The Man Who Sold His Skin (2020)

Op de shortlist voor de Oscars 2021.

Vanaf 14 oktober in de bioscoop (Cinéart)

Een soort vpro-jeugdfilm maar dan voor volwassenen. Zaten enkele leuke scènes in, maar vooral een onlogisch verhaal. Acteerprestaties waren daarentegen dikke prima

Klinkt mij weer veel te veel multicultureel correct weer....ik sla maar over.

Wat vind je er precies "multicultureel correct" aan? Dat het over een Syrische man in Libanon gaat? Goh, je mag toch van iemand die een film opzet énige openheid verwachten over dat wat hij/zij zelf niet kent dunkt me, anders kan je beter iets anders doen (bijvoorbeeld naar je navel staren).

Dit is meer een film van goede ideeën dan een van een echt goede uitvoering. Ik hou altijd wel van films die de kunstwereld een beetje belachelijk maken, en de boodschap die Ben Hania wil uitdragen is nobel, maar uiteindelijk is de film toch vrij simplistisch in zijn satire. Het tragische liefdesverhaal is er ook maar een beetje opgeplakt omdat er anders gewoon wat weinig materiaal is voor een volwaardige film.

Mahayni speelt de hoofdrol overigens wel op een mooi verbitterde manier, en ik had eigenlijk wel wat meer van dat soort zwartgalligheid in de film willen zien. Ben Hania provoceert genoeg, maar het voelt altijd wat leeg en onpersoonlijk. Het einde vond ik ook wat al te absurd en afgeraffeld. Wel bonuspunten voor die hele scène metdie puist die we in close-up uitgeknepen zien worden. Dat was hilarisch. 3.0* ruim.

Ik hou wel van kunst binnen een film. Sowieso als kunstliefhebber, maar ook omwille van de spitsvondig(e)(heid) (satire) en abstractie die vaak mee verweven wordt in de film. The Square (Film, 2017) vond ik bvb geweldig en ook Netflix flop Velvet Buzzsaw (Film, 2019) kon ik best appreciëren.

Ook deze Tunesische film heeft een uiterst boeiend uitgangspunt. Het personage van Koen De Bouw vat het overigens perfect samen wanneer hij het heeft over zijn paradox. De film brengt het maatschappelijk probleem van de asielzoekers en clandestiene vluchtelingen naar voren. Mensen worden ontmenselijkt omdat ze op de verkeerde plaats worden geboren. Door Sam Ali als kunstwerk te zien worden grenzen letterlijk geopend en is vrij verkeer en het ‘mens’ zijn terug mogelijk. Maar is dit wel zo?

De film is een soort satire over wat kunst is en hoever hiermee gegaan kan worden. De mix met de vluchtelingenproblematiek is geslaagd. De film kent een mooie evolutie al verloopt het einde wel erg snel en makkelijk. De verkoop was een goed plotverloop, maar kon de gedachtegang van de kunstenaar (Koen De Bouw) niet volgen waarom hij Sam Ali plots wou helpen. Wel een grappig moment wanneer door het hebben van puistjes op de rug het publiek met een droog bord werd geïnformeerd dat het kunstwerk in restoratie was.

Heb vooral genoten van de geweldige scene tijdens de veiling. Ik had zelf ook een iPod in mijn jaszak maar ben zonder verdere ophef vertrokken. Ik miste lef.

Sam Ali [Yahya Mahayni] vlucht vanuit Syrië naar Libanon maar kan vervolgens geen kant op, tot hij kennis maakt met Jeffrey Godefroi [Koen de Bouw]. Deze provocerende kunstenaar biedt aan Sams rug om te toveren tot een kunstwerk, zodat hij als erkend kunstwerk mee mag reizen naar tentoonstellingen in het buitenland. Dit levert kunstenaar en kunstobject veel publiciteit op waardoor mensenrechtenorganisaties Godefroi beschuldigen van het exploiteren van vluchtelingen. Sam beseft zich dat de keuze die hij heeft gemaakt niet de vrijheid heeft opgeleverd waar hij op had gehoopt, en verzint een plan om die vrijheid weer terug te krijgen en zich te herenigen met zijn in Syrië achtergebleven geliefde Abeer [Dea Liane]. Ben Hania maakt scherpe observaties over zowel de internationale immigratiepolitiek als de kunstwereld, maar kiest daarvoor te nadrukkelijk voor de botte bijl waardoor hij zijn punten snel maakt en vervolgens worstelt om de boel op gang te houden. Geïnspireerd door het werk van de Belgische kunstenaar Wim Delvoye.

Op zich best een matige film vol uitleggerige dialogen, maar op de een of andere manier vond ik het toch wel een sympathiek ding. Het uitgangspunt is top: een Syrische man laat zich tatoeëren en is dan ineens geen mens meer maar een kunstwerk, zodat hij ineens wél naar Europa mag. De uitwerking is helaas minder sterk. Het is best mooi gemaakt allemaal en er wordt over het algemeen ook prima geacteerd.

Ik had heel erg het idee dat de film speciaal voor middelbare scholen was gemaakt. Dat zou die stukjes uitleg kunnen verklaren. Je kunt hier met een klas natuurlijk een prima discussie over voeren. Al denk ik dat de meeste tieners het allemaal veel te traag vinden gaan, maar dat kan ik niet zo goed beoordelen.

Het liefdesverhaaltje vond ik vrij oppervlakkig, het slot vergezocht en toch voorspelbaar. Maar toch best geinig voor op een druilerige woensdagavond in de hoofdstad.

