Things Heard & Seen (2021)

Redelijke film over een jong gezin dat verhuist naar een klein dorpje in een huis met een akelige geschiedenis. Een spookverhaal dat langzaam steeds meer een thriller wordt (in de vorm van het mannelijke hoofdpersonage). Echt spannend wil het niet worden, want daarvoor is het te voorspelbaar. Wel redelijk sfeervol, mooi in beeld gebracht hier en daar, goed opgebouwd en ook de cast met stiekem aardig wat bekende namen weet het aardig te brengen.

Een 'The Power', ook in het 'spooky' horror-drama genre krijgt dan 83%, snap vaak de ballen van hun scores en recensies daar bij rotte tomaten Ik vond deze minstens even sterk. Boeiend drama met horror-sausje, niet overdonderd, dat ook weer niet, maar 2 u keek vlotjes weg. Zeker kijkbeurt waard, laat je niet ontmoedigen door die zogezegde toppertjes onder de recensenten

Geen film die ik snel zal aanbevelen, een net niet niveau eigenlijk. Basisidee is goed genoeg voor een simpele, effectieve thriller maar het word allemaal wat te grotesk aangepakt(te lange speelduur bijvoorbeeld, de knipschaar had geholpen), waardoor het vaak wat potsierlijk overkomt en zijn doel voorbij schiet. Blijft bij wat goede momenten, en leuk om oudgedienden als Allen(ooit het eerste liefje van Indiana Jones) en Abraham(Amadeus) in goede bijrollen te zien. Seyfried en Norton zijn trouwens ook ok, maar de vloek van deze film is dat te uitvoerige script. Deed me qua opzet en gebreken denken aan de horrorreeks films van The Amityville Horror die ik als tiener ooit in de jaren tachtig zag. Ook zo een wat gekunstelde horror voor het hele gezin film(reeks), die de bombarie waarmee hij destijds werd gepresenteerd niet kon waarmaken.

Niet slecht, ik hou wel van films over het bovennatuurlijke. Het sfeertje is best oké en de cast speelt ook redelijk. Het einde had wel wat sterker gemogen maar over het geheel genomen vond ik de film redelijk onderhoudend. Een kleine voldoende.

Acteerwerk prima.

Maar wat een slap einde.... jammer

Verhaal begon goed...beetje standaardd

Na 'I'm the pretty thing that lives in the house' opnieuw een aangename Netflix verrassing. Wat de film boven de gemiddelde spookflick uit tilt is dat het drama-deel erg goed in elkaar zit. Waar de meeste films in het genre een stel flat characters presenteren als kapstok om een spook aan op te hangen, presenteert deze film levende, herkenbare mensen van vlees en bloed op zo'n manier dat het spookdeel bijna een bijzaak wordt. James Norton zet een creep van een psychopaat neer, zelfs zijn ouders(vader) zijn adequaat met zijn ziektebeeld. Waar de snoodaard in het klassieke geval door het bovennatuurlijke wordt gestraft en de maagd gered, neemt de film tegen het einde een merkwaardige wending die het verhaal niet echt recht doet. Het fantasy-achtige einde vond ik iig een beetje een anti-climax. Desalniettemin is Things heard & seen op zijn minst een sterke thriller en de moeite van het kijken meer dan waard.

In deze esoterische horrofilm wordt de naam van de theosoof Emanuel Swedenborg vaak genoemd. Hij wordt veelvuldig geciteerd en is zodanig met het verhaal verweven, dat ik tijdens het kijken al iets over de man ging opzoeken. Het regisseursechtpaar Shari Springer Berman en Robert Pulcini maakt het vrij gemakkelijk om aan die zoekimpuls gehoor te geven. Ze hebben niet de meest spannende film gemaakt. Het is een film met voldoende inzakmomentjes om af en toe even op een tweede spoor bezig te zijn.

