Da 5 Bloods (2020)

Aardige film over een aantal Vietnam-veteranen die na jaren terug gaan om het lichaam van hun teamleider te zoeken. De film duurt te lang, vooral de eerste helft had met gemak wat korter gekund. Ook is het qua toon wat onevenwichtig. Desalniettemin zijn er wel een aantal goeie scenes en ook de broederschap tussen de mannen is goed uitgewerkt. Van de cast springt Delroy Lindo eruit.

Het is extreem onderhoudend maar wel enorm over de top. Vooral het tweede deel. Moet je van houden. De vader- en zoon relatie is heftig maar wel interessant te noemen. Allebei de acteurs verdienen een Oscar nominatie. Net zoals de editor. Mooie ode aan Marvin Gaye.

Vier sterren.

Laat je vooral niet leiden door extreem positieve, als wel, negatieve recensies over deze film. Film is in de eerste helft een moeizame roadtrip, waarin duidelijk wordt dat bijna 50 jaar na de oorlog een aantal personages nog kampen met de verschrikkingen en nutteloosheid van de Vietnamoorlog.

Klinkt misschien als een suf narratief, maar de tweede helft van de film escaleert de film op een Parasite-achtige wijze de pan uit.

Het draait uiteindelijk vooral om de relatie tussen de vader (Paul) en de zoon (David), de religieuze verwijzingen zijn dan ook niet van de lucht. Marvin Gaye zit daarnaast als rode draad door de film verweven, óók hij had natuurlijk een zéér verstrooide en zelfs dodelijke relatie met zijn vader. Wellicht heeft dit te maken met de relatie die Spike Lee met zijn eigen vader heeft?

De film speelt trouwens wat minder in op raciale struggles en is luchtiger kost dan de meeste recensies doen vermoeden. Hier en daar sleurt de film, maar de Vietnamese setting kon mij persoonlijk wél ruim twee uur bekoren. Delroy Lindo (Paul) acteert trouwens geweldig, ik vond gek genoeg daarnaast de flashbacks met Boseman tegenvallen.

Al met al een prima film, absoluut geen 'all whites are evil' movie én geen overdreven politiek zware kost, mocht je dat verwachten.

3,0*

Erg onevenwichtig, vooral door het rare heen en weer springen in de tijd en het weinig subtiele politieke commentaar, maar uiteindelijk best vermakelijk en onderhoudend. Spike Lee weet inmiddels heel goed hoe hij een enerverende film in elkaar moet zetten, inclusief een paar aardige aktiescenes en enkele heftige bloederige momenten. De cast kan er ook mee door, met vooral Delroy Lindo erg goed in een intense hoofdrol. Een absoluut minpunt is het feit dat men in zowel de flashbacks als de scenes in het heden dezelfde akteurs gebruikt, zonder pogingen te doen de cast jonger te laten lijken. Dat komt niet bepaald geloofwaardig over.

A Spike Lee Joint.

Toch een iets langere review. Dit is wel een interessante film. Niet zozeer de inhoudt van de film zelf. Wie Spike Lee kent zal niet heel ondersteboven zijn van zijn statements. Ook is dit zo een Lee die gewoon veel te rommelig is. Neem bijvoorbeeld het moment dat Da 5 Bloods gaan vechten met de Vietnamezen. Ik ben een Terence Blanchard fan, maar die muziek en montage was het beste voorbeeld hoe onsamenhangend Spike hier bezig is. Het lijkt alsof de editor een ander nummer heeft gekregen of Terence andere beelden. Het is at best een goede les hoe je iets niet moet doen. Daarnaast mijmert Spike te lang door. Dat is extra erg omdat hij de toon dan ook totaal om doet slaan. Het dood gaan van 1 van de teamleden heeft amper emotionele impact en hoewel Lindo alleraardigst acteert is ook zijn dood veel te lang en voelt het wat lachwekkend als hij valt en de tas blijft hangen. Vond het ook wat zwart wit om dan wel te komen met zo een Vietnamees kill commando. Speelt het cliché dat donkere mensen het niet zo hebben op Aziaten ook wat in de hand.

Als liefhebber van Lee vind ik andere keuzes dan wel weer aardig. Het niet kiezen voor digitale verjongen pikte ik juist weer wel, en echte beelden vermengen met fictie werkt in het begin juist sterk. Maar het maakt de film nergens goed of ook maar in de buurt komen van het beste Lee werk.

