Voces (2020)

Degelijke Spaanse horrorprent over paranormale gebeurtenissen in een huis. In se niets nieuws onder de zon dus. Al veelvuldig gefilmd. Hoewel de film er nergens echt bovenuit springt of origineel uit de hoek komt, toch best fijn gedaan.

Er een een zekere spanning aanwezig en ook de sounds mochten er zijn. Soms neemt het plot wat een loopje met zichzelf en zit niet alles logisch in elkaar of wordt er niet verder op ingegaan. Wel interessant zijn de zelfmoordpogingen die het slachtoffer in spe opgedragen wordt om te doen.

Met de dood van het zoontje neemt het plot een hele andere wending aan. De vloek van de heksen is wederom niet bijster origineel en ook de oplossing is dat niet. Al bij al wel eens goed voor een keertje.

Tof dat het geluid in eerste instantie uit apparaten komt en niet rechtstreeks uit het hoofd wat toch minder wijst op klachten van psychotische aard. De film is sfeervol, het acteerwerk aardig maar horror kan mij helaas niet vaak bekoren. In plaats van het bovennatuurlijke zie ik liever een logische verklaring.

Jaah, weer een goede griezelfilm van Spaanse bodem; hoe kan het ook anders! Erg genoten van dit meesterwerk. Niet een slash-horror, maar dat moet je ook niet verwachten van dit soort films. Van begin tot eind boeiend, echt een aanrader! Zulk soort films mogen er van mij wel vaker worden gemaakt.

Als het op social media kanalen het ergens over ging was het deze nieuwe Spaanse horrorfilm wel. Het werd goed aangeschreven, mensen zouden bang zijn geworden en de film zou reten spannend moeten zijn. Ik zelf ben altijd wel erg fan van de Spaanse horrorfilms en heb me tot zoverre nooit echt er mee verveeld. Ook ‘Voces’ is goed maar, naar mijn mening niet zo goed als dat hij werd beschreven door de fans online, wederom ben ik er ingetuind. Deze ‘Poltergeist’ en paranormale film, die soms wat trekjes had van films zoals ‘Sinister’ en ‘The Conjuring’ is wel vermakelijk maar, nergens echt heel erg spannend.

De film kijkt overigens wel redelijk makkelijk weg. ‘Ángel Gómez Hernández’ werkt de ‘geest’ of ‘heks’ mooi weg en speelt er af en toe ook erg leuk mee waardoor ze vaak in beeld tevoorschijn komt. Het is dus gelukkig geen film van ‘er is wel iets maar we zien het niet’, het paranormale is duidelijk en best vaak aanwezig. Ook de horror-scenes zijn zorgvuldig en met verzorging uitgevoerd.

Bijvoorbeeld dat moment dat de moeders des huizes aan een touw naar beneden komt zetten (om haar nek) en vervolgens door het raam heen slingert of helemaal op het begin, waar de dokter van ‘Eric’ net wegrijdt en vervolgens de macht over haar auto verliest en tegen een boom aanrijdt waar vervolgens een hele grote tak door haar auto heen schiet en zich door haar gezicht boort.

De acteurs doen zeker hun best, en het acteerwerk is dan wel niet van een super hoog niveau, de cast deed het best leuk. Het verhaal was voor mij wat minder boeiend, het is een ding wat al velen films vooraf hebben gedaan en ik ben er soms wat op uitgekeken, ik keer wel vaak terug naar dit soort films maar echt er van verwachten doe ik niet en dat blijkt maar beter zo te zijn. Het is een vrij doorsnee geesten film maar, daarbij wel erg mooie horrorscenes.

Ja, deze film behoort echt wel tot een horrorfilm maar, sterk word het nergens en dat lijkt ook niet echt een bepaald probleem te zijn voor ‘Ángel Gómez Hernández’ omdat hij vrij soepel doorgaat met de film. Geen lange zit en kijkt vrij vlot weg.

3.0*

Deze horror van Spaanse makelij en door regisseur Angél Gómez Hernandéz geregisseerde eerste film was vakkundig gemaakt en bezat een behoorlijk tempo. Wel is bijna elk familie-verhuist-naar-spookhuis--element aanwezig Het houdt zich dus daar netjes vast aan de bekende formule, inclusief de nodige en prima uitgevoerde jumpscares. Ook een waarschuwing voor dierenliefhebbers want er is een nogal verontrustende scène met dode katten die zijn vastgebonden in een boom! (wel één van de visuele horror-hoogtepunten) Je kunt meerdere wendingen en bochten die voor je liggen (tot op zekere hoogte) goed raden, maar de film is niet afhankelijk van zijn innovatie. De kracht van de film komt meer voort uit zijn ​​geheel eigen Spaans sfeertje. Het verwerkt namelijk Spaanse folklore/geschiedenis uit de middeleeuwen in het plot waardoor het redelijk genieten was. Ja wat deze film aan originaliteit misschien mist, maakt het goed met sfeer waardoor het zeker de moeite waard was.