Om de film als saai te betitelen gaat overigens te ver. Het is gewoon het beste om zonder hoge verwachtingen en veel voorkennis de film in te gaan, denk ik. Dan valt het wel mee. Bovendien is het plot best interessant. Het plot steunt op de leer van Swedenborg die zegt dat het aardse rijk zich op een toegankelijk niveau bevindt met de onstoffelijke wereld en verbindingen mogelijk zijn tussen mensen en spirituele entiteiten die eenzelfde soort karaktertekening bezitten. Een prima basisidee voor een film.

En tegelijkertijd ook een gemakkelijk basisidee. De makers hoeven niet heel erg hun best te doen om zelf creatieve oplossingen te bedenken om gebeurtenissen in de film te verklaren. Een simpele verwijzing naar de leer van Swedenborg volstaat in alle gevallen. De leer wordt veel te vanzelfsprekend gebruikt zonder dat moeite wordt gedaan een beetje dieper op zijn werk in te gaan. Was dat wel gebeurd, dan had dat een doorwrochter psychologisch reliëf aan de personages kunnen geven. Een reliëf dat goed was geweest voor een continue spannende laag in het verhaal. Die ontbreekt nu. De spanning moet nu vooral komen van schrikmomenten, die overigens heel effectief worden ingezet, maar die nadat ze zijn uitgewerkt vaak de inzakmomentjes veroorzaken.

Amanda Seyfried doet mee. Altijd leuk. Ze speelt een instabiele en ongelukkige vrouw. Ze mag dan kwetsbaar zijn, maar de snelheid en het gemak waarmee de makers Seyfried vatbaar laten zijn voor het occulte is verbazingwekkend. Daar had een beetje meer fundament in het verhaal en in haar personage goed werk kunnen doen. Beter voor het verhaal, de geloofwaardigheid en de spanning. Seyfried doet het trouwens prima, hoewel ze nooit haar artistieke grenzen hoeft op te zoeken.

Zonder dat de Things Heard & Seen het volledige potentieel aan materiaal gebruikt dat voorhanden is en vaak voor het gemak gaat, lukt het de film toch om een redelijk goede film te zijn. Goed acteerwerk, een boeiende verhalende basis en prima schrikeffecten worden afgesloten met een dynamische finale. De film is natuurlijk veel te lang, maar biedt daardoor wel voldoende ruimte aan de kijker om de saaiere momenten intellectueel op te vullen met digitaal speurwerk naar Emanuel Swedenborg. En dat is toch heel attent.

Erg goede film, mede omdat het binnen mijn interessegebied viel. Een heel interessant verhaal wat natuurlijk al vaker is verfilmd. Deze versie vond ik echter één van de betere. Ik zou echter het predicaat 'horror' vervangen door 'mysterie'. Veel mooie opnames, niet alleen van de omgeving maar ook de special effects, bijv. tijdens de seance. De beide hoofdrollen werden prima neergezet. De sfeer door de hele film was super en erg passend. En er is ook op details gelet; een voorbeeld is ergens in de zesde minuut van de film toen ze vanuit New York vertrokken: op de achtergrond zijn de Twin Towers te zien (de film speelt in 1980...). Deze film had voor mij nog wel wat langer mogen duren, maar dan wel met een fatsoenlijk einde. Dat was voor mij namelijk het enige minpunt.

Deze kun je gerust overslaan. Saai, voorspelbaar, niet spannend.

Ik vond het wel ok. Het blijft boeien ook al duurt de film lang. Dat stoort me eigenlijk nergens. Misschien wordt het nog wat te snel afgehaspeld op het einde. Geesten krijgen in deze film ook eens een ander aspect. Ze kunnen ook goedaardig zijn. Dat zie ik toch niet vaak in films. Deze film kent een grootse leugenaar als hoofdpersoon, iemand die liegt en bedriegt en er nog mee wegkomt ook. Zeer actueel allemaal ook lol. Zijn echte motieven blijven eigenlijk wel vaag of misschien heb ik die indruk gewoon. Het loopt pas echt mis door die aanbevelingsbrief die hij vervalst had.

Een aardig Netflix filmpje.

Boekverfilming?

Was best verrast om dat te zien op deze film, want het komt allemaal maar redelijk leeg en normaal op me over. Dit is geen film die bijzonder ambitieus in de uitvoering is en inhoudelijk zie ik buiten wat opzettelijke pogingen om vage elementen toe te voegen ook niks vernieuwends. Normaal blinken boekverfilmingen juist uit van details.