Wat vooral interessant is, is hoe critici eigenlijk totaal geen eigen mening hebben. Het is best wel geestig recensies te lezen van deze film. Het is niet dat niemand dit beter of goed mag vinden dan ik hoor. Dat gebeurt bij elke film, maar hier zit wel een grappig woke gevoel aan. Ben ook wel benieuwd wanneer het weer afvlakt. Eigenlijk moet een donkere regisseur bewust een film maken a la Cats, en dan kijken hoe alle recensenten zich in de onmogelijkste bochten wringen om toch wel woke te blijven gevonden worden.

2.5 sterren.

Erg matig acteerwerk en camarawerk. Verhaal wel interresant.

Als je de film start met het fantastische Inner City Blues heb je mij al.

Echter raakte ik ook halverwege de film de interesse wel deels kwijt.

Wat veel mensen hier niet zo beseffen is dat Spike zijn films ook vaak met de zwarte Amerikaanse jeugd in het achterhoofd maakt dat zelfs niet eens weet hoe ze zijn uitgebuit en achtergesteld in de Vietnam oorlog en daarna vergeten. Hij moet zich dan maar weer opofferen om er een film over te maken want niemand doet het verder.

Maar het verhaal was gewoon niet zo heel goed uitgewerkt. Het vloog eigenlijk allerlei kanten op en de typische Spike cinematografische kenmerken waren tamelijk spaarzaam.

Wel jammer van de geweldige Delroy Lindo en liefst 2 helden uit The Wire in de main cast.

Al met al redelijk en dat is voor Spike Lee gewoon te weinig.

Opnieuw geen lekkere joint van Spike. Het is dat hij recent met BlacKkKlansman aantoonde nog wel degelijk het juiste recept te hebben, anders hadden we na deze veel te lange, weinig opzienbarende oorlogsfilm met

gerust geweten zijn pensioen mogen aanvragen. De vinnigheid en scherpte is er gewoon niet meer bij de kleine man en het resultaat hier is net niet vervelend, maar ook op werkelijk geen enkel front boven het gemiddelde uitkomend. Ook jammer dat hij blijkbaar zijn vroegere krediet bij echte sterren als Samuel L. J. en Denzel W. heeft verspeeld want wellicht had hun aanwezigheid in een hoofdrol hier, in plaats van de eigenlijk al uitgerangeerde B-acteurs die Da 5 Bloods nu bevolken, deze wat doelloze film nog een boost kunnen geven. Zoals het een Netflix gebeuren meestal betaamt redelijk politiek correct, maar dat is niet de Spike Lee die we willen zien.

Meh. Ik ging met hoge verwachtingen de film in, maar het is niet meer dan een ordinaire Black Lives Matter propagandafilm geworden. Iets dat natuurlijk ook de hoge waarderingen op dit moment vanuit Amerika verklaart. Relevanter kan een film met dit thema niet zijn. An sich hoeft het geen probleem te zijn, maar de manier waarop het allemaal samenvalt maakt de film gewoon erg matig. Spike Lee heeft er op z'n zachtst gezegd een enorme puinhoop van gemaakt.

Het verhaal voelt erg onsamenhangend aan. Ik kreeg nog verwachtingen toen het groepje lekker dansens de kroeg in dook, maar er bleef eigenlijk weinig van over. Dat ze PTSS hebben is duidelijk, maar het rommelige flashbackstructuurtje met mr. Wakanda Black Panther werkt gewoon niet. Het zou de traumatische gebeurtenissen moeten oprakelen, maar ik heb alleen wat matige actiescènes mogen aanschouwen. De Vietnamoorlog is vaker en vooral ook beter in beeld gebracht. Er zijn wat onderlinge spanningen en wat zijplotjes, maar nergens voelen ze oprecht aan of voel je ook de pijn die ze voelen. Dit komt mede dankzij de opgedrongen social justice onderwerpen die Spike Lee continu erdoorheen gooit. Meerdere malen worden er door personages opzichtig personen genoemd en vervolgens volgt er een echte foto van die persoon. Het voelt echt compleet willekeurig aan en haalt de kracht uit veel - in potentie- sterke momenten. Tevens haalt het je ook gewoon uit de film. Zoiets werkt beter aan het eind van de film. Maar dat hebben ze opgevuld om voor de tweede keer te vermelden dat Martin Luther King is vermoord. Nu word je telkens uit de film gerukt en kom je maar niet lekker in de film, waardoor de 2,5 uur echt veel te lang aanvoelt. Hier had wel drie kwartier uit geknipt kunnen worden.

