Dreamkatcher (2020)

Remake van ?

Dreamcatcher (2003) - MovieMeter.nl

Lees de plotomschrijving en je hebt antwoord op je vraag.

Vanaf 30 juli in de bioscoop (Dutch FilmWorks)

What are you doing? Dreaming

Yup, kon ik wel pruimen. Fijn spooky filmpje over een bezeten 'dreamcatcher' zoals de titel zegt, dat lekker wegkijkt en de nodige spanning en sfeer bevat. Is het een echte topper, nee tippen aan The Conjuring, Sinister en Insidious kan deze niet, zijn dan ook de beste in hun genre, maar deze was meer dan degelijk. En Lin Shaye, wel fan van die dame.

De locatie en het huis waren uitstekend voor zo'n film maar helaas hebben ze er in deze niet het maximale uitgehaald. Het extra stukje na de eerste aftiteling voegde ook niets toe. Compleet voorspelbaar. Nee, weinig origineels aan. Toch nog een middelmatige beoordeling van mij omdat dat joch zo op mijn zenuwen werkte.... goed gespeeld ettertje.

Matig.

De film begint al met uit te leggen waarover het zal gaan, dus veel mysterie zit hier niet in. Harris probeert er dan een soort van slowburner van te maken, met nadrukkelijke focus op sfeer, maar beschikt uiteindelijk niet echt over het talent om dat tot een goed einde te brengen.

Wat rest is een film van iemand die erg goed opgelet heeft en de juiste dingen uit andere films gekopieerd heeft, maar uiteindelijk de finesse mist om er een goede horrorfilm van te maken. Het voelt allemaal wat zielloos, soms saai aan. Tot de rol van Shaye toe, ik vond haar altijd wel leuk maar de laatste tijd begint ze me een beetje te irriteren. Té vaak dezelfde rol en in té veel goedkope rommel gezeten.

Echt slecht kan ik het echter ook niet noemen, daarvoor zijn er voldoende zaken die wel gewoon op niveau zijn. Maar met dat alles verwacht je dat men een betere film kan maken. Nu is het een doorsnee filmpje geworden, het type dat morgen alweer vergeten is en ook tijdens het kijken niet meteen geweldig wist te boeien.

2.5*

Ook nu weer pfrtt. Niks voor mij. De zoveelste in hetzelfde genre en alweer vond ik het maar nikske. Horror is dus niet meer wat het geweest is.

Het was een lange zit en enorm saai.

Totaal niet spannend en het verhaal sloeg nergens op.

Ook erg ongeloofwaardig .

Met het boek van Stephen King met dezelfde naam heeft deze film niets te maken. Alhoewel ook dit verhaal best interessant klinkt. Bevat het script zelf, alle horrorclichés, rare logica en maak daarnaast gebruik van gemakken om het plot maar vooruit te helpen. Het typische hutje in het bos, het papa-personage dat afwezig is (door een wel heel onwaarschijnlijke reden), een personage dat alles weet over het bovennatuurlijke element, (Lin Shaye financierde mede de film en doet niet veel anders dan haar gekke oude dametje), een paar goedkope schrikjes (bv de koelkast dichtdoen) en een 'spookachtig' achtergrondverhaal. Ondanks het hoge aantal clichés, bevat de film ook een paar elementen met aardige kwaliteit. Allereerst ziet het er goed en gepolijst uit qua locaties en setting en verrassend genoeg zijn er ook enkele goede griezelige en gewelddadige momenten. Daarom voelt deze film meer als een gemiste kans: het had namelijk alle ingrediënten om een best ​​goede en creatieve horrorfilm te zijn, maar men besloot helaas om het saai, ongeïnspireerd te brengen. De film heeft soms zijn spookmomenten is daarom gelukkig geen complete tijdverspilling.

Zonde van mijn tijd. Zag Mitchell staan en dacht, ach die mag ik wel graag op het doek zien.

Maar het verhaal is zo slap en traag dat zelfs Mitchell er niet veel mee kan. Het script wil maar niet lekker vlot lopen, nergens wordt het dan ook maar een beetje eng. Nee, de prent heeft niet veel goeds in huis, de regisseur heeft nog een end te gaan. Dat joch bakte er echt helemaal niets van.

Ik wilde Room for Rent kijken, maar toch maar voor deze gekozen.En wat schetste mijn verbazing ook in deze film speelde Lin Shaye.

Deze film met 4 hoofdrolspelers is inderdaad niet de beste film over dit onderwerp, en komt op een gegeven moent ook saai over. Speelduur is daarom gelukkig niet zo lang. Vod de rol van Shaye de beste hier, het jongetje roept alleen frustatie op.

Het lijkt een dertien in dozijn filmpje en dat kan soms ook zeer vermakelijk zijn, maar helaas biedt deze film heel weinig. Slechts vier personages, een saai opgebouwd verhaal vol met clichés, zeer rare ontwikkelingen en handelingen, sfeerloos en vooral een zeer zwak slot. Wat een afknapper !