Deze film kenmerkt zich wel in potentie, want er hebben duidelijk wat centjes in de film gezeten. Ook niet gek aangezien de film over een goed team beschikte om de film te promoten. Dit was voor een tijdje DE opkomende horrorfilm voor Netflix met een goede cast en ook nog eens een aardig concept om steun bij te vinden. Toch viel het uiteindelijke resultaat best tegen.

Het is niet eens zo dat de film rommelig is, het heeft gewoon weinig te bieden op zowel het gebied van mystery als horror. Eigenlijk is het verder ook vooral een dramafilm. De problemen hebben we echter al vaker gezien waardoor de film enkel herhaaldelijk op een vervelende manier om de leukere stukjes draait. Hierdoor voelen de 2 uur dat de film duurt al snel aan als een regelrechte opgave.

Toch heeft de film wel genoeg te bieden om niet compleet saai te worden, en zeker de tweede helft wil nog wel wat geluid maken. De horror binnen deze film is schaars te noemen. De spanning wordt beperkt in beeld gebracht en de geest maakt ook niet de beste indruk. Visueel verder naar behoren. Aardige cinematografie en effecten, maar daar houdt het ook weer op.

Things Heard & Seen is een film met best wel wat potentie en een redelijk sterke basis, die een grote dosis spanning, sfeer en tempo mist. Het duurt te lang voor zo'n inhoudsloos gebeuren. De mystery is namelijk niet sterk genoeg om zo'n speelduur te rechtvaardigen. Het laatste halfuur verhoogt het cijfer nog een beetje, verder is het toch een tegenvallende film geworden.

Mij is niet duidelijk geworden of deze film een relatiedrama of een horrorfilm wil zijn. Het gespook komt amper uit de verf en de personages hadden best meer uitgediept mogen worden. Erg spannend is het meestentijds sowieso niet. Het merkwaardige einde doet de film ook al geen goed. Zozo.

Verrassend goed dramatisch horrorfilmpje die vooral aandacht heeft voor de onderlinge relaties van de personages en uitpakt met niet alleen kwaadaardige geesten, maar ook ruimte geeft voor geesten die het goed bedoelen. Het verhaal weet ondanks de twee uur voldoende te boeien en heeft een goede cast die de rollen overtuigend brengen. Vooral de hoofdactrice Amanda Seyfried is erg goed op dreef in deze film, maar ook haar tegenhanger James Norton is perfect gecast voor deze duistere rol. Toegegeven de geest zag er niet echt eng uit, beetje belabberd zelfs qua uitzicht. Ook het aantal schrikmomenten is minimaal, maar het duister sfeertje is hier de kracht. Het slot is raar en misschien te gemakkelijk, maar gezien de opzet van de kwaadaardige geest en de voortdurende verwijzingen naar het onheil via de Bijbel, schilderij, dia's in de les en het verleden van de vorige bewoners ook wel toepasselijk. 7/10

Zonder enige voorkennis hieraan begonnen, maar ik heb begrepen dat de film nogal is neergesabeld door critici. Ook hier op de site wordt de film niet al te best ontvangen. Zelf ervoer ik dat de film me eigenlijk heel erg meeviel.

Geenszins een meesterwerk, maar wel gewoon prima vermaak. Ik kan me voorstellen dat de balans tussen (relatie)drama en horror niet bij iedereen even goed gevallen is. Zelf vond ik het relatiedrama iets minder interessant en was ik meer geïnteresseerd in het spookverhaal, maar tegelijkertijd vond ik het fijn dat deze film iets achter de hand had waardoor we niet alleen maar Amanda Seyfried, James Norton en hun dochtertje door het huis zien sluipen en de ene na de andere lome jump scare te verduren krijgen. Things Heard & Seen laat die uitgekauwde technieken gelukkig achter zich en gaat voor een wat subtielere aanpak; eentje die ikzelf in ieder geval wel wat angstaanjagender vond dan de gemiddelde horrorfilm die ik recent gezien heb.