Het is toch jammer dat Spike Lee er zo'n opzichtig lomp filmpje van weet te maken. Maak liever een documentaire waarin je ongegeneerd propaganda voor de Black Lives Matter beweging maakt. Dan weet je wat je krijgt

Nu heb je een soort halfbakken PTSS oorlogsfilm met BLM propaganda tussendoor en aan het eind. Het is gewoon too much, maar Amerikanen smullen ervan op dit moment. Als de storm wat is gaan liggen zullen ze erachter komen dat dit gewoon een matig geregisseerde film is.

2,0*

In vrijwel alle Amerikaanse oorlogsfilms wordt de rol van zwarte Amerikaanse soldaten schromelijk onderbelicht. Wellicht van de weeromstuit komt Spike Lee met een film over vier zwarte veteranen, die terugkeren naar Vietnam om daar de overblijfselen van een vroegere kameraad te zoeken en en passant een goudschat terug te vinden.

Het resultaat in een geschakeerd, vaak gewelddadig actiedrama, omkaderd door inktzwarte bladzijden uit de recente geschiedenis van Amerika. De Black Lives Matter beweging is momenteel mondjesmaat de strijd om de publieke opinie in Amerika aan het winnen. Ik betwijfel op Spike Lee’s film daaraan een positieve bijdrage levert bij gebrek aan maatschappelijk engagement.

Een 2,0* is voor mijn doen een vrij strenge beoordeling, maar ik had me dan ook wel wat anders voorgesteld bij deze nieuwe van Spike Lee. Jammer dat hij het wederom niet kon laten om van zijn films een soort van propaganda te voeren tegen zwart onrecht. Heb ik op zich niets op tegen, integendeel zelfs, maar niet op zo’n gratuite manier zoals hij nu doet. Sommige beelden, zoals ook onder meer in de eindgeneriek, hebben erg weinig te maken met de film op zich. Het gaat vervolgens zijn boodschap voorbij en dat is jammer.

De film zelf is niet veel beter. Luchtig, dat is zeker en misschien moet je ook in die optiek de film instappen. Erg serieus kan je het allemaal niet noemen. Lachwekkend bij momenten zelfs met die mijnen. Wat me gigantisch stoorde was de ongepaste melige heroïsche muziek die gespeeld werd tijdens de gevechtsscènes, zowel in het heden als bij de flashbacks in de Vietnamoorlog. Mochten de gevechten nu nog uitstekend geweest zijn, maar ook dat was het niet.

Goudstaven die eruit zagen als chocoladebars hielp de film ook niet echt en de ietwat vreemde plotontwikkeling lijkt me eigenste zijn aan Spike Lee. Eigenaardig hoe koel en afstandelijk de Bloods reageerden op de dood van de eerste Blood bij de mijnontploffing, alsof het een fait divers betrof. Weinig of geen emoties... Neen, niet zo’n beste film, jammer!

Onderhoudende film als je spreekt over het gedeelte waarin de politieke vooroordelen en het gedachtegoed van Spike Lee achterwege worden gehouden. Dat lag er wel echt té hard op dat hij een Democraat is en dat hij tegen Trump is. Ook nog eens de BLM-propaganda die door je strot wordt geduwd, alsof het allemaal de schuld is van de blanken. Als je iets uit deze film haalt is het toch wel dat ook zwarten geld (of hier dus goud) boven hun broederschap verkiezen. En het is ook duidelijk dat ze zichzelf enigszins racistisch opstellen tegenover blanken.

Ik vind het jammer dat deze visie over de film hangt want het had veel beter geweest moest er enkel gefocust worden op hun avontuur, de vereniging, de herinneringen die ze kunnen ophalen, het verdriet en de trauma's die ze samen kunnen verwerken en hun schuldgevoelens eindelijk van zich af leren zetten. Die politieke meningen horen er niet echt in thuis. Verder vond ik het wel een onderhoudende film die hier en daar zelfs interessant is. Een heftige vader-zoon relatie en een beginnende romance zijn subplotjes die de film eigenlijk geen kwaad doen. Jean Reno lijkt wel de Franse Russell Crowe geworden.

