Vicious Fun (2020)

Nieuwe Calahan. Dat is vaak wel de moeite waard. Of hij nou zelf in de regiestoel plaatsnam, of alleen schreef of produceerde, het zijn altijd bovengemiddelde genrefilms gebleken. Dat is ook hier weer het geval, maar wel met een kanttekening. Alle ingrediënten zijn aanwezig om een 100% meta-horrorfilm af te leveren; dikke retro synthesizer tunes, neon in overvloed en dus erg zelfbewust/weinig serieus. Dat laatste is zo'n beetje het enige verschil met bijvoorbeeld een film als VFW (2019) en dan verkies ik de toon van laatstgenoemde boven deze. Moet het ook vooral hebben van de secundaire cast; de protagonist is een wat cringy neergezette horrorfilmrecensent (zou mijzelf er eigenlijk mee moeten kunnen identificeren, nu ik erover nadenk...) die eigenlijk op de reservebank plaatsneemt eens het groepje seriemoordenaars in beeld komt. Met name Ari Millen is goed op dreef, Julian Richings weet ze tegenwoordig ook goed uit te zoeken (Anything for Jackson bijvoorbeeld) en Robert Maillet als lompe bruut werkt ook weer, die verwacht ik nog wel een keer te zien als Jason in een Friday the 13th reboot ofzo. Een film die eigenlijk té veel bezig is met wat de huidige meta is en daardoor af en toe z'n scherpte verliest, maar dusdanig solide uitgevoerd dat ik er ook eigenlijk niet heel erg mee zit.

Leuke horrorfilm met een creatief, origineel scenario en spitsvondige kills. Het tempo zit meestal goed en er wordt ook behoorlijk goed geacteerd. Beste Calahan die ik tot dusver gezien heb.

Mwa.

Vicious Fun lijkt op papier een film die eigenlijk niet kan falen. Het moeilijke met dit soort films is echter dat het ook best wat talent vereist en een grote dosis frisheid vanuit de regie. Dat mist in deze film wel, en tevens vond ik de uitwerking en uiteindelijke invulling ook maar matig. Zo wordt potentieel dus verspild.

Het acteerwerk is om te beginnen al te zwak voor een project als dit. Marsh slaagt er niet in om van zijn personage een echte freak te maken en weet de komische timing niet te volbrengen. Het is echter niet hij waar het van moet komen, het moet natuurlijk van de moordenaars komen, maar ook dit is in Vicious Fun niet het geval helaas.

Ondanks dat er wel wordt geprobeerd om van de moordenaars unieke verschijningen te maken zijn het allemaal maar herhaalde en vooral saaie verschijningen. Het voornaamste probleem is dat er maar weinig ook echt cool zijn. Millen is dan nog wel solide, en Richings ook wel, maar de personages missen die fun en komische delivery om de film te laten draaien.

Visueel nog wel aardig te noemen. Lekker fel kleurgebruik, en vooral lekker veel kleurtjes. De moorden lijken iets te tam te zijn, maar ze worden wel aardig lang en creatief uitgevoerd. Echt goor of bloederig is het nergens, wat ik ook wel jammer vond, maar ik denk dat dat ondertussen gewoon een beetje bij dit soort film hoort. Zelf had ik het liever anders gezien.

Vicious Fun is een vermakelijke film geworden die leunt op een goed concept en veel kleurgebruik. Dat maakt van deze film nog wel een luchtige film, maar het mist wel ondersteuning in editing en montage. Dat had geen probleem hoeven zijn als de moordenaars zelf wat leuker waren geweest, maar de battle tussen Marsh en de killers is helaas niet optimaal uitgewerkt.

"You really want to know what I would do?"

Na 'Antisocial' ben ik Cody Calahan uit het oog verloren, maar dit leek mij wel een leuke film voor een hernieuwde kennismaking.