Radha Mitchell en Lin Shaye kunnen de film niet redden. Extra halve ster voor de immense gootsteen in het huis. Als je daar al op moet letten , zegt genoeg. 2/10

Horror wordt standaard afgekraakt op moviemeter, dus ook deze film krijgt weer een hoop beoordelingen van 1 tot 2,5 ster.

Een onvergetelijke film is het niet, maar een degelijke en onderhoudende film is het wel. Heeft zijn spannende en bloederige momenten, verhaal is okay, dus wat mij betreft gewoon een voldoende.

Erg leuk!

Lin Shaye verdient ondertussen sowieso een oeuvreprijs: niemand anders die zo leuk onheilspellend over geesten kan doen dan zij. Ik moet trouwens zeggen dat Dreamkatcher wel een stuk minder leuk zou zijn geweest zonder haar aanwezigheid, hoewel het camerawerk ook af en toe een paar zeer aardige verrassingen heeft. Het kind was trouwens ook fantastisch, maar het is Shaye die de show steelt.

Geen al te grote verrassingen verder en ook niet echt eng, maar ik vond de film spannend, sfeervol en zat redelijk op het puntje van mijn stoel. Niets vernieuwends, toch een prettige ervaring. Absoluut een 3,5*

Zo doorsnee en nietszeggend dat het mij mateloos irriteerde. Flauwe performances (Lin Shaye voegt weer niks toe, maar het is met name Henry Thomas die compleet door het ijs zakt) en een zéér beperkt 'begrip' van horror als genre. Waarbij veel basic tropes voorbij komen en alles 'netjes' wordt afgekeken, maar het is een herhaling van zetten die nergens vloeit en/of effectief is. Bijna meelijwekkend hoe incompetent dit dan uiteindelijk blijkt te zijn. Bij een film die zelfs de bioscopen weet te halen, verwacht je een zekere ondergrens qua production value. Maar visueel is dit extreem wisselvallig met bovendien opvallend lelijke grading. Mijn vriendin merkte terecht op; er heeft niemand met enige noemenswaardige ervaring aan meegewerkt (op de belangrijke posities). En dat zie je.

Ik snap wat je bedoelt, maar ik vond het juist wel lekker... Ik weet niet, lekker kalm? Niet te veel poepas.

Die vond ik dus allebei heel erg goed

Ik denk dat deze film toch een beetje opvulling was... ZIe ook We Summon the Darkness: aardige film, maar geen bioscoopmateriaal.

Vond ik juist het sterkste punt!

Waar.

Best aardige horror. Zeker het begin van de film vond ik sterk. Naarmate de film vordert kakt hij in een wordt hij te vaag om te blijven boeien. Ook het einde vond ik te snel, bijna afgeraffeld overkomen. Thomas staat als tweede vermeld op de titelrol, maar heeft eigenlijk de kleinste rol. Jochie speelt best aardig. Drie sterren.

Heel wat bekende koppen te zien in de film en dan alsnog zo'n slecht en saaie hap.

Vond er niks aan en heb me geen moment kunnen vermaken.

Horror is hier ver te zoeken.

1,0*

Lijkt me niet helemaal zonder reden dat de schrijfwijze anders is. Iets met rechten.

Waarom ? Ik heb dat nooit begrepen het is een mega populair genre over het algemeen .

Snap jij het ?

Dat is toch niet zo moeilijk te snappen? Horrorfilms worden toch erg vaak gekenmerkt door:

- gebrek aan geloofwaardigheid.

- abominabel acteerwerk.

- matig en voorspelbaar plot(verloop)

- matige special effects en CGI

...en daar worden ze dan terecht op afgerekend. Heel veel van deze tekortkomingen zijn namelijk best te voorkomen.

Ja dat klopt denk ik wel .

Maar bij rom comedies :

-Vaak zelfde type acteur .

-extreem voorspelbaar plot verkoop .

En het heeft juist waarde dat het soms een wat goedkoop aanvoelt .

Geeft spanning , niet altijd maar dan werkt het op de lachspieren .

Dat allemaal terzijde het punt is dat veel goede horror films hier worden beoordeeld met een slecht cijfer .

Ik vermoed gewoon dat als veel mensen het etiket horror lezen ze bij voorkeur uit gaan van slechte film . Altijd .

Baggerman: als jij alleen die vier punten ziet in horrorfilms dan kijk je écht de verkeerde. Wauw wat een gebrek.

Uhmm? Volgens mij schrijf ik nergens dat ik zelf zo een (horror)film in ga? Feit is wel dat in het genre horror veel films lijden aan de tekortkomingen die ik aangaf. Ik ben het er wel mee eens dat veel mensen bij voorbaat al een (slecht) oordeel klaar hebben, maar dat komt toch ook deels door de enorm slechte reputatie die het genre al heeft.

Kijk, als ik een voetbalwedstrijd tussen een Uruguaanse en Argentijnse club ga kijken verwacht ik geen sportieve wedstrijd zonder gele en rode kaarten, maar dat is gezien het feit dat men daar nog nooit van fair play gehoord heeft ook niet meer dan logisch.

