedoel ik niet zozeer de politieke kant. Cannon & Co spelen geregeld leentjebuur bij klassieke popnummers die ze vervolgens muzikaal bewerken, maar het ritme min of meer exact overnemen. Ik kan niet zeggen dat ik de nummers vreselijk vond, maar uiteindelijk merk je dat ze er op muzikaal vlak niet veel werk van hebben gemaakt en vooral geïnteresseerd waren in de choreografie. Ook die blinkt echter niet bepaald uit, evenals het nerveuze acteerwerk van Camila Cabello. Regelmatig onderbreekt Cannon de film voor een redelijk nietszeggend muzieknummer waardoor de film structureel weinig te melden heeft, maar de nummertjes denderen lekker door in hoog tempo. Ondanks de vele controverses vond ik de rol van Billy Porter overtuigend en het zangwerk van Cabello uiteraard sterk. Vanwege de onlogische structuurindeling en het vertikken van inhoudelijke meerwaarde is Cinderella een film die regelmatig doodvalt, maar uiteindelijk geen ramp. Geïnteresseerde kijkers dienen wel even te weten dat er meer gezang dan gesprek in deze film zit.

Suikerzoete versie van ‘Assepoester’ opent met Janet Jacksons ‘Rhythm Nation’ en toont aan de hand van de diversiteit onder de dansers dat deze vertelling nadrukkelijk is gemoderniseerd. Het verhaal laat de duistere kanten achterwege en gaat voor uitbundigheid, gekoppeld aan een oproep tot zelfstandigheid voor (vooral) mannen en het volgen van je droom. Dat klinkt misschien niet zo origineel, maar de manier waarop Kay Cannon het oorspronkelijke verhaal is bijgeschaafd is ingenieus. Met Pierce Brosnan en Minnie Driver als de koning en koningin en de ongenaakbare Billy Porter de ideale keuze voor de “Fabulous” Godmother, zit het met de ondersteunende cast ook wel goed. Een enthousiaste cast, enorm geholpen door de prachtige kostuums van Ellen Mirojnick, is de kers op deze luchtige, onderhoudende sprookjestaart.