Spike Lee wil hard een boodschap brengen met deze film. Een boodschap die nodig is en vooral dat gedeelte van de film is tegelijk interessant maar ook visueel niet altijd even mooi gedaan. Al was het niet slecht om die zijsprongetjes te maken naar foto's en beelden van bestaande figuren en gebeurtenissen. Het is eerder interessant dan mooi op die manier. Er wordt ook aandacht besteed aan de clichés rond de oorlog in Vietnam, die hier trouwens de Amerikaanse oorlog wordt genoemd en niet de Vietnam-oorlog. Het aandeel van Afro-Amerikanen in de oorlog, de voorstelling van de oorlog in Hollywood en de oorlog die ondertussen in het eigen Amerika werd uitgevochten. Los van de film zelf is dit zeker boeiend om te zien.

Het voelt nochtans wat raar aan. De boodschap zat centraal en de creativiteit om het te verfilmen staat op de 2e plaats. Bovendien zit er nog een veel te lang 2e verhaal tussen rond die schat, wat de vaart uit de film haalt maar ook zo hard afwijkt van de boodschap die Lee wou vertellen. En zonder boodschap is dit zeker niet de beste film van de regisseur. Een wat kortere film en geen Delroy Lindo hadden de film beter gedaan. Wel een film vol goede ideeën en intenties.

Wat een vervelende, langdradige film zeg. Spike Lee, ik ben geen fan van de man zijn werk, al heb ik maar 3 films van de man voor deze film gezien. Ik vind zijn werk pretentieus en wat pusherig. Da 5 bloods is weer zo'n film met een interessant thema, maar dat én belachelijk duurt en nauwelijks impact op me had. Het eerste uur was nog wel behoorlijk, maar duurde te lang. Het tweede deel kent weer een hoger tempo, maar wordt steeds saaier. Er zit wat actie in, maar dat hebben duizend films wel beter gedaan. Ook doet de cast het maar gemiddeld, niemand die op weet te vallen. Spike Lee zou Spike Lee niet zijn als hij zijn black lives matter propaganda er niet doorheen probeert te duwen. Je mag best opkomen voor je eigen volk, maar dit schuurde gewoon. Helemaal dat laatste deel stoort op dat vlak. Zonde van mijn avond.

2*

Interessante mislukkeling. Aan de ene kant ramt Lee de boodschap ons genadeloos door de strot. Dat die boodschap sympathiek en nog steeds nodig is staat buiten kijf. Maar omdat het er allemaal zo dik bovenop ligt, haal je ook wat vaker je schouders op en gaat het allemaal wat verloren.

Ook de lengte van de film helpt niet mee. Wat een interessante variatie op The Treasure of the Sierra Madre (1948) - MovieMeter.nl had kunnen opleveren, wordt nu een wat belegen spektakelstuk met teveel saaie momenten. Toch soms interessant door de kunstgrepen die Lee toepast, zoals de 4,3 ratio en 16 mm film voor de delen in het verleden tijdens de Vietnam oorlog, en het soms fijne camera werk. Lee kan wel wat, maar moet het wel blijven doseren. Oeh, en wat is die Delroy Lindo goed. Geef die man direct maar alle acteerprijzen. Fascinerende rol.

Net 3*en

Ik begrijp de negatieve reacties niet. Ik verwachtte een oorlogsfilm, maar ik was verrast. Er gebeuren een hoop dingen in de film die je totaal niet verwacht. Niet een grote fan van de flashbacks, maar gelukkig zijn die beperkt. En wat betreft die BLM-propaganda, behalve een scene op het einde, heb ik hier niks van gemerkt. Een leuke mix van avontuur en [/quote] actie.[quote]

Zoals met elke film, lees niet te veel over de film en laat je verrassen. Dit maakt een kijkbeurt zo veel leuker.

