Dead or Alive 2: Tôbôsha (2000)

Net als deel 1, erg de moeite. Hebben niet zo heel veel met elkaar te maken, trouwens.

Deel 2 heeft minder geniale scènes, maar is net wat evenwichtiger. De film gaat veel meer over het herbeleven van jeugd en het ophalen van jeugdherinneringen dan over yakuza praktijken. Dat is slechts een middel en een setting (wel een die uiterst effectief is). Was trouwens erg mooi in beeld gebracht, het herbeleven van die jeugd en dan heb ik het over zowel cinematografisch vlak (beter als deel 1) als de vertelstijl.

Sterke film, 4 sterren.

Gisteren gezien en hij was ietsje beter dan deel 1. Dit keer ook wat rustiger maar niet minder bizar.

Deze film bevat ook meer verhaal dan deel 1 en de sfeer en dat rustige muziek erdoorheen is erg goed. In het begin denk je dat de wereld opnieuw vergaat aan het einde van de film omdat ze dan de aarde laten zien waar een komeet op afstormt. (Typisch Miike), maar dat is niet zo. In het midden van de film word er ook over gepraat.

Deze film draait ook erg veel om flashbacks en ik vond het verhaal ook wel goed verzonnen. Dat Mizuki en Shu elkaar weer na lange tijd ondmoeten tijdens een opdracht die Shu overneemt. Daarna volgen gewoon de bloedmooie scenes met zoals gezegt een rustig muziekje erbij. En dan proberen de twee jongens samen met een andere jeugdvriend hun jeugd te herbeleven. Je denkt dan soms echt: dit kan toch niet iets met Dead or Alive te maken hebben.

De film is inderdaad rustiger dan de eerste deel maar er zitten weer hele rare bizare scenes in lees: die grote massamoord en dat een paar gangsters een vrouw afschieten en vervolgens verkrachten terwijl ze dood is, die dode vent die een penis had nog groter dan zijn benen. Mizuki en Shu die uiteindelijk vogels blijken te zijn, en vervolgens die komeet. Ook die rol van die tovenaar vond ik leuk.

Wat ik ook wel leuk vond is die executie dat die vent met drie pistolen door zijn hooft word geschoten en dat Miike dan met een geodriehoek de gevolgen ervan laat zien. Orgineel verzonnen allemaal.

Een mooie en beter vervolg op Dead or Alive. Gewoon een typische Miike film. Ook is dit inderdaad wel iets voor Kitano-fans. (even over dat plot: die Boo hoort eigenlijk Shu te zijn, maar even veranderen.)

Vanavond deel 3 maar zien.

4,0*

Midden in de nacht op MTV bekeken en hoewel ik dit maar een raar verhaaltje vond, moest ik toch tot het einde blijven kijken!

Blijkbaar snap ik sommige Japanse eigenaardigheden niet, want ik kon weinig chocola maken van het verhaal?

Miike werkt zijn karakters wel goed uit en zorgt met mooie beelden dat ik niet in slaap viel en me totaal niet verveelde.

Ik vind Miike's films vaak bizar, maar wel vermakelijk en ze maken me wel steeds nieuwsgierig genoeg om meer zijn films te willen zien!

Ja blijkt wel een vreemde 'trilogie' deze Dead or Alive reeks. Kan ook wel kloppen als je weet dat Miike nergens anders meer een hekel aan heeft dan vervolgfilms. Toch grappig dat deze reeks enkel met de titels aan elkaar verbonden is.

2e film is ook totaal anders dan het 1e deel. Zowel qua personages, thema en verhaal. Terugkerend element blijft uiteraard zijn contrastrijke verhaal over kindertijden en gewelddadige volwassenheid. Maar in deze film heeft hij dat zoveel directer en duidelijker naar voren laten brengen dan ik gewend ben te zien. Beviel mij wel.

Veel symbolische beelden en bedoelingen ook hier. Sommige simpeler dan de ander - maar hij weet ze goed te gebruiken. (Vleugeltjes, baby, 'where are you going', volwassenen worden kinderen, kinderen volwassen, etc.). Vooral de band tussen Mizuki en Shu komt echt leuk naar voren.

