Mainstream (2020)

De tweede langspeler van Gia Coppola. Haar eerste film Palo Alto (2013) was een sterke coming of age die interesse opwekte naar meer werk. Na vele jaren is er nu Mainstream. Een meer dan lichte teleurstelling. Als meer dan middelmatig kan ik Mainstream echt niet kwalificeren. De film behandelt een actueel thema waar ik overigens weinig mee heb. De film richt zich op de mogelijkheden en de keerzijden van de sociale media.

Het verhaal bevat weinig verrassende elementen en is tamelijk voorspelbaar. Visueel ziet de film er alleraardigst uit. De kijker bevindt zich grote delen van de film in een surrealistisch aangeklede online wereld van video- en youtube influencers. Een wereld van plastic die er prachtig uitziet maar te plastic, te hol en te vluchtig is om een boeiend verhaal over te vertellen. Dat gebeurt dan ook niet.

Hoofdrollen voor Maya Hawke en Andrew Garfield. Beide goed. Garfield als onuitstaanbare proleet die zich mimisch en verbaal heerlijk uitleeft is eigenlijk wel heel erg goed. Achter zijn energieke façade gaat overigens een verborgen verleden schuil, waarop bijna niet wordt ingezoomd. Steeds als het interessant dreigt te worden en interacties tussen de personages minder kunstmatig dreigen te gaan worden, moet de kijker zich onmiddelijk weer met onzinnige en kunstzinnige online prullaria gaan bezighouden.

Het is erg jammer dat het verhaal waarin Garfield de hoofdrol heeft één groot oninteressant en vulgair cliché is.

Niet echt boeiend, maar ook niet heel slecht. Als je ff 94 min niets beters te doen hebt.

Matige film over een jonge vrouw die een filmpje maakt van een man op de straat en daar online succes mee oogst. Deze film geeft duidelijk kritiek op roem en social media, maar is te clichematig. Wat onevenwichtig van toon en het voorspelbare rise-and-fall verhaaltje weet niet echt te boeien. Wel een fijne cast met een goeie, megalomane rol van Andrew Garfield en Maya Hawke heeft genoeg charme.

Een nobele poging tot satire misschien, maar de plank wordt toch voornamelijk misgeslagen. Dit is een behoorlijk klungelige en onevenwichtige film waarin alles op zo'n ongeloofwaardige maar voorspelbare manier verloopt. Het is ook best moeilijk om nog iets nieuws over dit onderwerp te zeggen. Ik gun acteurs als Hawke, Garfield en Wolff een betere film. Garfield is op zich perfect gecast, maar het grootste probleem van de film is dat de personages totaal niet leuk zijn. Ik kan maar weinig sympathie opbrengen voor een overdreven doorgedraaide "vrije geest" en een twintiger wiens ambitie het is om groot te worden op Youtube.

In audiovisueel opzicht vond ik de film ook best vervelend. Net als in The Mitchells vs. the Machines zie je soms de emoji's en kitscherige social media-creaties over het scherm rollen, en ook de muziek die je vaak op de achtergrond hoort wekt ergernis op. Raar ook dat je als film van die narcistische social media-figuren bekritiseert en er intussen een paar een cameo in de film gunt. 2.0*.

Frankie [Maya Hawke] en Jake [Nat Wolff] vinden in de flamboyante, energieke Link [Andrew Garfield] het ideale ankerpunt voor een experiment. Het drietal richt een YouTube-kanaal op waarin Link onder het pseudoniem ‘No One Special’ zich presenteert als een parodie op de leeghoofdige, hedonistische, egocentrische influencers die hun geld verdienen door zich beter te doen dan ze zijn en hun lege levens verkopen als het hoogst haalbare. Links charisma en de visuele hoogstandjes van Frankie en Jake zorgen ervoor het kanaal snel uitgroeit in een sensatie. Maar Link lijkt steeds meer op te gaan in zijn persiflage en dreigt daardoor datgene te worden wat ze juist wilden bespotten en dat heeft verregaande gevolgen. Een geslaagde update van Network dat – net als die controversiële, maar alom geroemde klassieker – zo nu en dan grenst aan het hysterische en genadeloos afrekent met de YouTubewaanzin. De belangrijkste reden waarom dit niet uit de bocht vliegt is het geestdriftige, maar beheerste spel van Garfield die zich hiermee nadrukkelijk op de kaart zet als één van de meest veelzijdige en beste acteurs van zijn generatie. De ultieme ironie: influencers Carles Melton en Juanpa Zurita verschijnen als zichzelf.

Ik vond het een goede film

vooral de 3 hoofdrolspelers..

Garfield sprong eruit als mediageile gek die natuurlijk niet mediageil wou overkomen.

Een dikke 4.0