Oké er zijn een paar leuke momenten en de film zal de beste bedoelingen hebben maar het politieke statement die door je strot werd geduwd was vooral vermoeiend. Daarnaast zijn veel van de situaties al lang van te voren te voorspellen. Verhaaltechnische was dit helemaal niet zo sterk. Een combinatie van makkelijk cliché en overdreven schoolmeesterachtige verwijzingen naar hoogtepunten en vooral dieptepunten uit de historie van zwart Amerika. Het idee van de emotionele reden om terug te keren naar Vietnam was beter dan al die in dialogen en beelden verwerkte geschiedenislessen. Die ongenuanceerde in your face-boodschap deed me denken aan een citaat van Mahatma Gandhi; 'Al onze onenigheden ontstaan doordat de één de ander zijn mening wil opdringen' Da 5 Bloods is duidelijk een film met een boodschap, alleen werkte het hoe deze werd uitgedragen op mij onvoldoende.

Spike Lee toont aan nog steeds een gepassioneerde, betrokken en relevante stem te zijn in de bewustwording van Afrikaans-Amerikaanse cultuur en de strijd voor gelijke behandeling voor alle Amerikanen. Vijf zwarte soldaten aan het front in Vietnam sluiten in 1971 een pact wanneer ze een enorme hoeveelheid goud vinden. Ze begraven het en spreken af dat ze na de oorlog de buit opeisen en de opbrengst besteden aan 'The Black Cause'. Eén van hen [Chadwick Boseman] overleeft de oorlog niet en dus is het aan de vier overgebleven 'Bloods' om het goud op te sporen. De hereniging van deze Vietnamveteranen dwingt de mannen om hun oorlogsverleden onder ogen te komen en dat zorgt voor onderlinge spanningen die zich uitvergroten wanneer ze hun goud vinden.

Zoals altijd steekt Lee van het begin zijn sociaal-politieke boodschap niet onder stoelen of banken, maar die boodschap heeft deze keer meer weerklank omdat hij het conflict in Vietnam vanuit verschillende perspectieven bekijkt. De toost met enkele Vietcong-veteranen, Melvins ontmoeting met zijn onwettige dochter, het familieverhaal van de gids en de ontmoeting met de opportunistische Desroche [Jean Reno] zijn daar voorbeelden van, maar let ook op de ondertiteling wanneer een groep Noord-Vietnamese soldaten in een flashback door de jungle loopt. Cudo's ook voor de propagandateksten van Hanoi Hannah [Veronica Ngoh], die 50 jaar nadien nog steeds erg effectief blijken te zijn, maar ook onderstrepen hoe moeilijk en hoe belangrijk het is om eenheid te bewaren in een tijd van conflict.

Het acteerwerk is uitstekend over de hele linie, maar Delroy Lindo torent boven iedereen uit als de verbitterde veteraan die een lange, pijnlijke weg moet bewandelen voor hij zich kan verzoenen met zijn verleden en met zijn zoon [Jonathan Majors]. Het feit dat Boseman enkele maanden na de première stierf aan de gevolgen van darmkanker maakt de slotscène extra ontroerend. De vele verwijzingen naar John Hustons meesterwerk The Treasure Of The Sierra Madre zijn overigens veelzeggend en vermakelijk.

Spike Lee wil te veel vertellen. Ik las dat dit script al ouder is, en de hele rassenthematiek door Lee erbij is gevoegd. Dat is te merken, want je krijgt het idee naar meerdere films te kijken die niet bij elkaar passen en geen van de losse onderdelen wordt goed uitgewerkt. De pacing is ook niet altijd even goed en veel scènes verzanden in saai geneuzel. Qua sfeer wel oké, visueel vind ik dit vaak mooi, die intro is sterk en de film kent zeker goede momenten en heerlijke muziek van Gaye, maar eigenlijk is dit gewoon als film mislukt. 2,0*.

Zeer politieke film weer van Spike Lee, maar hoewel ik de boodschap in zichzelf kan waarderen is het verder teveel broddelwerk: slecht geschreven, ongeloofwaardige plotontwikkelingen, boordevol clichés, en bovendien vond ik het acteerwerk van de meeste acteurs bedroevend (al lijk in in dat laatste alleen te staan?).

