Four Good Days (2020)

Dankzij een buitengewone prestatie van de visagist is Mila Kunis haast onherkenbaar als de drugaddict in dit relatiedrama tussen een moeder (Glenn Close) en haar ernstig verslaafde dochter. Een soms rauwe en deprimerende film (geïnspireerd door waargebeurde feiten) waarin de emoties hoog oplopen. De beide protagonisten zetten overtuigende vertolkingen neer.

Dit is toch zeker een ruime voldoende. Hele goede acteerprestatie van Mila Kunis. Je leest er nauwelijks over maar die big pharma verdient goed aan het pushen van Oxycodone. Een pijnstiller maar ondertussen zo verslavend als de neten. Die drug mag wel maar een beetje wiet ho maar, lol.

Prima filmpje over een verslaafde vrouw die voor de zoveelste keer wil afkicken, en haar bezorgde moeder die tegen beter weten in zich over haar ontfermt. Op zich geen bijzonder verhaal maar dankzij het uitstekende acteerwerk van de dames is het toch een mooie film geworden.

Aardige film over een vrouw die voor de zoveelste keer wil afkicken en onverwacht hulp krijgt van haar moeder. Gebaseerd op een waargebeurd verhaal zal deze film zeker geen originaliteitsprijs winnen. Maar wel sollide en hier en daar ontroerend (wat vooral te danken is aan het uitstekende acteerwerk). Net geen 3.5 sterren omdat het einde toch wat te gemakkelijk was.

Tien jaar na haar memorabele bijrol in Black Swan herinnert Kunis ons er eindelijk weer eens aan dat ze wel degelijk serieus kan acteren. Het helpt ongetwijfeld dat ze in Glenn Close een fantastische tegenspeler heeft, maar de twee stuwen elkaar naar grote hoogten in dit scherp geobserveerde verslavingsdrama dat geïnspireerd is door het verhaal van Amanda Wendler en haar moeder Libby Alexander. De slonzige, broodmagere Molly [een vrijwel onherkenbare Mila Kunis] staat opeens voor de deur bij haar moeder Deb [Glenn Close] met de mededeling dat ze nu eindelijk wil afkicken. Het is bepaald niet de eerste keer dat Molly die belofte doet en Deb wijst haar dochter aanvankelijk de deur. Maar Ma Flodder zei al eens: “Het blijft toch je kind, hè” en dus kruipt het bloed waar het niet gaan kan. Deb doet er alles aan om te voorkomen dat Molly haar berooft of het huis verlaat om te scoren, maar ze begrijpt ook dat haar wantrouwen juist een negatief effect kan hebben op de slagingskansen van haar dochter. We volgen moeder en dochter tijdens een periode van vier dagen waarin Molly thuis clean moet blijven om een drugsremmer te krijgen waarmee ze niet meer high kan worden. Subliem samenspel van twee topacteurs in een intelligent zeldzaam intelligent, en nimmer sentimenteel verslavingsdrama.

Four Good Days is een mooie en kleine film waarin Glenn Close en Mila Kunis alle tijd en ruimte krijgen om te stralen. Hier maken ze dan ook gretig gebruik van. De film zit vol mooie dialogen die de wanhoop van zowel moeder als dochter zien. Je gelooft hun relatie onmiddellijk en het zal ongetwijfeld voor een aantal mensen raakvlakken tonen. Er zijn genoeg gezinnen waarin ouders en kinderen voor grote dilemma's komen te staan.

De richting van het verhaal is verder niet zo bijzonder. Het kabbelt lekker voort en de twee vrouwen kennen hun ups and downs. Nergens wereldschokkend, maar het onderwerp houdt het onderhoudend en kijkbaar. Het is wel jammer dat dit soort films extreem onder de radar vliegen en te weinig aandacht krijgen. Prime kan als streamingkanaal toch wel wat beter hun films uitlichten, aangezien je overal altijd te zien krijgt dat 1 of andere pauper Netflix film weer een kijkhit is. Dat komt puur doordat de dienst films goed weet uit te lichten waardoor ze gekeken worden. Dat mis ik dan soms nog wel eens bij Prime. Jammer, want dit soort films zie je al snel over het hoofd.

3,5*

Uiterst simpele verslavingsfilm waarin Close en Kunis enigszins de ruimte krijgen zich te laten zien. De toon van de film is vaak wel wat aan de melodramatische en prekerige kant, en van nieuwe inzichten of een interessant achtergrondverhaal of iets dergelijks is geen sprake.