Dan kunnen jullie hier wel gaan klagen dat het genre niet wordt gewaardeerd, maar dat is toch een beetje vergelijkbaar met liefhebbers van Bouqettereeks romannetjes die klagen dat er uit hun genre nog nooit een Nobelprijswinnaar voor de literatuur is voortgekomen. Niet dat er geen pareltjes in de Bouqettereeks kunnen zitten en dat je niet van deze boeken kan genieten, maar zó vreemd is het nu ook weer niet.

Binnen het horrorgenre zitten wel degelijk pareltjes, maar je moet eerst wel veel stekelige lelijke oesters openen om ze te vinden....

Mening Baggerman, geen feit.

Onbekend maakt onbemind.

En we zinken nog ietsje verder in de afgrond van de slechte smaak.

Kul. Niet te vergelijken.

Dat is het wél.

Of gewoon wat toplijstjes afstruinen en meteen beginnen met de goede?

Matig.

Dreamkatcher was een film die tijdens het zoeken naar een film in de aanbieding lag. Ik huur in deze periode weleens wat van Pathe Thuis om de bioscoop een klein beetje te steunen, en de keuze kwam daarbij op Dreamkatcher terecht. Ik was me bewust van de slechte geluiden, maar die negeer ik wel vaker.

Hier zijn ze echter best terecht, want heel goed was deze film niet. Harris wil wel, maar kan niet. Dreamkatcher kiest dan ook voor een redelijk moeilijk pad door de sfeer over de schrikmomenten en spanning te trekken. Dit werkt niet snel, maar als het werkt dan zit je goed. In Dreamkatcher werkt het echter niet.

Het acteerwerk is wel aardig en de film kent enkele relatief grote namen. Shaye en Mitchell glijden echter samen wel steeds verder af, al lijkt Shaye dit soort rollen gewoon heel leuk te vinden. Ze doen het ook aardig, en dat kotertje ook zeker. Aan het acteerwerk ligt het dan ook niet, maar wel aan de regie zelf. Dreamkatcher voelt namelijk nogal leeg aan.

Tempo is niet per definitie traag maar de scenes die tegen horror aantikken zijn gewoon niet dreigend of spannend genoeg. De cinematografie is te plat en de details zijn net niet genoeg in orde. Verder wordt er wel een aardig sfeertje neergezet, maar tegenover andere horrorfilms in dit kader is deze sfeer niet opgewassen.

Niettemin duurt het allemaal niet te lang en kijkt aardig weg, maar van Dreamkatcher werd ik niet warm of koud. Ik vind het allemaal maar een beetje leeg en afstandelijk. Niet spannend, sfeervol of intrigerend genoeg. Dat neemt niet weg dat het als productie niet perse slecht is, en er wordt aardig geacteerd, maar verder deed deze film me weinig. Helaas.

Wat meteen opvalt is de titel. Dreamkatcher is toch met een c? Niet in alle gevallen, zo blijkt uit een paar informatieve tekstjes die in het begin het verschil tussen Dreamcatcher en Dreamkatcher verklaren. Leuk hoor, zulke tekstjes, maar veel substantie voegen ze aan het verhaal niet toe. Misschien is de opzet wel geweest om orthografisch ingestelde kijkers even te laten schrikken. De verdere film krijgt dat namelijk niet voor elkaar. De merkwaardige titel blijkt uiteindelijk zo ongeveer het enige opvallende feit aan de film te zijn.

Het scenario is dat niet. Een gezin bestaande uit vader, vriendin en zoontje verhuist naar een landelijke omgeving en wordt geconfronteerd met onheilspellende gebeurtenissen. Een huis met een kind, een gestorven ouder, een vriendin die de plaats van de weggevallen ouder inneemt en bovennatuurlijke verschijnselen. Ingrediënten die klinken als de ingrediënten in heel veel andere horrorfilms.

Dat is niet per sé erg. Dat zijn we intussen wel gewend. Het gaat uiteindelijk om de uitwerking van de bekende horrorclichés. Die levert in sommige gevallen nog best een aardige film op. Hier niet. Hier gebeurt die omzetting tamelijk ongemotiveerd en gemakzuchtig. En dat irriteert. Als je dan ongegeneerd afkijkt, doe het dan tenminste met wat creatieve flair.

De treurnis begint al bij de slonzig ingekleurde personages die zich voorspelbaar onwetend gedragen. Zouden dergelijke personages zelf wel eens een horrorfilm kijken? Aan hun tenenkrommende gebrek aan herkenning van de clichés, kun je op deze vraag alleen maar een ontkennend antwoord geven.

De horrorscènes dan maar. Niet spannend. Droomscènes ontberen visuele flair. Verder een mislukt excentriek personage en veel voorspelbare duistere gebeurtenissen. Daarbovenop heel veel jumpscares die zonder suspensevolle opbouw ongegeneerd over de kijker worden uitgestort. Treurig is het.

Wel een mooie hoes.