Verder niet diepgaand dit. Zo hoort het ook. Met verkeerde ogen aan deze film beginnen wil dat volgens mij nog wel eens zo lijken, - maar voelde voor mij totaal niet zo.

Beviel beter als 1.

4.0/5.0

Ben het volkomen eens.

Was een film die 3.5 misschien naar de 4* ging. Wat ik het laatste halfuur of misschien 3 kwartier voor m'n kiezen kreeg, was niet mals.

Het blijft lastig voor Miike om een film te maken die 100% boeiend is. Na een goed eerste kwartier kwam een vreselijk tweede kwartier met allerlei overbodige 'verhalende' flashbacks. Snap sowieso niet waarom Miike een film met een verhaal wil maken en vervolgens alle logica door elkaar gooit. Tijdens het toneelstukje bijvoorbeeld, wordt er op eens in het rond geknald. Ik zat me wel even achter de oren te krabben, nogal vaag.

Nja, het eerste kwartier dus.. een aantal geweldige personages, zoals die hilarische goochelaar . Ook Mizuki is wel een leuk personage. Daarna komen die belachelijk saaie flashbacks. De nostalgie scène tussen de drie heren was trouwens wel een mooi stukje film, zowel visueel als qua muziek. Verder nog een paar briljant grappige dingen, maar echt goed is het verder niet.

3*

Erg grappig, vrij origineel en in vergelijking met het eerste deel niet eens heel erg misselijkmakend of slecht te volgen. Ondanks dat, of juist daardoor, dreunt deze 'sequel' wel minder lang na. Er zit een scene in deze film waarin de hoofdrolspelers voor de plaatselijke kinderen een absurd en enigszins schunnig toneelstukje opvoeren. Met deze flauwekul vol verborgen diepgang hebben de makers waarschijnlijk net zoveel lol gehad als wij kunnen hebben, terwijl we op de grond zitten en uitgelaten klappen en joelen, hoewel we de helft niet begrijpen van wat er gebeurt. Er zijn zeker saaiere manieren om je tijd te besteden.

Hele leuke film, dit. Een Miike-film die zowaar werkte voor mij gedurende bijna de hele lengte. Bijna, want die hele flashback naar die jeugd vond ik enorm onduidelijk (buiten die geestige strandscène om dan). De rest is gewoon de volle speelduur topvermaak. Wellicht was ik er op ingesteld, maar hier werkte voor mij zelfs de grote toonwisselingen die Miike om de zoveel minuten lijkt te willen doorvoeren.

Uiteraard is dit gewoon een bizar project. Alles moet erin: we beginnen met Tsukamoto als goochelaar (al las ik pas achteraf dat hij de acteur was) en vervolgens krjgen we o.a. veel brute moorden, een dwerg op stelten, nostalgische scènes met een hoop sentiment en een gek kindertoneelstuk dat hier in Nederland nooit opgevoerd zou worden. Zo valt er nog wel meer op te noemen. Er komt geen einde aan de gekte, maar doordat de gekte constant leuk is vormt dat geen probleem. Het meest maffe is nog wel een reeks moorden afgewisselt met typische Unicef-stijl beelden van arme kinderen in Afrika. Dit zit er natuurlijk in om te laten zien waarom de twee mannen moorden, maar alleen een regisseur met een flinke schroef los zou dit zo tonen. Vreemd genoeg werkt het allemaal, niet alleen het geweld en de humor, maar ook het sentiment. Geheim wapen is hier wat mij betreft Sho Aikawa die erg leuk speelt.

Natuurlijk kan het wel wat meer afgewerkt worden, maar als er meer Miike's zo leuk zijn als deze hoef ik de regisseur dus toch niet op te geven, wat ik wel bijna van plan was.
Dikke 3,5*.

Geen recensie van Onderhond? Vreemd.

