Four Good Days (2020)

Dankzij een buitengewone prestatie van de visagist is Mila Kunis haast onherkenbaar als de drugaddict in dit relatiedrama tussen een moeder (Glenn Close) en haar ernstig verslaafde dochter. Een soms rauwe en deprimerende film (geïnspireerd door waargebeurde feiten) waarin de emoties hoog oplopen. De beide protagonisten zetten overtuigende vertolkingen neer.

Prima filmpje over een verslaafde vrouw die voor de zoveelste keer wil afkicken, en haar bezorgde moeder die tegen beter weten in zich over haar ontfermt. Op zich geen bijzonder verhaal maar dankzij het uitstekende acteerwerk van de dames is het toch een mooie film geworden.

Aardige film over een vrouw die voor de zoveelste keer wil afkicken en onverwacht hulp krijgt van haar moeder. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal zal deze film zeker geen originaliteitsprijs winnen. Maar wel sollide en hier en daar ontroerend (wat vooral te danken is aan het uitstekende acteerwerk). Net geen 3.5 sterren omdat het einde toch wat te gemakkelijk was.

Tien jaar na haar memorabele bijrol in Black Swan herinnert Kunis ons er eindelijk weer eens aan dat ze wel degelijk serieus kan acteren. Het helpt ongetwijfeld dat ze in Glenn Close een fantastische tegenspeler heeft, maar de twee stuwen elkaar naar grote hoogten in dit scherp geobserveerde verslavingsdrama dat geïnspireerd is door het verhaal van Amanda Wendler en haar moeder Libby Alexander. De slonzige, broodmagere Molly [een vrijwel onherkenbare Mila Kunis] staat opeens voor de deur bij haar moeder Deb [Glenn Close] met de mededeling dat ze nu eindelijk wil afkicken. Het is bepaald niet de eerste keer dat Molly die belofte doet en Deb wijst haar dochter aanvankelijk de deur. Maar Ma Flodder zei al eens: “Het blijft toch je kind, hè” en dus kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Deb doet er alles aan om te voorkomen dat Molly haar berooft of het huis verlaat om te scoren, maar ze begrijpt ook dat haar wantrouwen juist een negatief effect kan hebben op de slagingskansen van haar dochter. We volgen moeder en dochter tijdens een periode van vier dagen waarin Molly thuis clean moet blijven om een drugsremmer te krijgen waarmee ze niet meer high kan worden. Subliem samenspel van twee topacteurs in een intelligent zeldzaam intelligent, en nimmer sentimenteel verslavingsdrama.

Four Good Days is een mooie en kleine film waarin Glenn Close en Mila Kunis alle tijd en ruimte krijgen om te stralen. Hier maken ze dan ook gretig gebruik van. De film zit vol mooie dialogen die de wanhoop van zowel moeder als dochter zien. Je gelooft hun relatie onmiddellijk en het zal ongetwijfeld voor een aantal mensen raakvlakken tonen. Er zijn genoeg gezinnen waarin ouders en kinderen voor grote dilemma's komen te staan.

De richting van het verhaal is verder niet zo bijzonder. Het kabbelt lekker voort en de twee vrouwen kennen hun ups and downs. Nergens wereldschokkend, maar het onderwerp houdt het onderhoudend en kijkbaar. Het is wel jammer dat dit soort films extreem onder de radar vliegen en te weinig aandacht krijgen. Prime kan als streamingkanaal toch wel wat beter hun films uitlichten, aangezien je overal altijd te zien krijgt dat 1 of andere pauper Netflix film weer een kijkhit is. Dat komt puur doordat de dienst films goed weet uit te lichten waardoor ze gekeken worden. Dat mis ik dan soms nog wel eens bij Prime. Jammer, want dit soort films zie je al snel over het hoofd.

3,5*

Aardige film. Soms allemaal wat uitvergroot, maar innemend gespeeld waardoor dit net binnen de lijntjes van geloofwardigheid blijft. Veel nieuws of spannends doet de film niet, maar is onderhoudend genoeg. Ook de make-up is prima (waarom daar geen Oscar-nominatie voor, maar wel voor die draak van een song aan het eind?). Oké sfeertje, redelijk tempo als sleept de film soms wel een beetje. Dit is typisch dinsdagavonddrama, hapbaar voorgeschoteld maar voor een doordeweekse avond is dat soms prima. 3,0*.

Aanvankelijk niet zo overtuigend maar langzamerhand komt het trieste drama van de drugsverslaving tot volle ontplooiing, vertaald in ruwe, rauwe scènes en vaak schreeuwerige dialogen tussen een wanhopige dochter die door de hel gaat en een evenzeer uit haar evenwicht geslagen moeder.

Beide hoofdrolspeelster verdienen een dikke pluim maar toch gaat mijn meeste bewondering naar een weer indrukwekkende, sublieme Glenn Close, zeer attent gecast voor deze rol.

Het slot lijkt iets positiefs te brengen. Het kan toch...