The Boys in the Band (2020)

Redelijke film waarin een aantal homoseksuele vrienden elkaar ontmoeten tijdens de verjaardag van één van hen. Duidelijk gebasseerd op een toneelstuk (dialoog-gedreven, een handjevol acteurs op één locatie). Reeds eerder verfilmd. De film heeft zeker zijn momenten, maar het verloop is wat voorspelbaar en is aan de lange kant. Goed gecast, maar misschien wel een beetje een gemiste kans om de film niet in het heden te laten afspelen.

Niet mijn ding.

Ik was benieuwd of Jim Parsons ook nog wat anders kon dan Sheldon spelen, het was de enige reden om dit op te zetten - gebaseerd op een theaterstuk, dat heeft me nog nooit positief kunnen verbazen. Parsons is m.i. verre van indrukwekkend - dat snelle gebabbel lijkt iets van hemzelf te zijn.

Maar ook zowat elke andere acteur - of personage, zo je wil - heeft me veelal geïrriteerd. Het over-the-top neerzetten van vervelende personages heeft mij nog nooit een aangename kijkervaring opgeleverd. The Boys in the Band is een verzameling homo's - de ene al wat uitbundiger en irritanter dan de andere - die mekaar eigenlijk 2 uur lang tegenwerken en irriteren.

Ik hoop van ganser harte dat Netflix met deze productie enkele verbitterde homo's kan helpen - ze doen er kennelijk veel moeite voor. Maar ik wil vooral goeie films zien, en dat is in deze helaas niet het geval.

2

Prima.

Ik mag dit soort films wel. Zo'n film die zich bijna volledig in 1 setting afspeelt waarbij enkele personen elkaar op de stang zitten te jagen. Een film waarin de situatie langzaam escaleert. Voor het kijken verwachtte ik dan ook een soort The Riot Club.

Deze film lijkt ook een beetje op die titel, alleen speelt deze film zich volledig af in 1 ruimte met enkel verhalen vanuit de personages die zich in een andere setting bevinden. Verder is deze film stukken minder gewelddadig en teert vooral op de onderlinge spanningen, escalaties en driftige discussies.

Het probleem is dat deze film ze niet al te geloofwaardig uitwerkt. Op papier lijkt het een heerlijk idee, 2 uur lang naar bekvechtende mannen kijken, maar de afwerking laat te wensen over. Zeker omdat enkele personages te vroeg complete eikels blijken te zijn, en vooral zonder reden. Dat klinkt raar, en misschien zelfs de bedoeling, maar je zal me misschien begrijpen als je de film zelf kijkt.

Dat deze film dan ook gebaseerd is op een toneelstuk mag duidelijk zijn. Zo voelt het namelijk ook aan, en niet als een realistisch portret van daadwerkelijk onderlinge spanningen. Die spanningen zijn echter wel aanwezig, alleen niet heel realistisch. Wel vermakelijk, aangezien er uitstekend wordt geacteerd. Ik schrok vooral van Quinto, want voor hem is het een grote step-up.

Uiteindelijk kijk je dan ook gewoon 2 uurtjes tegen ruzie aan, waar ik geen problemen mee heb. Een echt kookpunt lijkt alleen nooit bereikt te worden, althans, zo voelt het aan. De echte uitbarsting komt namelijk niet, het blijft veilig binnen de grenzen waardoor je als kijker niet altijd de frustraties kan delen met de personages.

Wel is het degelijk geschoten, erg vermakelijk en vooral behoorlijk sterk geacteerd. Parsons, Quinto etc. Ze doen het allemaal erg goed. Ik durf zelfs te beweren dat deze film een aantal van de sterkste acteerprestaties kent die ik in tijden heb gezien. Jammer dat de film niet altijd naar de heren kan opleven, maar het kijkt wel aardig weg. Een nipte voldoende vanuit mijn kant.