Deel één was nog ongestructureerd, dit was wat saaier, wat lomer, wat melodramatischers en misschien zelfs wat poëtischer. Had iig wel meer weg van heroic bloodshed dan één. Kent z'n bizarre momenten maar helaas niet zo'n geniaal bizar einde. Minder dan deel één maar toch ook en 3*

Een stuk beter dan zijn voorganger

Het was me nochtans aangeraden door Mochizuki Rokuro, de user en niet de regisseur, om snel aan Dead or Alive 2 te starten toen ik liet blijken dat ik bijzonder weinig kon met de eerste film in de trilogie. Ik ging mijn best doen zei ik en ondertussen zijn we 4 jaar verder.. Beetje schandalig dus en nu eindelijk met de nodige vertraging eens in de DVD speler gestoken. Verwachtte er in ieder geval bijzonder weinig van en misschien is dat de reden waarom dit me dan toch is bevallen?

Want Dead or Alive 2 is inderdaad een interessantere zit dan zijn voorganger. Niet dat beide films echt veel met elkaar te maken hebben trouwens, maar dit oogt compacter en de balans tussen verhaal en gekheid komt beter tot zijn recht. Takashi Miike gaat voluit voor de nostalgie en dat resulteert in aandoenlijke scènes (heel dat toneeltje in het weeshuis is gewoon geweldig) en tegelijkertijd van de pot gerukte montages (wie komt er in hemelsnaam op het idee om zo van die typische Unicef beelden te combineren met een brutale afslachting) die ervoor zorgen dat je nooit goed weet wat je moet verwachten. Niet alles wat Miike uit zijn mouw schudt is even goed geslaagd trouwens, maar de leuke momenten (de gangster die in zijn hoofd wordt geschoten door 3 anderen en de baan van de kogels wordt dan even wiskundig getoond) wegen deze keer meer door dan de slechte.

Alleen jammer dat sommige zaken er visueel zo enorm slecht blijven uitzien, voor een film uit 2000 kan die kartonnen komeet echt niet meer. Langs de andere kant krijg ik eerder het gevoel dat Miike echt wel meer kan dan dit maar dat hij gewoon zijn eigen zin doet en graag de studio wat pest, moet je toch ook kunnen waarderen. Soit, een vervolg dus en dat betekent de terugkeer van Sho Aikawa en Riki Takeuchi. Niets als dezelfde personages die ze eerder speelden trouwens, dit zijn gewoon compleet verschillende gedaantes ten opzichte van de vorige film. Wel weer twee toffe figuren. Zeker Aikawa steelt regelmatig de show met zijn geblondeerde haar.

Verder zorgen een aantal leuke bijrollen (die magiër!) en vooral een iets beknoptere speelduur ervoor dat dit een stuk beter behapbaar is dan zijn voorganger. Ik beloof nu plechtig dat ik dringend werk ga maken van deze trilogie. Hopelijk bevalt het derde deel me ook en kan ik ineens Bodyguard Kiba er nog achter gooien, ben ik volledig klaar met mijn Miike achterstand.

3*

Eindelijk weer gezien.

De eerste Dead or Alive viel stevig tegen, dit tweede deel is echt een stuk beter. Een mix van Kitano, Miike en Japanse eilanddramas. En dat in een opvallend strakke balans, al blijft er wel een zeker contrast bestaan tussen die verschillende stijlen.

Aikawa en Takeuchi dragen de film, een geweldig duo die elkaar goed versterkt. Endo is ook een geweldige toevoeging, leuke cameos voor Edison Chen en vooral Shinya Tsukamoto. Verder is het vooral het drama dat weet te overtuigen. Die mooie, rustige, soms ook wel maffe momenten op het eiland, die maken deze film.

Uiteraard ontbreekt het niet aan Miike gekkigheid, nog genoeg originele momenten die de film verder een duidelijk eigen smoel geven. Wist vooraf niet goed of de film nog steeds zou kunnen overtuigen, maar het is misschien wel één van de vroege Miikes die het best bewaard is gebleven.

En daarmee, na zoveel jaar, ook eindelijk een review van mij

4.0* en een uitgebreide review