Tokyo Naito (1961)

Tony Rayns vind dit de minste film uit de tweede arrowbox met vroege films van Suzuki. Ik snap waarom maar ik ben het niet met hem eens. Dit is wel de gekste film. Met logica of een duidelijk afgebakend genre heeft dit niet veel meer te maken. Om te beginnen is het de eerste film uit mijn hudige cyclus die in kleur is. Dat was een andere film met Koji Wada Kutabare Gurentai (1960) in een vorige cyclus ook al wel. In die film zaten als ik me goed herinner in tegenstellng tot wat de titel doet vermoeden geen gevechten noch delinquenten. In deze zitten beide wel.

Niet Koji Wada (Niet te verwarren met een in 2016 overleden populaire zanger met dezelfde naam, deze stierf al in 1986) dat is nogal een een clean figuur. Hij rookt zelfs niet, wat tamelijk ongebruikelijk is in NIkktasu-films (hij drinkt en gokt dan weer wel). Suzuki lijkt er in het begin een beetje de draak mee te steken als zijn hooffiguur in letterlijk alles dat hij probeert goed blijkt te zijn, Maar hier is hij de erfgenaam van een groot bedrijf en lost hij en passant de dood van zijn vader op en stelt hij de toekomst van de firma veilig die kwaadwillenden willen inpalmen. Maar het plot is tamelijk onwaarschijnlijk en heeft een saus van vele sentimentele liedjes. Japans tradioneel theater. Een Japanse school geleid door een hysterische non en een Europese muziekleraar die blijkbaar tamelijk bedenkelijk Japans spreekt. En ik zie hier daardoor toch al meer van de Suzuki van pakweg Tokyo Drifter dan verwacht.