Dreamkatcher (2020)

What are you doing? Dreaming

Yup, kon ik wel pruimen. Fijn spooky filmpje over een bezeten 'dreamcatcher' zoals de titel zegt, dat lekker wegkijkt en de nodige spanning en sfeer bevat. Is het een echte topper, nee tippen aan The Conjuring, Sinister en Insidious kan deze niet, zijn dan ook de beste in hun genre, maar deze was meer dan degelijk. En Lin Shaye, wel fan van die dame.

Matig.

De film begint al met uit te leggen waarover het zal gaan, dus veel mysterie zit hier niet in. Harris probeert er dan een soort van slowburner van te maken, met nadrukkelijke focus op sfeer, maar beschikt uiteindelijk niet echt over het talent om dat tot een goed einde te brengen.

Wat rest is een film van iemand die erg goed opgelet heeft en de juiste dingen uit andere films gekopieerd heeft, maar uiteindelijk de finesse mist om er een goede horrorfilm van te maken. Het voelt allemaal wat zielloos, soms saai aan. Tot de rol van Shaye toe, ik vond haar altijd wel leuk maar de laatste tijd begint ze me een beetje te irriteren. Té vaak dezelfde rol en in té veel goedkope rommel gezeten.

Echt slecht kan ik het echter ook niet noemen, daarvoor zijn er voldoende zaken die wel gewoon op niveau zijn. Maar met dat alles verwacht je dat men een betere film kan maken. Nu is het een doorsnee filmpje geworden, het type dat morgen alweer vergeten is en ook tijdens het kijken niet meteen geweldig wist te boeien.

2.5*

Met het boek van Stephen King met dezelfde naam heeft deze film niets te maken. Alhoewel ook dit verhaal best interessant klinkt. Bevat het script zelf, alle horrorclichés, rare logica en maak daarnaast gebruik van gemakken om het plot maar vooruit te helpen. Het typische hutje in het bos, het papa-personage dat afwezig is (door een wel heel onwaarschijnlijke reden), een personage dat alles weet over het bovennatuurlijke element, (Lin Shaye financierde mede de film en doet niet veel anders dan haar gekke oude dametje), een paar goedkope schrikjes (bv de koelkast dichtdoen) en een 'spookachtig' achtergrondverhaal. Ondanks het hoge aantal clichés, bevat de film ook een paar elementen met aardige kwaliteit. Allereerst ziet het er goed en gepolijst uit qua locaties en setting en verrassend genoeg zijn er ook enkele goede griezelige en gewelddadige momenten. Daarom voelt deze film meer als een gemiste kans: het had namelijk alle ingrediënten om een best ​​goede en creatieve horrorfilm te zijn, maar men besloot helaas om het saai, ongeïnspireerd te brengen. De film heeft soms zijn spookmomenten is daarom gelukkig geen complete tijdverspilling.

Ik wilde Room for Rent kijken, maar toch maar voor deze gekozen.En wat schetste mijn verbazing ook in deze film speelde Lin Shaye.

Deze film met 4 hoofdrolspelers is inderdaad niet de beste film over dit onderwerp, en komt op een gegeven moent ook saai over. Speelduur is daarom gelukkig niet zo lang. Vod de rol van Shaye de beste hier, het jongetje roept alleen frustatie op.

Het lijkt een dertien in dozijn filmpje en dat kan soms ook zeer vermakelijk zijn, maar helaas biedt deze film heel weinig. Slechts vier personages, een saai opgebouwd verhaal vol met clichés, zeer rare ontwikkelingen en handelingen, sfeerloos en vooral een zeer zwak slot. Wat een afknapper !

Radha Mitchell en Lin Shaye kunnen de film niet redden. Extra halve ster voor de immense gootsteen in het huis. Als je daar al op moet letten , zegt genoeg. 2/10

Zo doorsnee en nietszeggend dat het mij mateloos irriteerde. Flauwe performances (Lin Shaye voegt weer niks toe, maar het is met name Henry Thomas die compleet door het ijs zakt) en een zéér beperkt 'begrip' van horror als genre. Waarbij veel basic tropes voorbij komen en alles 'netjes' wordt afgekeken, maar het is een herhaling van zetten die nergens vloeit en/of effectief is. Bijna meelijwekkend hoe incompetent dit dan uiteindelijk blijkt te zijn. Bij een film die zelfs de bioscopen weet te halen, verwacht je een zekere ondergrens qua production value. Maar visueel is dit extreem wisselvallig met bovendien opvallend lelijke grading. Mijn vriendin merkte terecht op; er heeft niemand met enige noemenswaardige ervaring aan meegewerkt (op de belangrijke posities). En dat zie je.

