Intrigo: Samaria (2019)

De film is het tweede deel in een filmtrilogie. De andere delen zijn Intrigo: Death of an Author (2018) en Intrigo: Dear Agnes (2019). De delen staan inhoudelijk los van elkaar en zijn slechts thematisch verwant. Het maakt dus geen moer uit in welke volgorde ze worden bekeken. Dat wil zeggen. Als je tenminste nog zin hebt om na één film uit de trilogie de overige nog te bekijken. In mijn geval was de zin op.

'Intrigo: Samaria' was een teleurstelling. De film is evenals de andere delen gebaseerd op een verhaal van Håkan Nesser. Een Zweedse auteur van misdaadromans. Dat is geen onaardige referentie, dacht ik nog. Best leuk om eens te zien, dacht ik meteen daarna. Had ik het maar niet gedaan, dacht ik na afloop.

Zweeds (misdaad)drama gaat altijd gepaard met spannende duistere scenario‘s, met verontrustende inkijkjes in de menselijke ziel en natuurlijk met goed en ingetogen acteerwerk. Toch? Nou, dat is niet altijd het geval. Deze film laat in ieder geval niets van dit alles zien.

De plotlijn over een vermiste studente klinkt goed, maakt nieuwgierig en wekt verwachtingen. De hamvragen intrigeren. Is zij vermoord? Door wie? Waar is het lijk? Het zijn spannende uitgangspunten voor een duistere whodunnit. Het zijn ideale fundamenten voor een indringend verhaal dat zich natuurlijk in een deprimerende Zweedse setting afspeelt en stikt van de excentrieke karakterrollen. Ja. Leuk.

Nee. Niet leuk. Nou ja, het begint nog wel intrigerend, maar na een half uurtje is het intrigerende er wel af. Vanaf dat moment trekt een film voorbij die zich eigenlijk weinig met de vermeende moord bemoeit. De film houdt zich meer bezig met oninteressant gebabbel tussen twee oninteressante hoofdpersonages. De film is een kwestie van geduld. Pas aan het eind van de film wordt een en ander duidelijk en wordt de volhouder geconfronteerd met een belachelijke afronding.

Erg.

Nou, Collins is niet enthousiast, dat is duidelijk. Toch keek het wel lekker weg. Of dit nou de beste aflevering van de Intrigo-trilogie is, weet ik niet, maar het kat- en muisspel tussen onderzoekster Paula en de voormalige leraar vond ik wel aardig. En de slottwist? Ik zag hem niet aankomen.

Wat ik nog het meest intrigerend vond, was de vraag waar het verhaal zich nu eigenlijk afspeelt. Zeker niet in Zweden. IMDb zegt er ook niets over. We horen (rare) fictieve plaatsnamen. Volgens de aftiteling zijn er opnamen gemaakt in België en Slovenië. Zal dus wel een mix zijn. En zal wel met geld te maken hebben gehad. Hou ik niet zo van.