Joel is een onbeduidende filmrecensent die schrijft voor een horrormagazine. Zijn jaloersheid op de nieuwe vlam van zijn vrouwelijke kamergenoot leidt hem naar een louche club. Het blijkt dat hij per ongeluk terecht is gekomen in een geheime zelfhulpgroep voor seriemoordenaars. Het lijkt erop dat hij zelf in een horrorfilm is beland...

Het idee achter 'Vicious Fun' is best leuk. Ik bedoel een throwback naar de jaren '80 doet het altijd wel goed en gooi er nog wat opmerkelijke figuren tegenaan. Jammer genoeg is de uitwerking mislukt. Voor mijn gevoel keek ik iets te veel naar komisch bedoelde dialogen waar geen eind aan leek te komen. De personages worden daarbovenop nog eens zwakjes neergezet, waardoor het plezier enigszins ontbreekt.

De jaren '80 vibe kan ik daarentegen wel waarderen. De felle neonkleuren springen in het oog en uiteraard de heerlijke synthesizers die hun werk doen. Van de kills kan ik dat niet zozeer zeggen. Deze zijn namelijk nogal tam, hoewel er wel een paar aardige scènes zijn. Daarbij doet Amber Goldfarb het prima als heldin.

Al met al een redelijke horror, echter had ik toch iets meer verwacht van een dergelijk concept.

Kleine 2,5 sterren.

De eerste paar minuten zetten een fijne retro jaren '80 sfeer neer, compleet met een heerlijk overheersende synthwave-score. Dat kan niet fout gaan, zou je zeggen. Helaas... gaandeweg wordt deze komische horrorfilm steeds wat minder, ondanks het leuke uitgangspunt en een cast die er duidelijk zin in heeft. Het ligt allemaal te voor de hand en het akteerwerk is veel te dik aangezet. Vermakelijke ongein, dat wel, maar uiteindelijk erg dunnetjes.

Leuke horror komedie met heerlijke muziek.

Amusante film waar het tempo lekker hoog was. Ik dacht dat de hoofdpersonage (Joel) het in zijn eentje moest oplossen, maar hij had een stoere chick naast zich die wraak wilde nemen op deze personen.Jammer dat de kills zo snel en relatief makkelijk gingen. Verder bevat de film heerlijke muziek en en de acteerprestaties waren ook prima te doen. Jammer dat de film nog zo weinig stemmen heeft. Hopelijk verandert dat nog.

3 sterren.

Na het zien van het aangename The Oak Room (2020) was ik erg benieuwd naar deze nieuweling van regisseur Cody Calahan. Ik ben niet teleurgesteld. Vicious Fun is hartstikke leuk en is heerlijk boosaardig vermaak.

De film speelt zich af in de jaren 80 en bemoeit zich met het subgenre van de seriemoordenaar. De film verrast met een originele insteek en vergast de kijker op passend schreeuwerige neonkleuren. De aardige synthesizerklanken van Steph Copeland ondersteunen de prima neergezette donkere sfeer die hoort bij een entourage bevolkt door seriemoordenaars en geven extra kleur aan de jaren 80-vibe.

Hoewel de sfeer duister is, is de film geen volbloed horrorfilm. De luchtigheid en de (subtiele) humor onderscheiden zich uitstekend in de duisternis. Een mooie balans, die de film met recht een geslaagde horrorkomedie laat zijn.

Vicious Fun is ook een fijne nostalgische film vol bizarre gebeurtenissen en fijne dialogen met dubbelzinnige verwijzingen en geestige toespelingen. Met leuke personages. Een stuntelende antiheld. Een koelbloedige vrouwelijke killer. Een ijskoude narcistische killer. Zomaar een greep uit een volle doos met bijzondere figuren. Allemaal personages die heerlijk gechargeerd zijn vorm gegeven.

Vicious Fun is een film die heel anders omgaat met de gebruikelijke patronen in films met seriemoordenaars en hun slachtoffers. De film heeft bijzonder creatieve wendingen. Calahan’s film is meer dan een simpele remake van een slasher in een jaren 80 setting en maakt zijn ambitieuze titel absoluut waar.