"Don’t Listen", ook wel "Voces" genoemd, is een Horror / Thriller film van Spaanse makelij en is geregisseerd door voormalig kortfilmregisseur Angél Gómez Hernandéz en kan je enigszins vergelijken met het betere "The Conjuring (2013) en de "Insidious" reeks.

Daniel (Rodolfo Sancho) en Sara (Belén Fabra) vormen een ondernemend stel dat leeft van het flippen van huizen. Ze kopen een bouwval en verkopen dit na een grondige opknapbeurt met dikke winst weer door. Hun nieuwe project is een oude landelijke villa. Het jonge zoontje Eric (Lucas Blas) vertoont echter wat rare trekjes. Sinds het gezin het nieuwe huis heeft betrokken hoort hij stemmen, maar mag van die stemmen niet verklappen wat ze vertellen. Zijn psycholoog (Beatriz Arjona) vermoedt dat dat komt door het regelmatige verhuizen (want wat anders zou het kunnen zijn ?) en zijn ouders verwachten dat het allemaal wel goed komt zodra hij op school zit en wat vriendjes maakt. Nadat het noodlot toegeslagen heeft, beginnen de ouders ook stemmen te horen, maar dan via hun telefoon en de intercom. Vader Daniel schakelt hierop de hulp in van Germán (Ramón Barea), een schrijver van boeken over "Electronic Voice Phenomenon". Al snel nadat hij en zijn dochter Ruth (Ana Fernández) hun meetapparatuur aangezwengeld hebben registreren ze een entiteit in het huis. Maar wie is het ?

Echt origineel is het natuurlijk allemaal niet en het verhaal verloopt enigszins via een vast horrorfilm recept. Wat dat betreft is deze film weinig verrassend. De film is wel vakkundig gemaakt, kleurt netjes binnen de lijntjes, bevat gedegen beheersing van cameravoering, bevat spanningsopbouw en weet zeker ook te vermaken. Zo zitten er hier en daar wat wendingen in die ik niet verwachtte en de film zit ook vol met "jump-scares" (misschien wel te veel), die soms best geslaagd zijn en ook geregeld overdag plaatsvinden. De "jump-scares" worden geholpen door effectieve stiltes en zenuwslopende geluiden van zoemende vliegen die in oren kruipen en waardoor de persoon in kwestie bezeten wordt en meestal doodgaat.

Ook de ontknoping (heeft te maken met een heks, die ze ook vinden in een verborgen ruimte in het huis, uit de tijd van de Spaanse inquisitie en het huis was vroeger ook een rechtbank met een martelkamer) was wel leuk gevonden en het laatste gedeelte van het verhaal is lekker spannend en creepy en het einde bevat ook nog een leuke verassing (vader Daniel pleegt dan namelijk zelfmoord, door zich door het hoofd te schieten met een geweer, als hij erachter komt wie zijn zoontje Eric heeft gedood), welke het begin (o.a. de tekeningen die Eric maakt) van de film verklaard. Hier en daar zit er ook wat goor in (zo krijgt iemand een boom door zijn hoofd, snijdt iemand zich in zijn arm) en is de film op bepaalde moment grof en met name als moeder Sara, die dan bezeten is, zichzelf gaat doden via ophanging (die hele scène en het vooraf , waarbij ze haar overleden zoontje Eric weer ziet, mocht er best wezen en is heerlijk creepy en spannend).

De cast (min of meer op één hand te tellen) bestaat vooral uit onbekende namen als Rodolfo Sancho (Daniel), Bélen Fabra (Sara), Lucas Blas (Eric), Ramón Barea (Germán) en Ana Fernández (Ruth), maar ze deden het best verdienstelijk. Helaas geeft regisseur Ángel Gómez Hernández ze wel weinig om zich mee te onderscheiden. De dialogen zijn rechttoe rechtaan, met nergens een hint van enige karakteriserende knipoog of onderscheidende charme. De enigen die zich een beetje onderscheiden door wat chemie zijn Germán, als de bejaarde spoken jager wiens vrouw Sofia (Nerea Barros) lang geleden zelfmoord heeft gepleegd, en zijn mooie dochter Ruth, als de vlotte maar cynische sidekick die stiekem jointjes rolt en tegen haar vader zegt dat het sigaretten zijn.

