Antrum: The Deadliest Film Ever Made (2018)

Zeer goed gemaakte trow-back naar de seventies. Kinderverbeeldingskracht gecombineerd met Dante's inferno en symbolen voor rituele magie. (er komt volgens de film 170x een Sigil in beeld) Hier verwijst de subtitel; "de dodelijkste film ooit gemaakt" een beetje na. Deze vloek en het verhaal achter de film zijn uiteraard 100% verzonnen, en worden net als bij Cannibal Holocaust, A Servian Film of Blair Witch gebruikt als marketing- en promotionele buzz. De film is opgemaakt in een soort mockumentary-stijl. Het begint dus met een documentaire van ongeveer 8 minuten waarin de geschiedenis, tragedies en waarschuwingen rond de film worden beschreven en gaat vervolgens verder met de film zelf. De eigenlijke film omringt een broertje en zus die het bos ingaan en een gat in de grond graven waar de duivel uit de hemel is (en de poort naar hel zal zijn) gevallen om zo de ziel van hun onlangs overleden hond te redden. De uiteindelijk film is erg sterk, alsof je een spookhuisfilm kijkt maar dan in een bos. Rammelende kettingen, wezens net uit het gezichtsveld, wind en op de koop toe een paar Baphomet -aanbidders. Het creëert een griezelige sfeer waardoor je afvraagt of wat je ziet wel of niet "echt" is, mits je natuurlijk genoeg verbeelding bezit want … Nee er wordt bijna niets echt getoond, veel is suggestie. (tja daar komen die opmerkingen over saai en de onterechte 1 en 2* vandaan) Maar juist die suggestie maakt dat deze een horrorfilm redelijk griezelig, doordringend vreemd en zeer geslaagd was!

Een 4.9 op IMDb? Wat een lachertje. Ik heb me uitstekend vermaakt met Antrum. Het kaderverhaaltje is zo ongeveer Cigarette Burns van John Carpenter, maar het grootste deel van de film zien we ook daadwerkelijk de film-in-de-film genaamd Antrum. Het is een lekker old-school uitziend filmpje waarbij zusje Oralee haar broertje Nathan probeert te troosten nadat hun hond is overleden - Nathan is namelijk overtuigd dat de hond in de hel zit, en Oralee verzint een verhaaltje voor Nathan over een gat graven naar de hel om de hond z'n ziel terug te winnen. Het heeft een heerlijk sfeertje met weliswaar niet heel veel actie, maar wel een hoop donkere Satanische symboliek, vervreemdende beelden en subliminale flashes over de duivel. Low-budget is het zeker, maar dan kan je alsnog hele leuke dingen doen, blijkt wel weer. Ik rond 'm naar boven af.

Inderdaad nogal ondergewaardeerd filmpje. De aanpak van Amito is eigenlijk best opmerkelijk hier. Meestal bij films/docu's uit het ''vervloekte film genre'' zijn het vooral zaken om de film heen die de meeste aandacht krijgen, terwijl je van de film in kwestie zelf slechts glimpen meekrijgt. Hier is het net andersom en krijgt je na een korte introductie de volledige film in de film te zien. Aan de ene kant wel apart, aan de andere kant vraag ik me af of het misschien niet gewoon beter had gewerkt als conventionele film. Met zo'n pompeuze introductie schep je toch best specifieke verwachtingen bij een hoop kijkers die mogelijk niet ingelost worden.

De film zelf steekt gewoon best sterk in elkaar. Fijn bevreemdend sfeertje, sterke soundtrack en het vieze bruinige filter past goed. Soms zijn de pogingen om als ''vervloekt'' over te komen wat te opzichtig, die flitsende pentagrammen steeds waren toch wel té cheesy, maar af en toe is het zeker wel raak. Ik herinner me nog een scene waarin de film plots naar een zwart scherm schakelt en je een minuut lang aangestaard wordt door een soort blurry demoonfiguur. Bijzonder creepy moment was dat. Film had van mij wel nog wat verder mogen gaan qua weirdness. Vond het net wat lineair en braaf al bij al, zeker met de ''vervloekte'' status in het achterhoofd.

Best een aanrader, verwacht alleen geen full-blown mockumentary. Kleine 3,5*

Rosemary’s Baby, The Evil Dead, Friday the 13th, Pet Sematary, Mulholland Drive en The Wicker Man behoren tot de films die warden geplunderd voor deze horrorfilm die zo slecht is dat de makers een wanhopige poging deden om een volstrekt kunstmatige hype te creëren. Het betreft een jongen [Rowan Smyth] en zijn moeder [Nicole Tompkins] die een weg naar de hel proberen te graven om hun hond Maxine te bevrijden. Zo slecht als het klinkt. Veel sinistere muziek, maar op het scherm valt niets te beleven. Maar de demonische eekhoorn is een bijzondere vondst...

Experimenteel en eigenzinnig, maar uiteindelijk grotendeels mislukt griezelproject van regisseursduo David Amito en Michael Laicini, die de vierde muur op een nogal halfbakken manier proberen te doorbreken. De introductie is in ieder geval raak, maar wat daarna volgt is een belabberde poging om een jaren 70-horrorfilm tot leven te wekken. De makers zijn er zonder meer in geslaagd om het amateurisme dat die tijd met zich meedroeg bijna vlekkeloos over te nemen, maar aangezien de aanloop veel te veel tijd in beslag neemt, komt dat vervolgens onvoorstelbaar saai voor de dag. Af en toe raken Amito en Laicini de juiste snaar met een aparte combinatie van muziek en montage, maar die momenten zijn schaars en de daaropvolgende finale gaat nergens echt heen. De intentie blijft daarmee bewonderenswaardig, maar weinig opvallend.