Small Soldiers (1998)

Heel komische film en origineel bedacht. Grappig dat die poppetjes zoveel schade aanrichten wat dan ook weer heel erg nep is maar toch leuk. 3.0*

Small Soldiers is op en top Joe Dante. De film kent horden overeenkomsten met The Gremlins en ademt ook geregeld dezelfde sfeer uit. Naast deze sfeer neerzetten zet Dante een aantal zeer sterke komedie- (Dick Miller, Phil Hartman, David Cross) en stemacteurs aan het werk en maakt er een heerlijke chaos van. De lol en het plezier spat bijna letterlijk van het scherm. Verder is Small Soldiers goed verzorgd; zo laten toppers als Stan Winston en Jerry Goldsmith zich van hun beste kant zien en horen.

Erg vermakelijk. 3,5 sterren.

Als kind altijd één van mijn favoriete films geweest. Inhoudelijk gene vette, animatie valt ook dik tegen achteraf gezien, en eigenlijk op de nostalgische factor na niet veel te zien (behalve dan de perfecte stemmen van Tommy Lee Jones en Frank Langella), maar dat is nèt genoeg.

Niks mis mee, ik vond het er wel prima uit zien.

Ook qua actie ontbreekt er niks, zelfs het acteren was nog redelijk.

3 sterren

Kinderachtige bedoening.

Het zal wel niet helpen dat ik de film nooit als kind gezien heb. Toen hij uitkwam was ik ook al iets te oud voor dit soort ongein. Eigenlijk is het niet veel meer dan een live action Toy Story met iets meer actie in. En dat is niet bepaald mijn favoriete film.

Het is vaak wat hit & miss met Dante. Sommige van z'n films weten een fijn sfeertje op te zetten, zodat het kinderachtige goed gecamoufleerd wordt, deze slaagt daar jammer genoeg niet uit. Het is allemaal wel erg kneuterig en flauw, soms op het Honey I Shrunk The Kids-achtige af.

Vervelend acteurtje ook in de hoofdrol, plot wat slaapverwekkend en de effecten slecht. Duurt verder natuurlijk ook veel te lang, een film als deze mag nooit boven de 90 minuten uitkomen. Stevige miskleun van Dante dit.

1.0*

Apart werkje van Dante. Hoewel het meer een kinderfilm is, is het best te doen voor meerdere doelgroepen. Een leuke uitwerking van zowel actie als komedie, waarbij de film gewoon vermaakt en geen moment saai is. Gewoon het type leuk tussendoortje.

De Gorgonites tegen de Commando's, hell yeah! Een bijzonder intelligente chip wordt in een live action-figureslijn geïmplanteerd en dan barst er een gevecht los tussen twee groepen. In deze strijd van live action figures doet de mensheid in de vorm van twee gezinnen ook vrolijk mee. Ze kiezen de kant van de afzichtelijke anti-helden, de Gorgonites. Goede keus hoor, ik koos ook partij voor hen. Afijn, de action figures komen wel strak over door middel van CGI en poppen (tenminste dat las ik), ziet er goed uit hoor. De grappen zijn wat dommig maar al met al vond ik dit nog wel een alleraardigst en onderhoudende film.

Geslaagde puinzooi.

Vroeger was ik hier meer onder de indruk van, maar ondertussen zo lang geleden dat ik er niets meer van herinner. De film is typisch zo'n film die zichzelf geen moment serieus neemt en ook een film die typisch een Joe Dante film is.

Mega veel verwijzingen, Dante weet er weer een vermakelijke puinhoop van te maken. De cast is best prima, Smith is leuk, Dunst is snoezig en Jones is best geinig als stem van Chip. De animatie is ondertussen wat oud geworden, maar is opzicht geen groot pijnpunt.

De laatste scenes zijn volop actie en genieten geblazen. Nergens is het te grof of iets anders, maar de film is in zijn algemeen wel lollig. Ik heb veel lol gehad hierin, en daarmee is het dus best geslaagd. Misschien voor kinderen wat aan de spannendere kant, maar ik vond het allemaal prima. Duurt overigens wel wat te lang, dit is inderdaad een film die rond de 90 minuten hoort te duren.