Het is helaas wel jammer dat de film van ongeloofwaardigheden aan elkaar hangt. Met name naarmate Nortons personage steeds verder ontspoort (eigenlijk vanaf het moment dat hij 'betrapt' wordt in het museum) wordt de film er eigenlijk niet beter op. Het mondt uit in een soort thriller met hier en daar wat momenten die vaag wat aan The Shining doen denken. De wendingen komen allemaal ook niet zozeer als een verrassing. Die proloog aan het begin vind ik wat dat betreft een wat twijfelachtige zet, want die zette me al vrij gauw op het juiste spoor en voegde achteraf ook niet zo veel toe. Het bovennatuurlijke element is een leuke toevoeging, maar het zorgt er ook voor dat men het einde weer lekker kan afraffelen...

Kortom: ik herken zeker wel wat missers, maar dat neemt niet weg dat ik van de film genoten heb. De sfeer vond ik bij vlagen erg geslaagd en eigenlijk vond ik de cast ook sterk. Zowel Seyfried als Norton vond ik goed op dreef. Leuk ook om Natalia Dyer eens in een ander rolletje dan Nancy Wheeler te zien, maar ze voegt helaas weinig toe. Aangenaam filmpje, die ik wat ondergewaardeerd vind als ik hem tegenover andere Netflix Originals zet.

3*

Rare, onevenwichtige en eigenlijk gewoon een mislukte film, waarin twee verhaallijnen zodanig verteld worden dat geen van beiden goed uit de verf komen. Aan de ene kant een soort Ripley achtig verhaal, waarin een man zich met leugens opwerkt tot professor, compleet met de moord in een bootje, en daar dan geheel los van een spookverhaal over een geest van een gestorven vrouw in een huis. Nergens komen de verhaallijnen samen. Aan het eind van de film wordt de protagoniste dan ook nog eens bruut vermoord. Ik lees dat het gebaseerd is op een boek, weet iemand de schrijver? Dan wens ik daar nooit een boek van te lezen.

American Psycho meets The talented mr Ripley. Al was die laatste veel- en veel geraffineerder. Met een beetje bovennatuurlijk sausje, waar ik normaal gesproken fan van ben, maar wat voor mij i.d.g. niet had gehoeven. Voegt niets toe. Maar toch: Niet slecht, krappe 3 sterren derhalve, maar behoorlijk voorspelbaar. Horror is het zeker niet, meer een relatiedrama met een pathologische en manipulatieve leugenaar. Met een bijbels tintje. Had meer ingezeten. Maar slecht vond ik hem zeker niet. Beide hoofdrolspelers zijn prima gecast. Echter de regisseur hinkte op 2 gedachten, relatiedrama of horror, waardoor het blijft steken in goede bedoelingen, en hierdoor het niet echt uit de verf komt.

Ik weet het niet...is dit een Amityville Horror-kloon of een promotiefilm voor de Swedenborgiaanse Kerk? Hoe het er visueel uit ziet met zeg maar een tv-stijltje denk ik het laatste want dat is wel vaker te zien in films met religieus tintje. De verhaallijn is standaard; het gezin dat verhuist naar een oud huis; moeder begint dan dingen te zien, ze doet onderzoek naar de geschiedenis van het huis, waarna de ontdekking in het verleden, de problemen in het heden blootliggen. Dat soort films zijn ook minder geïnteresseerd in het spookverhaalaspect Deze dus ook en gaat meer over een gebrekkige man en de effecten die zijn leugens, vreemdgaan en acties hebben op de mensen om hem heen. Het einde van de film lijkt er zelfs een te zijn die hem naar de hel veroordeelt. Aan de andere kant was er wel een opvallend goed schrikmoment tijdens een seance en moord en bloed. En de cast met Amanda Seyfried, James Norton, Natalie Dyer, en Rhea Seehorn was beter dan vele andere films.

“Eerlijkheid duurt het langst”

Best een aardige mysterie thriller voor een Netflix Original, heb 2u geboeid zitten kijken. Jammer van dat rare einde, had wat beter uitgewerkt kunnen worden.