De film kijkt best vlot weg, de 2,5 uur zijn zo voorbij, maar ik ergerde me vaak aan bovengenoemde minpunten. Is het luiheid misschien van Spike Lee? Films maken kan hij, maar gezien de pretentie van het concept is het onbegrijpelijk dat hier niet meer moeite in is gestoken. En dat is erg jammer, want in zichzelf is het idee om een epos a la Apocalypse Now te maken met daarin het 'zwarte' geweten van de VS verwerkt een concept met potentie. Helaas doet Lee dit met lange halen snel thuis, en ondermijnt hij zo zijn ambitie. (Het optreden van 'Ride of the Valkyries' is nog aardig als verwijzing, maar de PTSS-verschijnselen bij de veteranen en ook de woede van de Vietnamese (klein)kinderen over de 'GIs' zijn echt té cliché)

Als ik even een Hollywoodbril opzet en de vele clichés accepteer, kan ik dit voor het grote publiek misschien nog wel aanraden, omdat het wellich nog interessante nuances biedt - bijvoorbeeld de 'zwarte' MAGA-stemmer die vooral onder een enorm schuld en gevoel van miskendheid gebukt blijkt te gaan). Maar zelfs voor dat grote publiek moet 'de andere kant van de oorlog' al geen nieuws meer zijn, en ook die overbekende flashbacks van tv-beelden uit de Vietnam-oorlog. Zelf knap ik behoorlijk op de voorspelbaarheid van het geheel af.

Voor mij een gemiste kans dus als film, maar wie weet wat het voor een groter publiek kan doen.

Weinig toonvast. Bij vlagen is 'Da 5 Bloods' (2020) geniaal als deconstructie van Vietnamfilms en een pamflet over de 'vergeten' geschiedenis rond zwarte soldaten. Zoals Spike Lee zo overduidelijk inhaakt op Hollywoodconventies om de kijker ervan te doordringen dat er een heleboel niet klopt aan de overleveringen. Mijn favoriete scène is de getormenteerde jungle-monoloog waarmee Paul (Delroy Lindo) een indringend relaas houdt over zijn oorlogstrauma. Zijn enige vrijheid ligt nog in die overzichtelijke wildernis van doden en niet-doden, als een nu waar ten minste geen pijn wordt gevoeld. Op eenzelfde manier vind ik het sterk hoe gestorven legerleider Norman (Chadwick Boseman) een monoloog houdt over de legitimiteit om het gestolen goud toe te eigenen. Zo cliché en toch weer zelfreflexief in een BLM-context. Maar tegelijkertijd zijn het rake schoten hagel in een film die nodeloos uitweidt met leuterdialogen en vergezochte plotwendingen. Lee probeert wel erg ambitieus Hollywood's verknipte relatie met Vietnam bij elkaar te brengen in één film. Met als gevolg dat 'Da 5 Bloods' (2020) tonaal alle kanten op slingert en zelf een beetje absurd wordt. Hier had meer ingezeten met een strakker script.

in de jaren 90 ben ik eens in Vietnam geweest, destijds als toeristenland erg in opkomst en een reis die zeer goed is bevallen. De geschiedenis van het land blijft boeien, dus deze film wilde ik niet missen. Nu gaat deze film vooral over "Black Lives Matter", ook prima, helaas maakt Spike Lee er een allegaartje van. Het begin van de film is ronduit saai, dan komen er flash-backs en verandert de stijl inclusief het beeldformaat, om daarna nog een paar keer te veranderen, wtf? En het gaat van drama naar actie. De film kent sterke momenten en dan ineens kakt de boel weer in. Ik denk dat Spike Lee teveel ambities had die hij niet kon waarmaken.

De vocale regisseur Spike Lee komt op de proppen met een oorlogsdrama, opgeleukt met een flinke politieke lading. Of de desbetreffende lading het geheel ten goede komt is echter een ander verhaal, want zeker in de tweede helft levert het paden op die beter niet bewandelt hadden kunnen worden. Het acteerwerk van Delroy Lindo en Chadwick Boseman is gelukkig bovengemiddeld en zorgen op hun eigen manier voor noemenswaardige personages, en de soms experimentele regie van Lee (het gewissel met filmkaders) staat garant voor een fris sausje. Da 5 Bloods is door het voortdurend kantelende geheel nooit voorspelbaar en vormt toch een net wat andere variant op de oorlogsfilm om niet te vervelen, maar de opdringerige messaging zorgt voor onbedoelde irritatie. De slotactie had volledig geknipt moeten worden en de weinig genuanceerde aanpak van Lee is niet altijd even verstandig gekozen. De schurkenrol van Jean Reno die bijvoorbeeld een Trump-petje draagt, kom toch op zeg. En dat zeg ik als tegenstander van Trump. Het zit een subtiele, maatschappijkritische trap vooral in de weg. De overdaad aan dramatiek had bovendien ietwat verminderd mogen worden, maar uiteindelijk is het eindresultaat allesbehalve rampzalig. Wat sommige regisseurs overigens zien in opgeblazen achtergrondmuziek tijdens oorlogsmomenten zal ik persoonlijk nooit begrijpen.