Wanneer je niet meer gezien wordt als mens maar als kunstvoorwerp, dan is reizen binnen Europa geen probleem. Deze sneer naar het Europese migratiebeleid is het uitgangspunt van deze film met een in mijn ogen origineel verhaal.
Het is een vermakelijk ironisch drama over een Syrische vluchteling, die moet ophouden mens te zijn om verenigd te kunnen worden met zijn geliefde . Het kan haast hier anders of de omstreden West-Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye heeft mede als inspiratiebron gefungeerd. Diens beroemde getatoeëerde varkens komen ook nog even in beeld. In de film vervult Delvoye zelf een bijrolletje als verzekeringsagent.

Een Syrische vluchteling kan legaal naar Europa reizen omdat een kunstenaar een visum op z’n rug heeft getattoeëerd en hij aldus een kunstwerk is geworden waardoor de immigratieregels voor hem niet meer zouden gelden (ik vraag me af of dat zo is), maar stuit dan op het probleem dat hij als kunstwerk nog steeds geen mensenrechten kan genieten (hij wordt zelfs verkocht zodat slechts de mensenhandel wordt gelegaliseerd). De film heeft aldus een aardig idee als uitgangspunt en heeft een politiek kritische boodschap over hoe wij met vluchtelingen omgaan, maar heeft verder weinig om het lijf en het verhaal wordt weinig boeiend verteld. De romantische draad is zowel als toevoeging als hoe het zich ontwikkelt clichématig. De plotwending aan het eind is dan wel weer leuk. Het idee van de film alsmede sommige andere elementen zijn overigens – zoals wordt erkend in de credits – ontleend aan het werk van de Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye die onder meer varkens tattoeëerde zodat ze als kunstwerk niet meer konden worden geslacht.

Mooie ideeën, maar nogal onevenwichtig uitgewerkt... (emotioneel - dramatisch - burlesk)

Sterk. Vond dit een goede film. Sam Ali en zijn tatoeage staan symbool voor de ontmenselijking van vluchtelingen. Het gaat vooral over hoe het westen kijkt naar deze mensen. Zijn ze als mens minder waard? Wat maakt hen minder waard? De waarde van een mensenleven wordt hier uitgebeeld aan de hand van een kostbare tatoeage, waardoor Sam Ali als een object tentoongesteld wordt in musea. De waardevolle rug is belangrijker dan het gezicht van de realiteit. Ali die in de spiegel kijkt en zijn rug ziet is een ijzersterk beeld. De hele opzet doet ook denken aan de menselijke zoos ten tijde van de Belgische kolonisatie in Congo, toen inboorlingen achter afsluitingen werden getoond op de wereldexpo.
Het liefdesverhaaltje vond ik niet zo slecht en wordt goed aangepakt. Dat is de achterliggende reden waarom hij net die tatoeage heeft laten zetten... om naar België te kunnen trekken en dichter bij zijn geliefde te komen. Wat dan weer zwakker is, is de happy end... voor mij had een bitterder einde zoals een executie door IS meer impact gehad. Anderzijds voelde ik wel mee met Sam Ali en had ik dat misschien erg jammer gevonden dan.

Een speciaal verhaal maar was wel eens de moeite om eens gezien te hebben. De cast deed het niet slecht en de film zag er niet slecht uit. Het middenstuk was wel wat minder, maar voor de rest prima om eens mee te pikken als ze hem op tv tonen.

Speciaal, dankzij de inhoud maar geen emotionele hoogvlieger om te volgen... Koen De Bouw ziet er verschrikkelijk uit

Leuk! De scenes met de kippenfabriek had ik niet hoeven zien - ik ben heel blij dat ik vegetariër ben - maar dat staat los van de inhoud, die me uiteindelijk erg boeide. Grappig, fascinerend, een tikje ongeloofwaardig maar uiteindelijk vooral heel erg origineel. Koen de Bouw blijf ik fantastisch vinden, leuk om Monica Belucci weer een keer te zien als secreet. 3,5*

Graag gezien. Een slimme maatschappij kritisch commentaar over hoe wij de vluchtelingen opvangen en een satire over de kunstwereld in één. Het is dus gemakkelijker een product te transporten dan een mens. En passant wordt de vraag gesteld : wat is vrijheid ? Het hoofdpersonage Sam zal zich nooit vrij voelen ondanks zijn verblijf in een vijf sterrenhotel in België. De film TMWSHS is visueel zeer stijlvol, mooie composities, oog voor beeld (de camouflage bv van hemd met tassen in de truck wordt een beetje doorgetrokken naar elke achtergrond) en inhoudelijk een knap melodrama over een man die lijdzaam moet toezien hoe zijn geliefde door een andere wordt meegenomen. Maar het einde een gemiste kans is. Hadden ze de film met 5 minuten ingekort (en dus niet met de twist) dan was de film veel krachtiger geweest. Waarom zo nodig een zoet happy end ? Het uitgangspunt is de situatie in Syrië en waarom daar moet gevlucht worden maar ook België speelt een belangrijke rol. Niet alleen wegens de acteur Koen De Bouw of de locaties maar ook omdat de film geïnspireerd is op het werk van de Vlaamse kunstenaar Wim Delvoye met het werk TIM. Is kunst een voorloper ? Of is kunst arrogant ? Interessante vragen, interessante film.

Bizar verhaal natuurlijk en best verfrissend, maar de film weet niet echt een consistente toon te behouden. Heeft wel iets weg van de films van Ruben Östlund (The Square, Triangle of Sadness).

Dea Liane zou ik graag nog eens terugzien op het scherm.

Net als T.O. moest ik ook aan The Square denken. Wellicht ligt die vergelijking ook wel een beetje voor de hand; maar het alsnog een leuke companion piece, dunkt me. Het einde voelde iets afgeraffeld, maar voor die tijd viel er genoeg te genieten voor een aardige waardering, al overtuigt The Man Who Sold His Skin net niet helemaal.

3,6*