Shithouse (2020)

Moeizame romcom over de krampachtige relatie tussen twee studenten. Wat zij elkaar te vertellen is nooit interessant en dat is op zich een aardige weerspiegeling van hun karakters. Matig.

"I don't know what to do with myself. I don't know."

Dit debuut van Cooper Raiff heeft aardig wat buzz verzameld op de festivals, maar het is toch niet helemaal wat ik had verwacht.

Raiff speelt voor het gemak eveneens de hoofdrol als de nogal eenzame student Alex, die moeite heeft om zich aan te passen aan het studentenleven. Gevuld met heimwee probeert hij zich staande te houden en wat feestjes te bezoeken. Wonder boven wonder komt hij een leuke studente tegen waarmee hij het goed lijkt te vinden.

Veel tijd gaat zitten in de vrijwel eindeloze dialogen tussen Alex en Maggie. Deze momenten voelen vrij natuurlijk aan, alsof er ook wat improvisatie tussen zit. Het is alleen jammer dat de problemen waarmee beide personages kampen nooit ofte nimmer interessant worden, ondanks verwoede pogingen.

Op deze manier kabbelt 'Shithouse' de gehele speelduur voort. Daarbij wordt de nachtelijke vibe aardig gevangen. Het is te merken dat Raiff van alles probeert te implementeren, echter loopt het niet allemaal even lekker; de film wordt nergens echt grappig en het drama is iets te geforceerd.

Al met al een redelijke romcom, maar veel zul je hier niet aan missen.

2,5 Sterren.

De filmtitel klinkt niet heel uitnodigend, want die doet vermoeden dat we hier te maken heben met een platte college-komedie. Zo‘n komedie is Shithouse niet. Hoewel de film niet helemaal ontkomt aan een appèl op de dierlijke instincten van de kijker, biedt de tragikomedie vooral een verrassend tedere inkijk in het leven van een aantal studenten, die allen veel minder zelfvertrouwen bezitten en minder gelukkig zijn dan door de personages wordt gepretendeerd.

De regie is van Cooper Raiff. Hij is tevens verantwoordelijk voor het script en speelt ook nog eens de hoofdrol. Zijn personage is beschermd opgevoed en wordt los gelaten in een wereld die niet op hem zit te wachten. Een bittere ervaring voor het moederskindje dat zwelgt in zelfmedelijden, maar voldoende zelfkennis bezit om te onderkennen dat hij in feite niets anders heeft gedaan dan zwelgen. Uiteraard wordt hij uitgedaagd uit zijn lijdzaamheid los te breken.

Het gevaar is dan dat kitsch en tegeltjeswijsheden zich in de film gaan invreten, maar dat gebeurt gelukkig niet of nauwelijks. In plaats daarvan ontwikkelt de film zich tot een ingetogen coming of age met een afwisselend dromerige en pijnlijk realistische toonzetting.

In de film wordt veel gepraat. Voornamelijk aangename smalltalk die vaak opzettelijke verwarring opwekt tussen de gesprekspartners en een ongemakkelijk gevoel bij de kijker oproept. Dat ongemakkelijke gevoel wordt in de film ook opgeroepen door plots opduikende merkwaardige shots en door abrupt geplaatste cuts. Het zijn filmische trucs die een bijzonder vervreemdend effect hebben.

En dat komt mooi uit want Shithouse gaat over eenzaamheid, vervreemding en sociale druk. Het passeert allemaal in deze onderhoudende zoektocht naar troost en eigenwaarde. Shithouse doet het grappig, charmant en ontroerend.

Indrukwekkend melancholisch regiedebuut van Cooper Raiff, die hier tevens de hoofdrol voor zijn rekening neemt. Er gebeurt niet veel in dit portret twee eenzame studenten die elkaar ontmoeten, maar de sfeertekening is bijzonder knap getroffen en de dialogen zijn eersteklas. Dan nemen we het iets te dik aangezette drama dat bij vlagen de kop opsteekt maar op de koop toe. Hier en daar is de film overigens ook erg grappig, vooral wanneer Logan Miller, als de gestoorde kamergenoot van Raiff, in beeld is.