Matig.

Dreamkatcher was een film die tijdens het zoeken naar een film in de aanbieding lag. Ik huur in deze periode weleens wat van Pathe Thuis om de bioscoop een klein beetje te steunen, en de keuze kwam daarbij op Dreamkatcher terecht. Ik was me bewust van de slechte geluiden, maar die negeer ik wel vaker.

Hier zijn ze echter best terecht, want heel goed was deze film niet. Harris wil wel, maar kan niet. Dreamkatcher kiest dan ook voor een redelijk moeilijk pad door de sfeer over de schrikmomenten en spanning te trekken. Dit werkt niet snel, maar als het werkt dan zit je goed. In Dreamkatcher werkt het echter niet.

Het acteerwerk is wel aardig en de film kent enkele relatief grote namen. Shaye en Mitchell glijden echter samen wel steeds verder af, al lijkt Shaye dit soort rollen gewoon heel leuk te vinden. Ze doen het ook aardig, en dat kotertje ook zeker. Aan het acteerwerk ligt het dan ook niet, maar wel aan de regie zelf. Dreamkatcher voelt namelijk nogal leeg aan.

Tempo is niet per definitie traag maar de scenes die tegen horror aantikken zijn gewoon niet dreigend of spannend genoeg. De cinematografie is te plat en de details zijn net niet genoeg in orde. Verder wordt er wel een aardig sfeertje neergezet, maar tegenover andere horrorfilms in dit kader is deze sfeer niet opgewassen.

Niettemin duurt het allemaal niet te lang en kijkt aardig weg, maar van Dreamkatcher werd ik niet warm of koud. Ik vind het allemaal maar een beetje leeg en afstandelijk. Niet spannend, sfeervol of intrigerend genoeg. Dat neemt niet weg dat het als productie niet perse slecht is, en er wordt aardig geacteerd, maar verder deed deze film me weinig. Helaas.

Wat meteen opvalt is de titel. Dreamkatcher is toch met een c? Niet in alle gevallen, zo blijkt uit een paar informatieve tekstjes die in het begin het verschil tussen Dreamcatcher en Dreamkatcher verklaren. Leuk hoor, zulke tekstjes, maar veel substantie voegen ze aan het verhaal niet toe. Misschien is de opzet wel geweest om orthografisch ingestelde kijkers even te laten schrikken. De verdere film krijgt dat namelijk niet voor elkaar. De merkwaardige titel blijkt uiteindelijk zo ongeveer het enige opvallende feit aan de film te zijn.

Het scenario is dat niet. Een gezin bestaande uit vader, vriendin en zoontje verhuist naar een landelijke omgeving en wordt geconfronteerd met onheilspellende gebeurtenissen. Een huis met een kind, een gestorven ouder, een vriendin die de plaats van de weggevallen ouder inneemt en bovennatuurlijke verschijnselen. Ingrediënten die klinken als de ingrediënten in heel veel andere horrorfilms.

Dat is niet per sé erg. Dat zijn we intussen wel gewend. Het gaat uiteindelijk om de uitwerking van de bekende horrorclichés. Die levert in sommige gevallen nog best een aardige film op. Hier niet. Hier gebeurt die omzetting tamelijk ongemotiveerd en gemakzuchtig. En dat irriteert. Als je dan ongegeneerd afkijkt, doe het dan tenminste met wat creatieve flair.

De treurnis begint al bij de slonzig ingekleurde personages die zich voorspelbaar onwetend gedragen. Zouden dergelijke personages zelf wel eens een horrorfilm kijken? Aan hun tenenkrommende gebrek aan herkenning van de clichés, kun je op deze vraag alleen maar een ontkennend antwoord geven.

De horrorscènes dan maar. Niet spannend. Droomscènes ontberen visuele flair. Verder een mislukt excentriek personage en veel voorspelbare duistere gebeurtenissen. Daarbovenop heel veel jumpscares die zonder suspensevolle opbouw ongegeneerd over de kijker worden uitgestort. Treurig is het.