Vanaf het moment dat je die puzzel ziet weet je wel welke kant de film op zal gaan. Verder barst het verhaal van de ongeloofwaardige situaties waarin weinig subtiel het vertrouwen van Molly wordt ondermijnd.

Aardige film. Soms allemaal wat uitvergroot, maar innemend gespeeld waardoor dit net binnen de lijntjes van geloofwardigheid blijft. Veel nieuws of spannends doet de film niet, maar is onderhoudend genoeg. Ook de make-up is prima (waarom daar geen Oscar-nominatie voor, maar wel voor die draak van een song aan het eind?). Oké sfeertje, redelijk tempo als sleept de film soms wel een beetje. Dit is typisch dinsdagavonddrama, hapbaar voorgeschoteld maar voor een doordeweekse avond is dat soms prima. 3,0*.

Verslaafd aan heroïne en een junkie zijn, dat wil je niet voor je kind. Over dat probleem handelt deze film, mama Glenn Close en dochter Mila Kunis beelden het treffend uit. Respect voor de visagie trouwens, Kunis is echt onherkenbaar Had ook helemaal niet door dat zij het was, kwam ik pas achter toen ik, halverwege, de film even op IMDB intikte. Ik prefereer trouwens bij dit onderwerp de hardere aanpak, die waarbij het echt knalt, knettert en keihard botst tussen ouder en kind. Hier glijdt het wat gezapig.. best een keurige film verder, maar het echte genieten zit hem in het acteerspel van Close en Kunis Die laatste kan blijkbaar meer dan ik verwacht had, ze zou vaker dit soort bloedserieuze rollen moeten spelen! Ik heb het onderwerp beter afgehandeld zien worden, maar het was wel degelijk ok hoor.

Best een aardige drama. Het acteerwerk was goed en het keek allemaal prima weg!

Kleine 3,0*

Aanvankelijk niet zo overtuigend maar langzamerhand komt het trieste drama van de drugsverslaving tot volle ontplooiing, vertaald in ruwe, rauwe scènes en vaak schreeuwerige dialogen tussen een wanhopige dochter die door de hel gaat en een evenzeer uit haar evenwicht geslagen moeder.

Beide hoofdrolspeelster verdienen een dikke pluim maar toch gaat mijn meeste bewondering naar een weer indrukwekkende, sublieme Glenn Close, zeer attent gecast voor deze rol.

Het slot lijkt iets positiefs te brengen. Het kan toch...

Pfff Een moeder die haar kind niet kan loslaten. Een drugs-drama wat al zo vaak verteld is.... Maar wat heb ik genoten van deze kleine productie..... Uitstekende hoofdrollen van Glenn Close en een verrassend sterke Mila Kunis die met verve bijna onherkenbaar de junkie speelt die wanhopig het rechte pad wil bewandelen naar de zoveelste afkick-poging.

Er had meer in de film gezeten maar dat zou alleen maar nog meer drama hebben opgeleverd.

Meer uitwerking van de bij-personages had het nog realistischer en wat rauwer kunnen maken maar ook langer en weet niet of dat perse nodig zou zijn.

Het einde vond ik uitstekend!

Eenmaal een junk is opletten voor de rest van je leven!

2 talenten spatten af van het beeldscherm. Het begint al interessant waardoor je blijft door kijken. Ik snap helaas de puzzel niet zo.

Mooie prent met sterke rollen van Close en Kunis. Een enkel moment een tikkeltje corny. Bovendien, maar dat is misschien mijn persoonlijke smaak, neemt zo'n film enorm aan kracht toe als ie dramatisch zou eindigen. Dan blijft ie je dagen bij, nu niet.

Vond het eerder een documentaire dan een film: er miste op de een of andere manier iets wat een film een film maakt. Ik kon er als film dan ook maar niet inkomen , maar bleef wel gebiologeerd kijken naar de metamorfose van beide actrices. Natuurlijk is die van Kunis de meest spectaculaire: immers met veel kunst en vliegwerk tot stand gekomen. Maar dan die van Close.... laat de film die ik net ervoor gezien had nou Fatal Attraction geweest zijn. Need I say more?

Mooie film. Misschien het haar van Molly vond ik niet zo mooi, maar in de film zelf stoorde het me niet.