La Jetée (1962)

Bijzondere film die kijkt als een soort comic book. Een film die bestaat uit foto’s, maar tegelijk toch erg vloeiend is. Zeer sterke en uitermate knappe sfeersetting, mede eveneens door de rauwe karaktervolle voice-over.

Ook het thema biedt perspectieven met het tijdreizen. Een film die zijn tijd vooruit was en dus ook inspirerend was voor andere films. Hoefde zeker niet langer te duren dan een half uurtje. Kort en krachtig om het momentum optimaal te houden.

Filosofie over de verhouding tussen tijd en werkelijkheid en herinnering in een door foto's geillustreerd sciencefiction fiction verhaal. En wel door prachtige foto's. Moet wel zeggen dat de ritmische beeldenstroom en de uitgebreidere verhandeling van Sans Soliel me meer aanspraken. Door een hoop gezamenlijke DVD-releases horen die twee films een beetje bij elkaar voor me. Is wel opvallend want bij andere regisseurs die een beroemde kortfilm hebben naast meerdere lange films (Resnais bijvoorbeeld) is er eigenlijk niet zo'n vaste combinatie ontstaan.

P.s. Ik zag het knipperen van de ogen wel, ze doet het meerdere malen achter elkaar.

Een leuk idee en geinig eens gezien te hebben. De film had ook zeker niet langer moeten duren (en duurde stiekem al net iets te lang om echt te blijven boeien). De fotografie zelf is aardig in fraai zwart-wit maar niet per se heel bijzonder geschoten. Wel mooi hoe soms een snelle montage en in elkaar overvloeiende shots soms een idee van beweging geven, vooral in die scène in bed (waar ook het enige echt bewegende moment zit, het knipperen van ogen). Het verhaal zelf is boeiend maar in een echte film, het hierop gebaseerde Twelve Monkeys, is hier uiteindelijk echt veel meer mee gedaan op elk vlak, ook qua thematiek. 3,0*.