Spree (2020)

Kon beter.

De film is minder slecht dan het gemiddelde doet vermoeden. De potentie was daar. Een loser die een uberchaffeur is (hier Spree genoemd) en die heel graag meer followers wil. Het heeft ergens wat weg van American Psycho in een hedendaags jasje. Keery doet het ook wel leuk. Maar het nadeel is dat het niet echt wil opstijgen. Het wil nooit echt een goede volwassen satire worden die het makkelijk had kunnen zijn. Uiteindelijk gebeuren er wel veel dingen waardoor het best vermakelijk is maar het had zoveel meer kunnen zijn.

2,5 sterren.

Tam.

Een horrorfilm die voornamelijk gered wordt door het concept, in dit geval de manier van filmen. De film is volledig opgenomen via een soort app waarvoor Keery zijn hele auto heeft ingericht. Hierdoor voelt het alsof je tegen 90 minuten stream aan zit te kijken.

Keery speelt een leuke hoofdrol. In het begin was ik niet zeker of ik hem nou zo goed vond acteren, maar toen kwam ik erachter dat dit volledig zijn karakter is. Hij is gewoon apart. Na een tijdje begin je er ook aan te wennen en dan begin je echt te merken dat zijn vreemde trekjes er gewoon bij horen.

Het concept is leuk en je kan er ook geweldige dingen mee doen. Kotlyarenko kiest ook het juiste verhaal uit om ermee te mengen. Jammer dat de uitwerking aan een erg tamme kant is. De moorden zijn erg simpel gebracht en niet al te interessant. Off-screen gebeuren en vergiftiging enzovoort. Het meest saaie wat je eigenlijk kan bedenken.

Daarnaast wil het ook niet al te spannend worden. De eerste drie moorden zijn karakters die allemaal erg onsympathiek zijn en vooral karikaturaal. Hierdoor komt de satire wel erg makkelijk gemaakt over, gewoon laten zien dat er een hoop arrogante kwallen rondlopen die racistisch denken of seksistisch zijn. Er loopt eigenlijk geen enkel normaal figuur in deze film rond.

Daarnaast is de manier van bekend raken ook wel simpel gekozen. Gewoon beroemdheden tegen het lijf lopen. Zo kiest de film wel vaker makkelijke paden voor zijn verhaal en doordat het allemaal zo overdreven en karikaturaal is komt de satire geen moment over. Een gemiste kans op dat gebied, want het had zeker een schot in de roos kunnen zijn.

Gelukkig is het acteerwerk leuk en worden er wel leuke dingen gedaan met het concept hier en daar. De slotfase, een autoachtervolging, leuke scene trouwens, verraadt dat er best wel wat centen in zijn gestopt. Slecht ziet het er visueel ook niet uit, en Keery weet precies wat hij aan het doen is. Toch is het als geheel inderdaad een gemiste kans. Een film die het waard is om te bekijken vanwege het concept, maar ook niet heel veel verder komt dan dat.

Joe Keery is zeer innemend als Kurt Kunkle, een jonge man die al 10 jaar veelvuldig vlogt maar zelden meer dan 10 kijkers heeft. Hij staat op het punt het bijltje er bij neer te gooien, tot hij een briljante ingeving krijgt. Hij meldt zich aan als chauffeur bij Spree, een taxiapp, en installeert een aantal camera's in zijn auto. Hij gebruikt zijn klanten als nietsvermoedende hoofdrolspelers in 'The Lesson', maar daar blijken zij niet al te gelukkig mee te zijn. Logisch, want Kurt heeft voor zijn passagiers zelf een bijzondere 'eindbestemming' in gedachten. De obsessie van vloggers met het aantal kijkers, comments en likes stuurt dit verhaal aan en het basisidee is best interessant. Helaas speelt regisseur en co-scenarist Kotlyarenko zijn troefkaart veel te vroeg en daarna raakt hij het spoor bijster. Een steeds meer bloederige herhaling van zetten is het gevolg en daardoor is de tweede helft wat vervelend.

De eerste minuten wekte mijn interesse en nieuwsgierigheid zeker op.

Maar al na 15 minuten ging dit absurde verhaal mij al snel vervelen.

En dat beef ook zo de rest van de film.

Rommelige en chaotische moord komedie.

1.5*

Voor zijn found footage film over een aandachtsgeilige wannabe-influencer weet regisseur Kotlyarenko gelukkig goed wat hij doet. Qua geloofwaardigheid schiet de film weliswaar alle kanten op, maar de techniek en het wereldje voelen alsof ze kloppen. Zijn film zit vol internet- en televisiepersoonlijkheden, maar de grote ster is hoofdrolspeler Joe Keery. Keery speelt Kurt, een vlogger die ritjes in zijn taxi filmt en een pijnlijke verrassing in petto heeft voor zijn passagiers. En dan niet pijnlijk in de categorie van Carpool Karaoke van James Cordon, zó sadistisch is Kurt ook weer niet. Keery balanceert uitstekend tussen irritant en toch aandoenlijk. Qua horror is de film erg tam, maar Kotlyarenko heeft dan ook veel meer interesse in de satire. Die ligt er weliswaar vaak dik bovenop, maar de energie van Keery werkt zeer aanstekelijk.

3,5 sterren.

Voor iemand die geen enkele affiniteit heeft met het wereldje van vloggen, social media, influencers en dergelijke, is dit een uitermate saaie en soms ergerniswekkende film. Zonde van m'n tijd.

Deze Komedie / Thriller film van regisseur Eugene Kotlyarenko (nota bene afkomstig uit de Oekraïne) zag ik afgelopen zaterdagavond voorbij komen op "Film 1" en trok mijn aandacht. Het is een soort van horror / social satire over de macht van social media. Wat mensen allemaal doen om zoveel mogelijk volgers te krijgen op internet.


