Gadajace Glowy (1980)

Leuke vondst van de regisseur die verrassend goed werkt en waarmee de regisseur

een dwarsdoorsnede van de Poolse bevolking van alle leeftijden lijkt te willen schetsen.

De antwoorden zijn heel verschillend maar hebben in de meeste gevallen desondanks

gemeen dat er sprake is van bezorgdheid en onvrede, en heeft het er al de schijn van

dat Kieslowski er zijn kritiek mee uit wil dragen op de Poolse samenleving en de

politiek. Met aldus wel als opkomende vraag of hij misschien nogal selectief te werk is

gegaan. Hoe dan ook een buitengewoon intrigerende of zelfs ontroerend docu. De

allerlaatste aan het woord - een oude vrouw van honderd jaar - biedt een leuke afsluiting.

Wat ook zij verder nog zou willen? Nog langer leven. Veel langer... Wat heb je op die

leeftijd ook nog meer te wensen nietwaar!

Veel minder bekend dan zijn fictie zijn de documentaires van Kieslowski. Dit is voor mij de eerste en is een schets die verwant is aan Mensen van Morgen en de up-serie. Maar dan in een kwartier. Het is intrigerend de antwoorden van de geïnterviewden te vergelijken op de basisvragen die ze allemaal krijgen: Wie ben je? en Wat wil je? Die eerste vraag kan beantwoord worden met je beroep. Je religie of levensbeschouwing of iets dat verwijst naar je leeftijd. Bij de tweede vraag varieert het van kleine wensen tot voorzichtige maatschappijkritiek. Polen was ten tijde van deze film kortstondig iets vrijer en amper een jaar later was dat weer voorbij. Daarmee ook een boeiend tijdsbeeld. Voor de hierboven genoemde prachtige eindscène zit nog iets hartverscheurendst. Een dame van in de 80 zegt op de vraag wie ze is dat ze sinds twee weken weduwe is. Zoiets is zo'n groot verdriet dat het je hele identiteit is.