The F**k-It List (2020)

Ik vind de boodschap achter de film heel goed. Maar de manier waarop alles is veel te opzichtig. Niet een film die ik 2 keer zou zien.

Mwa.

Typisch Netflix-gedoe, het valt me op dat Netflix vaak met dit soort high-schoolfilms komt. Niet dat ik er veel bezwaar tegen heb voor de rest, maar het valt wel op dat ze aan de lopende band toegevoegd worden. Benieuwd welke titel de volgende gelukkige is.

The F**k-it List is er zo'n eentje die alles wat humaner en subtieler wil aanpakken. Jammer dat het hierin voornamelijk faalt. Voornamelijk komt dit door elementen die dit soort Amerikaanse films blijven herhalen en daarom dus geen indruk maken op dit vlak.

Om te beginnen met het acteerwerk, ik zet grote vraagtekens bij Brown. Aan de ene kant lijkt het vooral een saaie en terughoudende prestatie, maar aan de andere kant lijkt het juist te passen. Ik geef hem het voordeel van de twijfel in ieder geval. Bijrollen doen het redelijk, maar niet opvallend helaas.

De film is iets subtieler, en kent mooiere plaatjes in vergelijking met een aantal soortgenoten. Enkele beelden zien er visueel solide uit (onderwatershot) en het zonnige sfeertje komt goed door. Enkele mooie plaatjes van de stad mogen ook genoemd worden. Genoeg focus en concentratie erop verder. Ik heb visueel weinig te klagen.

Aanpak van de boodschap en verhaal zijn echter wat minder. De film is vaak erg moralistisch, maar die momenten maken geen indruk. De kinderachtige houding van de volwassenen voor komedie slaan de mist in en vooral uit de toon, de dialogen voelen erg gemaakt aan (het lijkt alsof je naar een theaterregistratie kijkt) en de film denkt wel erg makkelijk over dat social media gebeuren.

Het is allemaal wat langzamer en zeker in het eerste gedeelte wil het nog weleens inkakken. Voor de rest is het wel redelijk. Visueel ook best verzorgd soms, alhoewel elementen zoals het camerawerk en details nog weleens te min zijn. Voor de rest best redelijk tijdverdrijf.

Het antwoord van de generatie-Z aan Ferris Bueller. Of hoe je ze ook noemen wilt, het onduidelijke zooitje ongeregeld dat na de millennials komt, de jeugd die nu net van de middelbare school komt. En dan moet ik toch meteen zeggen dat ze een stuk serieuzer in hun vel zitten, beter weten waar het over gaat, en minder met zichzelf en hun ouders in de knoop zitten - ja, het is nog steeds moeilijk en het is nog steeds een serieus probleem, maar wel een waar je zelf uitkomt in plaats van een leger psychiaters en een emmer pillen. Fuck it is dan heel beleefd, ik had zomaar een ander persoonlijk voornaamwoord gekozen.

Levert het een goede film op? Nou nee, dat nou ook weer niet. Maar de toekomst gloort, want er zit echt een opgaande lijn in. Brown is echt beter bij zijn hoofd dan Broderick was, zijn vrienden zijn beter bij de tijd en minder duidelijk getroubleerd, en zijn droomvriendinnetje Madison Iseman is misschien wel een basket case, maar wel veel leuker dan de volstrekt dooie vis zonder eigen mening die Mia Sara indertijd speelde.

Jammer dat de hele benadering van social media alweer zo gedateerd lijkt. Maar toch is het vooral een feelgood ding, en zo kom ik ook uit de film - als de maatschappij zulke dingen kan voortbrengen, dan komt het wel goed, zo’n beetje.