Twintiger Kurt Kunkle (Joe Keery) is een hobbyvlogger, maar zijn pogingen om op internet "viral" te gaan met zijn "Kurt’s World" vlogs mislukken allemaal jammerlijk. Hij heeft gewoon niet een leuke of de juiste invalshoek, de originaliteit. Kortom, Kurt is eigenlijk een volkomen anonieme vlogger. Met behulp van mega-influencer Bobby (Joshua Ovalle), waar Kurt voorheen babysitter van was en die online bekend staan onder de naam "BobbyBaseCamp", besluit Kurt het over een hele andere boeg te gooien.

Onder de hashtag "The Lesson" geeft hij zijn kijkers tips over hoe je groot kan worden op social media. Dat doet hij als chauffeur van een "Spree rideshare" auto, oftewel een soort van "Uber". Maar dit keer gaat hij over alle denkbare grenzen om eindelijk opgemerkt te worden. Bijna iedereen die bij hem in de auto stapt, kan het niet meer na vertellen (o.a. door zijn water met gif erin). Van een racist (Linas Phillips) tot een arrogante makelaar (Jessalyn Gilsig) en van een macho (John DeLuca) tot feestvierende leeghoofden. Alles is via een live-stream op meerdere camera’s te zien. Tot hij zijn match ontmoet, want als stand-up comédienne Jessie Adams (Sasheer Zamata) in de auto stapt, met haar eigen virale agenda, is hij onmetelijk gefascineerd. Waarom heeft zij wél die miljoenen volgers en hij niet?

Hoever ga je voor de kick van de click, de hype van de like? Is de online wereld ons tegenwoordig niet bijna de baas? Leven we ons eigen leven nog wel? Wie kan met de hand op zijn hart zeggen dat hij door niemand online wordt beïnvloed? "Spree" zal daarom ook zeer herkenbaar ogen voor de jongste generatie.

De twee hoofdrolspelers, Joe Keery en Sasheer Zanata, spelen hun rollen best goed. Helaas zijn de bijrollen van een niet al te hoog niveau (zeker m.b.t. de feestvierende leeghoofden, vooral die vreselijk uitziende Frankie Grande, die heerlijk gruwelijk aan hun einde komen door o.a. honden en een accuboormachine). David Arquette draaft op als de vader van Joe en zijn bijdrage is op zijn minst zwak te noemen. Verder wordt het beeld bijna constant gebombardeerd met live reacties (die door de snelheid niet te volgen zijn) van de online kijkers en splitscreens van de hoofdrolspelers. In het begin is dit een aardige gimmick, maar het gaat uiteindelijk vervelen en irriteren, omdat je soms letterlijk niet weet waar je naar moet kijken.

Iedereen die opdraaft in de film is op zijn of haar manier bezig zich via social media te profileren met selfies en live geschoten filmpjes. "Spree" toont wat een sociaal geïsoleerd leven met iemand kan doen, een beetje zielige jongeman, komend uit een gebroken gezin (hij vermoordt ook nog zijn moeder), die gewoon alleen maar opgemerkt wil worden. De film bevat wel leuke zijpaadjes (zoals Kurt die op internet zoekt naar "Hoe je een lijk kan laten verdwijnen." ), evenals commentaar op discriminatie en toont hoe de volgers switchen van ongeloof tot heldenverering.


"Spree" laat zien dat het normale leven steeds meer verzwolgen wordt door het internet en dat is eigenlijk best een trieste constatering.

Terwijl andere personen in het land van de sociale media met hun acties heel gemakkelijk honderdduizenden volgers, likes en commentaren weten te scoren, krabbelt Kurt roemloos voort in de uithoeken van het rijk der influencers. Kurt wil populariteit en gooit het roer drastisch om. Hij behangt zijn taxi met camera’s en begint zijn passagiers te vermoorden. Het grote succes blijft vooralsnog uit. Kurt stelt vast dat het simpelweg vermoorden van passagiers niet voldoende is om kijkers en likes te vergaren. Het moet gedurfder, gevarieerder en sneller.

Spree is een satire. De jacht op clicks wordt overdreven en in het belachelijke getrokken. En dat gebeurt op een sarcastische toon die best grappig is. De handelingen van Kurt worden steeds bruter en waanzinniger. Omdat de film een grappige ondertoon hanteert, komt alle bruutheid die Kurt etaleert niet heel verontrustend over. Het is leuk om Kurt te volgen op zijn krankzinnige moordtocht. Een eventuele boodschap van regisseur en schrijver Eugene Kotlyarenko zou kunnen zijn dat een ieder gek is en dat een sociaal gezonde wereld een utopie is. Waarschijnlijk heeft hij gelijk. Ach, het doet er ook weinig toe. Zolang je zelf maar weet dat je niet zo bent.

Spree heeft eigenlijk maar weinig om het lijf. Te luchtig om verontrustend te zijn. Te luchtig om erg shockerend te zijn. Te luchtig om serieus te nemen. Ik denk niet dat iemand onder de indruk is van wat dan ook dat in de film wordt getoond en wordt geafficheerd. Spree is niet meer dan een vermakelijk verslag van een egotrip. Best leuk. Meer valt er niet van te maken.

Beproefd concept van de creepy gast die een fake doc maakt over zijn killing spree (ditmaal) met een fake cab als moordwapen. Lichtelijk amusant en er gebeurt genoeg.

Joe Keery op dreef, hoop dat we na Stranger Things nog veel over hem gaan horen. Hij heeft echt de potentie van een A-lister. Ik vind hem geniaal in deze film en hij brengt de film naar een hoger niveau.