You've got a lot of guts. Let's see what they look like

Een tijd geleden was ik een kast aan het opruimen en ergens in een doos in een hoekje vond ik nog een stapeltje VHS tapes. Voornamelijk afleveringen van Darkwing Duck, Biker Mice From Mars en Pokémon maar ook een aantal langspeelfilms. Films die ik vroeger heb grijsgedraaid en die ik eigenlijk al die jaren vergeten was. Ik pakte Small Soldiers vast en kreeg opeens een flashback naar een 10-jarige Metalfist in de zetel.

Het is altijd gevaarlijk om de favoriete films uit je jeugd te gaan herzien maar een blik op de credits (Kirsten Dunst, Frank Langella, Joe Dante, ...) en gewoon het warme gevoel dat ik hierbij kreeg, trokken me over de streep. En wat ben ik blij dat ik dit nog eens heb opgezet! De beste jeugdfilms zijn de die waar je als volwassene ook nog van kunt genieten. Indertijd gingen de vele verwijzingen en knipogen compleet aan mij voorbij (wat weet ik als 10-jarige nu van de geur van polyurethaan in de ochtend) maar nu was het een feest van herkenning. Het plot voelt in eerste instantie een beetje als een rip-off van Toy Story, maar Dante gooit het in ieder geval over een compleet andere boeg met een heerlijk actievolle finale en gewoon erg fijne personages. Toegegeven: de wetenschappers zijn cliché, Alan is maar wat een flauwe hoofdpersoon en de film heeft de tand des tijds niet overal even goed doorstaan maar een kniesoor die daar op let.

Vooral ook omdat dit zo het soort film is waar gewoon erg veel inzit. Van het casten van de Dirty Dozen acteurs (alleen Bronson wou niet meedoen...) als de militairen tot Christina Ricci en Sarah Michelle Gellar als de - onder begeleiding van het iconische Bride of Frankenstein muziekje - tot leven gewekte Gwendy poppen.. Gewoon erg fijn om veel details te spotten en met de strijd tussen de Gorgonites en de Elite heb je een erg leuke kapstok qua plot. Sowieso is dit qua cast wel erg verzorgd. Langella straalt de rust uit die Archer verdient, Tommy Lee Jones is dan weer een heerlijk typische militair en ik weet nu meteen weer waarom ik al die jaren al fan ben van Kirsten Dunst. Dat stukje Led Zeppelin (en niet veel later gevolgd door de Spice Girls, het klinkt vreemd maar het werkt) is wel heerlijk. Visueel blijft dit trouwens ook nog wel goed overeind staan.

Hier en daar wel eens een lelijk momentje maar over het algemeen is er weinig op aan te merken. Voor velen is de Gremlins reeks het hoogtepunt in Dante's carrière maar geef mij toch maar deze Small Soldiers. Ik moet eigenlijk maar eens wat meer van zijn oeuvre gaan opzoeken, daar zit denk ik nog wel wat leuke dingetjes in.

4*

Geef Toy Story in de handen van de regisseur die ons Gremlins bezorgde, en je krijgt Small Soldiers. Toy Story heeft dan wel meer charme, Small Soldiers is toch interessanter. Joe Dante is blijven hangen in de 80's met tieners die het probleem van moordend speelgoed wel zullen oplossen en hun ouders zullen redden. Die tieners zijn een jonge Kirsten Dunst en Gregory Smith. Voor die laatste zal het op een bijrolletje in The Patriot na, ook zijn bekendste film zijn. Bij de volwassenen zien we Kevin Dunn die ik enkel ken van kleine bijrollen, maar die altijd toch maar weer de show steelt. En Phil Hartman die vooral bekend is als stem achter Troy McClure (en anderen) in The Simpsons. Small Soldiers zou zijn laatste bioscoopfilm worden. Hij werd later dat jaar vermoord.

Echt goed is de film niet, het blijft jeugdnostalgie. Zoals gezegd is Joe Dante blijven hangen in de 80s, en je merkt wel dat hij niet meer mee is. Bovendien is Gregory Smith niet goed genoeg om de film te dragen. En is het verder ook vrij clichématig. Maar als je houdt van het genre, is het best nog wel genieten.