Als de film na circa 90 minuten is afgelopen volgt de ondertiteling en na deze ondertiteling zien we nog eventjes Germán en Ruth in beeld, en die scène hint naar een spin-off. Dus wie weet krijgen ze onder de Netflix-paraplu nog een kans om zich wat meer te ontplooien, zoals ze dat ook deden met Lin Shaye en haar team in de "Insidious" reeks.

Hoewel "Don't Listen" zeker geen originele Horror / Thriller film is en je hem waarschijnlijk ook weer snel zal vergeten, is het wel een vermakelijke film om gezien te hebben.

Ok.

Ik heb me wel weten te vermaken met deze Spaanse variant van Insidious. Niet dat deze film maar in de schijn mag staan van Insidious, maar de poging is aardig. Het is echter allemaal wel wat trager en voor de echte horrorfanaten gebeurt er wellicht ook te weinig. De film wil ook soms iets meer zijn dan een simpele spokenfilm.

Ik vond de poging in ieder geval aardig en de openingsshot is direct raak. Het camerawerk is dan ook best een pluspunt gedurende deze film, omdat deze enkele scenes goed weet te versterken. Sowieso zit het visueel wel goed met deze film. Keurige cinematografie, degelijke inrichting en een aardige look. Echt grensoverschrijdend is het nergens, maar voor wat het nu is, is het aardig.

Het jammere is alleen dat deze film nooit echt spannend wil worden. Dat het nu een keertje niet leunt op schrikmomenten vind ik prima, maar laat het element (sfeer) waar je dan wel op wil leunen wel werken. Nu wil het nergens echt spannend worden, op enkele scenes na, die wel iets te lang worden uitgerekt. Denk maar aan de vrouw die 3x onder dat bed kijkt na het zien van de demonische voeten.

Acteerwerk is aardig. Dat zoontje vond ik bijvoorbeeld leuk, ondanks dat hij duidelijk niet heel ervaren is. De ouders en onderzoekers doen het naar behoren, maar opnieuw, iets grensoverschrijdends zit er niet bij. Het voldoet aan de richtlijnen, maar de personages zelf blijven wat standaard. Niks memorabels dus, wat wel jammer is, want de film probeert verder wel op meer te mikken dan een simpele spookhuisfilm.

Zo wordt er een hele legende bijgelapt en meerdere keren verwezen naar middeleeuwse geschiedenis. Ik vind het allemaal prima, maar heel veel origineler wordt de film er niet mee. Mysterieus is het gelukkig wel, maar het mysterie duurt iets te kort aangezien een groot deel van deze film drama bevat. Richting de slotfase maakt het een daadwerkelijke overgang naar horror, maar het mysterie wordt toch wat verwaarloosd.

Gelukkig vermaakt het allemaal wel. Het kijkt aardig weg en kent enkele aardige horrorscenes. De twist was niet perse nodig, maar het geeft de film wel een net iets duisterder randje. Dat deze film soms ook net wat buiten de lijntjes treedt vond ik prima, maar heel vernieuwend is het allemaal niet. Iets enger en mysterieuzer graag, dat had het eindresultaat zeker kunnen helpen.

Wat een geweldige Spaanse Horror.

Het is een beetje The Conjuring meets Insidious maar het pakt geweldig uit en vindt deze film echt niet onderdoen voor die twee.

Aardige horror vermengt sterke, creepy gedeeltes met wat goedkope schrikeffecten en gedeeltes die totaal niet spannend waren, zoals de flashbacks naar de tijd waarin de heks werd gemarteld en vermoord. Die stukjes, hoewel kort, haalden een hoop spanning weg, maar eigenlijk was die al grotendeels afgenomen zodra de achtergrond bekend werd van het huis. De drang om dingen te verklaren pakt wel vaker slecht uit in horror en zo ook hier. Verder is het natuurlijk een optelsom van talloze horrorfilms, maar Voces gaat dan ook niet voor de originaliteitsprijs. Vermakelijk genoeg voor een avondje griezelen op de bank maar waarschijnlijk binnen een week vergeten.

Een verassend goede horrorfilm van Spaanse komaf. Ben wel een fan van horrorfilms van Amerikaanse komaf maar de laatste tijd stappen ze steeds over de al bekende thema's waar er al veel van zijn. Veel van hetzelfde wat in het verleden werkte. Het lijkt wel of ze geen inspiratie meer hebben om met goede horrorfilms te komen. Deze was wel een plezierige verrassing met wat schrikmomenten en een plottwist aan het einde als de waarheid naar boven komt. Kon deze daarom wel waarderen.