Tja, een film over de Vietnamoorlog kan ik niet missen, die moet ik gezien hebben ook al zijn de comments niet mals. Toch krijgt de film bij voorbaat het voordeel van de twijfel waar het verhaal nog niet zo verkeerd lijkt, maar halverwege blijkt het toch allemaal niet zo best of stort de film richting het einde op verschrikkelijke wijze in.

Zoals gezegd het idee achter de veteranen die een schat en een gesneuvelde groepsleider zoeken, waarin vooral verwerking en loslaten centraal lijkt te staan, lijkt op zich nog niet zo verkeerd. Sowieso wordt er een knap beeld en aardige sfeer geschapen rond de onrustige een roerige tijd met veel raciale en gewelddadige spanningen. Er was natuurlijk sprake van veel minderbedeelden en vooral gekleurde mensen onder de wapenen in Vietnam en daarmee een schril contrast met de Tweede Wereldoorlog waar men de mindere rollen kreeg toebedeeld en niet geschikt werd bevonden voor frontdienst. Aardig is op zijn minst de cast met veel bekenden, zijn de beelden van verschillende monumenten en het Vietnam memorial altijd goed, is er sprake van een stukje symboliek richting de zwarte samenleving en komt trauma verwerking ook nog voorbij rond nachtmerries en PTSS.

Maar dat zijn toch wel met moeite de pluspunten die ik uit de film weet te filteren die ten eerste al veel te lang is. Daarnaast is de toon van dat black lives mathers gebeuren en de continu terugkerende boodschap dat de zwarte gemeenschap het zo verschrikkelijk zwaar heeft en veel misgunt is te drammerig en verliest in kracht door de herhaling. En dat is nog slechts het idee van de film waarover ik reeds zei dat er met wat meer symboliek, subtiliteit en een beetje trauma verwerking toch veel meer van te maken geweest was. Buiten dat stapelende cringe momenten, fouten en onlogische dingen zich massaal op. De CGI is foei lelijk. Waarom heeft Jean Reno een voice-over? Waarom worden de 4 bloods niet door jongeren acteurs neergezet en is Squad Leader Norman wel jong? Dat ziet er toch niet uit dat gestrompel van Delroy Lindo onder vuur, dan de grijze koppen van die ouwe lui, dit is toch gewoon belachelijk zelfs lachwekkend? Ook al is het tijdsverloop tussen de missie en de terugkeer hier niet helemaal duidelijk, de vier veteranen zien er duidelijk te oud uit in de missie. Dan dat belachelijke bondings momentje tussen de 5 soldaten dat men saldo's af staat te vuren, ook belachelijk als je ver achter vijandelijke linies zit. Over diezelfde salvo's gesproken, die zijn tijdens de vuurgevechten veel te lang waar men toch meestal M16's op standje semi-automatisch heeft. Dan het gekibbel en ruzie tussen zoon en vader waarop de laatste er plots alleen op uitgaat. Ook zo bijzonder dat Norman helemaal vergaan is maar zijn uitrusting nog picobello is in die vochtige grond, geef je toch ook weer te denken hoeveel tijd er zit tussen de missie en de terugkeer. Ja jongens, wat een gedoe is het allemaal, wat een onzin.

Het mogen duidelijk zijn dat Da 5 Bloods richting het einde op gruwelijke wijze instort en het me verder een worst is hoe het afloopt. De film is langdradig en vooral ontzettend onevenwichtig waar Spike Lee, toch niet de minste, vast een heel goed idee gehad heeft maar het erq toch vooral niet uitkomt. Eindoordeel is dan ook dat dit toch wel een bijzonder matige film betreft.